Sejm Księstwa Sarmacji
Ustawa o ochronie porządku publicznego
od 06.02.2016 r. (01:06:59) do 09.02.2016 r. (01:06:59)
Treść głosowania

Ustawa Sejmu nr …
o ochronie porządku publicznego
z dnia...

Art. 1. [Miejsca publiczne]

1. Miejscem publicznym jest każdy publicznie dostępny kanał komunikacji wykorzystywany do prowadzenia działalności związanej z Księstwem Sarmacji lub podmiotami funkcjonującymi na jego terytorium.
2. Rozporządzenie Rady Ministrów określi przypadki, w jakich przepisy dotyczące miejsc publicznych stosuje się wobec korespondencji grupowej.

Art. 2. [Służby porządkowe miejsc publicznych]

Służby porządkowe miejsc publicznych zapewniają ich należyte funkcjonowanie, ochronę spokoju i porządku w owych miejscach, a także wykonują na ich terenie prawomocne wyroki sądów i inne decyzje ostatecznie rozstrzygające o prawach i wolnościach.
Art. 3. [Samorządne miejsca publiczne]

1. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, przyznać miejscu publicznemu status samorządnego.
2. Użytkownicy samorządnego miejsca publicznego, na zasadach określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, samodzielnie powołują dla owego miejsca służby porządkowe.

Art. 4. [Prefekt]

1. Prefekt jest oskarżycielem publicznym.
2. Prefekt pełni kompetencje i wykonuje zadania służb porządkowych wobec wszystkich miejsc publicznych.
3. Prefekt stosuje środki zapobiegawcze.
4. Prefekt wykonuje wobec mieszkańców Księstwa prawomocne wyroki sądu, postanowienia i decyzje o ukaraniu; podejmuje także czynności określone ustawą w celu umożliwienia ich wykonania.

Art. 5. [Powoływanie prefektów]

1. Prefekta Generalnego powołuje Książę na wniosek Kanclerza.
2. Prefekta Generalnego może odwołać Książę na wniosek Kanclerza.
3. Prefektów powołuje i odwołuje Kanclerz na wniosek Prefekta Generalnego. Prefekt Generalny powierza jednemu z prefektów funkcję Podprefekta Generalnego.
4. Prefekci zastępują Prefekta Generalnego w zakresie ustalonego przezeń podziału obowiązków. Ponadto Podprefekt Generalny zastępuje Prefekta Generalnego w przypadku, gdy nie podejmuje on czynności co najmniej dwanaście godzin.

Art. 6. [Obowiązek oskarżania]

1. Prefekt wnosi i popiera oskarżenie o czyn ścigany z oskarżenia publicznego za każdym razem, gdy ma wiedzę o popełnieniu lub możliwości popełnienia takiego czynu i dysponuje tego dowodami.
2. Powiadamiając o tym Prefekta Generalnego, a w przypadku, gdy prefekt jest Prefektem Generalnym — Kanclerza i Podprefekta Generalnego, prefekt odstępuje od wniesienia i popierania oskarżenia, jeżeli znajduje się w osobistych relacjach z osobą oskarżoną.

Art. 7. [Czynności porządkowe w miejscach publicznych]

1. Służby porządkowe miejsc publicznych są uprawnione do podejmowania wszelkich działań faktycznych zwyczajowo wchodzących w skład czynności porządkowych właściwych dla środka komunikacji wykorzystywanego przez dane miejsce publiczne, z zastrzeżeniem trzech ustępów następujących.
2. Służby porządkowe samorządnego miejsca publicznego powołane na podstawie art. 3 ust. 2 nie mogą usuwać istotnych elementów unikalnych wypowiedzi zamieszczonych w owym miejscu.
3. Usunięcie przez prefekta istotnych elementów unikalnej wypowiedzi w miejscu publicznym może nastąpić w przypadku wymierzenia kary za popełnienie wykroczenia lub wniesienia aktu oskarżenia. Jeżeli jest to możliwe, prefekt oznacza miejsce ingerencji w treść wypowiedzi. W przypadkach mniejszej wagi prefekt może odstąpić od wymierzania kary za wykroczenie lub wnoszenia aktu oskarżenia.
4. W przypadku przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, jeżeli prefekt nie postanowił o ściganiu go z oskarżenia publicznego z uwagi na interes publiczny, prefekt może dokonać czynności, o których mowa w ustępie poprzedzającym, na wniosek pokrzywdzonego po wniesieniu przez niego aktu oskarżenia.
5. W przypadkach niecierpiących zwłoki, czynności, o których mowa w ust. 3, może dokonać każdy funkcjonariusz publiczny posiadający taką możliwość, niezwłocznie zawiadamiając Prefekta Generalnego; przed dokonaniem owych czynności funkcjonariusz zapewnia możliwość przywrócenia stanu poprzedniego. Prefekt Generalny, jeżeli uzna podjęte czynności za niezasadne, przywraca stan poprzedni.

Art. 8. [Wymierzanie kar za wykroczenia]

1. Prefekt wymierza za wykroczenia kary określone ustawą lub na podstawie ustawy, z zastrzeżeniem ustępu następującego.
2. Użytkownicy samorządnego miejsca publicznego mogą, jeżeli rozporządzenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tak stanowi, i na zasadach w nim określonych, określić kary wymierzane za wykroczenia popełnione na terenie owego miejsca, obok lub w miejsce kar przewidzianych przez prawo państwowe. W takim przypadku prefekt nie wymierza za nie kar, o których mowa w ustępie poprzedzającym. Kary określone na podstawie niniejszego ustępu wymierzają zarówno prefekt, jak i inne służby porządkowe samorządnego miejsca publicznego.
3. Jedną z kar, o których mowa w ustępie poprzedzającym, może być w szczególności czasowe, lecz nie dłuższe niż dwutygodniowe, pozbawienie sprawcy wykroczenia dostępu do miejsca publicznego, w którym owo wykroczenie popełnił.
4. Wymierzenie kary dla swej ważności musi być podane do wiadomości: (1) publicznej, w przypadku kar wymierzanych na podstawie ustępu pierwszego, (2) wszystkich będących użytkownikami danego samorządnego miejsca publicznego w momencie wymierzenia kary, w przypadku kar wymierzanych na podstawie ustępu drugiego.

Art.9. [Odwołania od wymierzonych kar]

1. Osoba, której wymierzono karę więzienia, karę dodatkową grzywny, lub obie kary łącznie, może odwołać się do Trybunału Koronnego w ciągu siedmiu dni od dnia wymierzenia kary.
2. Odwołanie się od wymierzonej kary do Trybunału Koronnego wstrzymuje wykonanie kary.

Art. 10. [Zatrzymanie]

1. Prefekt może zatrzymać osobę, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo, a jednocześnie zachodzi obawa, że jej dalsze pozostawanie na wolności będzie godziło w dobra chronione prawem.
2. W przypadkach niecierpiących zwłoki zatrzymania może dokonać każdy funkcjonariusz publiczny mający taką możliwość, niezwłocznie zawiadamiając Prefekta Generalnego. Prefekt Generalny, jeżeli uzna zatrzymanie za niezasadne, zwalnia zatrzymanego.
3. Niezwłocznie po zatrzymaniu prefekt wnosi akt oskarżenia, informując w nim sąd o zatrzymaniu. Przepis zdania poprzedzającego stosuje się odpowiednio do wniosku o wydalenie.
4. Do zatrzymania stosuje się odpowiednio przepisy o karze więzienia. W przypadku zapadnięcia wyroku skazującego, sąd zalicza czas zatrzymania w poczet kary.
5. Funkcjonariusz publiczny mający taką możliwość zwalnia niezwłocznie zatrzymanego w przypadku zwrócenia aktu oskarżenia z powodu braku przesłanek do nadania biegu sprawie, odrzucenia wniosku o wydalenie, braku wniesienia aktu oskarżenia lub złożenia wniosku o wydalenie w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin od chwili zatrzymania albo na polecenie Księcia lub Marszałka Trybunału Koronnego.

Art. 11. [Zamrożenie majątku]

W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że majątek pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z czynu zabronionego, Prefekt Generalny może podjąć lub nakazać innemu organowi podjęcie działań niezbędnych dla zapobieżenia dalszemu obrotowi owym majątkiem lub czerpaniu z niego korzyści. Na postanowienie Prefekta Generalnego przysługuje skarga do sądu.
Art. 12. [Tymczasowy zakaz zbliżania się]

1. Prefekt może postanowić o tymczasowym zakazie zbliżania się do siebie dwóch osób; przesłanki dla takiego postanowienia określa ustawa.
2. Postanowienie w sprawie tymczasowego zakazu zbliżania się wymaga dla swej ważności podania do wiadomości publicznej. Wydawszy je, prefekt niezwłocznie zawiadamia strony oraz sąd.
3. Postanowienie w sprawie tymczasowego zakazu zbliżania się podlega zatwierdzeniu przez sąd, który orzeka zakaz na zasadach określonych ustawą.

Art. 13. [Dobrowolne osadzenie w więzieniu]

1. Prefekt Generalny, na wniosek zainteresowanego, postanawia o osadzeniu go w więzieniu na okres wskazany we wniosku, jednak nie dłuższy, niż siedem dni.
2. W przypadkach niecierpiących zwłoki osadzenia w więzieniu składającego wniosek, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, może dokonać każdy funkcjonariusz publiczny mający taką możliwość, niezwłocznie zawiadamiając Prefekta Generalnego.
3. Do dobrowolnie osadzonego w więzieniu nie stosuje się przepisów art. 40 ust. 1 pkt. 8–9 ustawy Sejmu nr 115 — Kodeksu Sprawiedliwości.

Art. 14. [Nadzwyczajne przesłanki zastosowania cenzury]

1. Prefekt, na wniosek zainteresowanego, usuwa z miejsc publicznych dane osobowe umożliwiające identyfikację wnioskodawcy lub jego realny wizerunek.
2. Prefekt może usunąć istotne elementy wypowiedzi zamieszczonej w miejscu publicznym w przypadku podejrzenia jej niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa Rzeczypospolitej Polskiej niewyczerpującymi znamion czynów zabronionych określonych w prawie Księstwa Sarmacji.
3. Jeżeli jest to możliwe, dokonawszy czynności określonych w dwóch ustępach poprzedzających, prefekt oznacza miejsce swojej interwencji.
4. W przypadku niecierpiącym zwłoki czynności określonych w ust. 1–2 może dokonać każdy funkcjonariusz publiczny mający taką możliwość, niezwłocznie zawiadamiając Prefekta Generalnego; przed dokonaniem owej czynności ów funkcjonariusz zapewnia możliwość przywrócenia stanu poprzedniego. Prefekt Generalny, jeżeli uzna podjęte czynności za niezasadne, przywraca stan poprzedni. Przepis ustępu poprzedzającego stosuje się odpowiednio.
5. Prefekt może dokonać zmiany obraźliwego, wyzywającego albo poniżającego imienia i nazwiska, pseudonimu, awatara lub podpisu w miejscu publicznym.

Art. 15. [Wydalenie]

1. Książę może, na wniosek Kanclerza lub Prefekta Generalnego, wydalić cudzoziemca, lub, za zgodą Sejmu, byłego obywatela z terytorium Księstwa i Korony Księstwa Sarmacji, jeżeli okoliczności wskazują, że pobyt tej osoby jest niepożądany ze względu na interes publiczny.
2. Książę rozpatruje wniosek, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, w ciągu siedmiu dni od jego złożenia; jeżeli tego zaniecha, wniosek uznaje się za odrzucony.
3. Kanclerz może wydalić cudzoziemca z terytorium Księstwa i Korony Księstwa Sarmacji w ciągu trzech dni od dnia jego zamieszkania, jeżeli okoliczności wskazują, że pobyt tej osoby jest niepożądany ze względu na interes publiczny.
4. Wydalonemu, niezwłocznie po jego wydaleniu, wysyła się na jego adres poczty elektronicznej podany w profilu w systemie informatycznym Księstwa powiadomienie o podjętej decyzji o wydaleniu.
5. Od decyzji o wydaleniu przysługuje odwołanie, które wnosi się do Sejmu w terminie siedmiu dni od dnia wysłania powiadomienia, o którym mowa w ustępie poprzedzającym. Treść odwołania oraz wypowiedzi wydalonego w Sejmie podlegają każdorazowej uprzedniej akceptacji Marszałka Sejmu.
6. Wydalenie jest dożywotnie. Do wydalonego cudzoziemca stosuje się odpowiednio przepisy o karze więzienia, a po upływie terminu, o którym mowa w ustępie poprzedzającym — przepisy o karze banicji.

Art. 16. [Brak obowiązku publikacji]

Nie podlegają obowiązkowi publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji postanowienia i decyzje, o których mowa w artykułach od siódmego do dwunastego.
Art. 17. [Przepisy końcowe]

1. Uchyla się ustawę Sejmu nr 146 o prefektach.
2. Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie trzech tygodni od dnia jej ogłoszenia.

Podsumowanie głosowania

Głosy ZA

Głosy WSTRZYMUJĄCE

  1. Misza Korab-Kaku, 06.02.2016, 01:08:31
  2. Irmina de Ruth y Thorn, 06.02.2016, 17:35:03
  3. Laurencjusz Ma Hi at Atera, 06.02.2016, 20:22:46

Głosy PRZECIW

  1. Wincenty Wałachowski, 06.02.2016, 07:56:51
    Artykuł 3 jest dość kontrowersyjny i niejasny, a artykuł 10 nie ma w ogóle sensu. Czuję tutaj trochę niedopracowania.
  2. Kristian Arped, 08.02.2016, 14:01:55