Historia Els
eteew1qY.png

c6y8Ks33.png



O
historii Els mamy nie wiele informacji. Najwięcej można ich znaleźć w Kronice Kordiana z Almery, który to spisał dzieje Baridasu od zarania dziejów do Alma Wielkiego.

P
o wypędzeniu przez Wszechojca wszystkich plemion oraz po zakończeniu wszystkich bratobójczych wojen nastąpił okres spokoju. W tym czasie pojawił się Elia - ojciec rodu baridajskiego. Wyruszył w długą podróż po tej krainie, szukając miejsca dogodne dla siebie i całego swego rodu. Po drodze zostawił swego brata u szczytu gór, które wzięły nazwę od jego rodu i dziś nazywamy je Górami Nawskimi. Sam Elia wędrując dalej doszedł do miejsca, które zachwyciło go swoim pięknem. A kronikarz wspomina to miejsce tak: "Elia przeprawił się przez rzekę Andurę i podróżując na północ, mijając góry Idarskie na zachodzie i góry Solskie na wschodzie dotarł do niziny nazwanej dziś niziną Elską. Gdy zaś wędrował ze swoim rodem przez rozległe lasy, przybywszy do pewnego uroczego miejsca, gdzie pola były bardzo żyzne, wielka obfitość zwierzyny oraz rozległe pastwiska dla koni, tamże rozbił swe namioty. A pragnąc zbudować tam miasto, aby zapewnić schronienie dla swoich ludzi nakazał rozbić tam namioty. Tak powstało pierwsze miasto Els. Ziemie, którymi władał Elia rozciągały się od Gór Solskich na wschodzie, gdzie przebiegała granica z braterskim plemieniem Nawijczyków. Od południa graniczyli z obcym narodem, który zwał się Idarami. Granica przebiegała przez Góry Idarskie i rzekę Garadna dziś zwana Urgą. Na zachodzie znajdowała się cieśnina Guśniańska i wyspa Arped skąd atakowali i rabowali dahrimscy piraci. Od północy natomiast graniczyli z ludem Katambryjczyków".

25WNE1FO.jpg
(Rycina przedstawiająca możliwy wygląd grodu - Paulus Buddus sierpień 2015)


I
tak oto powstała pierwsze miasto - stolica Elijczyków - Els. Okres rządów Eli był bardzo udany dla miasta. Na szczycie wzniesienia ulokowano gród, po którym do dziś zostały zachowane jedynie kamienne fundamenty, niektórych budynków. W 2017 roku ruszą badania archeologiczne, które być może pozwolą na zbadanie tego miejsca. Po śmierci praojca najznamienitszych rodów baridajskich, władcą został Craco, który urzędował we własnym grodzie - Cracoffi. Ciężko ocenić co kierowało Craciem podczas przenosin, pewne jest to, że jego gród znajdujący się u wybrzeży dawał lepsze możliwości gospodarcze i rozwojowe dla kraju Elijczyków. Mimo przeniesienia władzy, Els pozostało stolicą, a oba grody współpracowały ze sobą bardzo ściśle - szczególnie za rządów Fabiana Ślepego. To właśnie dzięki temu władcy powiększyła się sieć szlaków handlowych, którymi wszelkie dobra transportowano z portu Cracoffi do rynku w Els, a także i dalej.

Z
ahamowanie rozwoju Els, jak również całego Imperium Eliów to wynik wojen prowadzonych przez plemiona baridajskie. Szczególnie dotkliwe losy Els nastąpiły po przegranej wojnie z Andurami i Dahrimami, kiedy to pańśtwo Elijczyków zostało wchłonięte przez zaborców. Els na rozkaz dowódcy Dahrimów - Eloy’a Zabójcy został spalone. Tak kronikarz zapisał: "Zjednoczone wojska andursko-dahrimskie dotarły do stolicy Els. Ta po wydaniu rozkazu Laurenta poddała się bez walki. Był to rok 6764(894 wg. kal. sar.). Miasto zostało spalone i zgrabione. Natomiast wódz Laurent został powieszony z rozkazu Eloy’a Zabójcy, który odmawiając pokonanemu przeciwnikowi honorowej śmierci okrył się hańbą". Zanikł handel a Elijczycy zostali zepchnięci do roli niewolników i chłopów

P
o zakończonym powstaniu przeciwko zaborcy - Elijczycy odzyskali swoje ziemie, a było to na wiosnę roku 6790(920 wg. kal. sar.). W tym samym czasie Przeniesiono stolice z Els do Cracoffi. Miasto, które wykończone wojnami, nie odzyskało już dawnego blasku. Zostało przeniesione do rangi prowincji i przez długi, długi czas nieaktywne.

Ta55gXtS.jpg
(Rycina przedstawiająca bitwę - autor nieznany zbiory Baridajskiego Instytutu Historii)


O
kres mojej nieobecności przez ostatnie półtora roku spowodowany był faktem, iż przeniosłem się tutaj, aby na nowo odbudować, przynajmniej historycznie i kulturalnie, to miejsce. Dzięki rozwojowi techniki udało mi się uzyskać nasiona zbóż i owoców, które dominowały tutaj w okresie Eli i jego następców. Odmiana winogron, która rośnie na zachodniej części Els - to ta sama odmiana, z której robiono wina dla władców Baridasu. Stadnina koni to miejsce kultywowania tradycji jeździeckiej Elijczyków. Pałac w stylu wilanowskim to oszczędności całego mojego życia. Prawdopodobnie w tym miejscu stał rynek, a następnie domostwa z późniejszego okresu. Pałac był zaniedbany i zapewne był rezydencją bogatego baridajczyka, który zbankrutował. Na miejscu grodu, prowadzone będą badania archeologiczne z wykorzystaniem najnowocześniejszego sprzętu.

N
iech te kilka słów historii zarysują u Państwa obraz tego miejsca. Miejsca, które niewątpliwie stanie się miejscem odpoczynku od codziennych spraw.