Rejencja Nowej Teutonii
--- Rejencja Nowej Teutonii ---
xtnRWGih.jpg
Nowa Teutonia jest jedną obok trzech pozostałych rejencji Królestwa Teutonii. W swojej długiej i chwalebnej historii ziemie nowoteutońskie były najpierw koloniami Cesarstwa Teutonii, a później niepodległym państwem, założonym 16 grudnia 2006 roku przez Łukasza Augusta i cesarza-seniora Jakoba po wydarzeniach Teutońskiego Maja. W 2009 roku Nowa Teutonia połączyła się ponownie z macierzą w granicach Rzeczypospolitej Sarmackiej. Ziemie dawnej cesarskiej kolonii obfitują przede wszystkim w liczne zabytki związane z robotniczym charakterem kultury, która została wytworzona przez osadników. Najwięcej takich zabytków odnaleźć można w stolicy rejencji - Złotym Grodzie, który jest również siedzibą króla Teutonii.
--- Geografia ---
Rejencja Nowej Teutonii położona jest na Wyspach, z których największa tworzy półksiężyc. Szeroka zatoka, nad którą wybudowana jest stolica, nosi nazwę Zasłużonego Spokoju. Tak miał nazwać ją kolonizator i pierwszy wicekról Fryderyk van der Warten, kiedy wpłynął w ramiona Archipelagu Benden oraz Archipelagu Sangrii na swoim statku "Błogosławieństwo Cesarza". Zatoka Zasłużonego Spokoju jest głęboka, co umożliwia nawet bardzo dużym statkom bezpiecznie dobić do brzegu.
VqlNZ4iJ.jpg

W dawnych czasach Królestwo Nowej Teutonii dzieliło się na kilka krain: Palatynat Weyr-Benden, Księstwo Sangrii oraz Domenę Królewską. Okręgi administracyjne tych ziem zawdzięczają swoje nazwy krainom geograficznym.

Zniszczone miasto Arahlen leży w Kraju Weyr. Przez te ziemie przepływa z rwącym nurtem Rzeka Vaovrima, która swoją nazwę zawdzięcza legendarnemu bohaterowi z dalekiej Loardii. Vaovrim bierze swój początek w Górach Mglistych, które nie są zbyt wysokie, ale zawsze zasnute welonem oparów. W środkowym biegu Vaovrim rozlewa się w Jeziorze Nimf. Od południowego-wschodu Weyr graniczy z Archiplegaiem Benden, który pokryty jest zielonymi stepami, nad którymi zawsze panuje wiatr.

Całe wybrzeże od Jeziora Nimf aż po południową granicę Snagrii nazywa się Krajem Królewskim. Przepływa przez niego płytka Rzeka Ulstruna, która bierze swoje źródła w Górach Złotych, gdzie są największe w Teutonii złoża tego kruszcu. Przez Kraj Królewski płynie również Eufarmon o silnym nurcie. Z Gór Złotych wypływa także ważna rzeka, która żłobi Kraj Sangrii, a ludzie nazywają ją Moimairem. Rzeka ta często wylewa na równinach Sangrii. Każdej wiosny po roztopach pola i lasy toną w wodzie, by później obsypywać łąki bujnym i wonnym kwieciem.

Na Vargadii wznoszą się niskie Góry Marmurowe, które rodzą w swych trzewiach Rzekę Feę. Cztery mniejsze wysypy okalające główną nazywają się odpowiednio (idąc od południu ku północy): Fryderyk (na cześć pierwszego wicekróla), Fulgencjusz, Wiktoria oraz Hergolien i są często razem określane mianem Korony. Na Koronie nie ma osad. Korona jest obecnie rezerwatem przyrody, gdzie natura roztacza swoje niepodzielne panowanie.
--- Kultura ---

Niezwykle ważnym elementem kultury Rejencji jest dialekt nowoteutoński. Powstał wiele lat po kolonizacji Wysp. Jego cechą charakterystyczną jest występowanie jeru oraz zasady sylab otwartych (każda sylaba kończy się na samogłoskę). Przykład słów używanych na terenie Nowej Teutonii:
Znaczenie
królestwo
góra
Sarmacja
Teutoński
Kongrak
Geberge
Sarmatsie
Nowoteutoński
Konögörakü
Geberöge
Sarömatsie

Teutończycy z innych rejonów Królestwa miewają czasami problemy ze zrozumieniem Nowoteutończyków, choć oni bez przeszkód rozumieją przybyszów zza morza.
Ważnym elementem kultury Rejencji jest również Herogliener Weihnachtsmarkt, czyli Hergolienowski Jarmark Bożonarodzeniowy. Tradycja organizacji tych jarmarków sięga XVII wieku. Miasta na terenie Nowej Teutonii posiadają swoje własne obyczaje związane z tym corocznym wydarzeniem. Najpiękniejsze jarmarki są jednak organizowane w Złotym Grodzie. Kilka dni przed Wigilią na Starym Rynku oraz wzdłuż ulicy Mateusza Wilhelma można kupić najlepsze wyroby lokalnych rzemieślników oraz zabawkarzy.
lPih5UtA.jpg
1Uft1ft4.jpg
Nowa Teutonia słynie z wyśmienitego piwa ciemnego. Jego receptura jest przechowywana w tajemnicy przez Bractwo Piwowarów ze Starej Przystani, które to skupiało jeszcze do XIX wieku pięć rodów. Do naszych czasów dwa z tych piwowarskich klanów wymarły. Ciemne Piwo ze Starej Przystani posiada słodki smak i delikatną kwiatową woń.

Ważnym wydarzeniem w kalendarzu Nowoteutończyków jest Dzień Fryderyka. Upamiętnia on lądowanie kolonizatorów i zdobycie Wyspy pod dowództwem Fryderyka markiza van der Wartena w roku 1686. W całym kraju organizowane są parady, przedstawienia teatralne, a na morzu w porcie w Złotym Grodzie odgrywana jest scena z przybycia pierwszych Teutończyków na replice statku Błogosławieństwo Cesarza.
Ważnym elementem kultury każdego narodu jest oczywiście kuchnia. W Nowej Teutonii można spotkać wiele potraw, których smak i zapach jest niepowtarzalny. Są to przede wszystkim potrawy, w których ważnym składnikiem są owoce morza oraz pierwotnie proste elementy dań pracowników fabryk i kopalń.

Nie sposób opisać bogactwa kulturowego jakiegokolwiek ludu, dopóki samemu nie doświadczy się tej kultury. Nowoteutończycy, którzy przez lata żyli z tubylczą i tajemniczą ludnością, a później również otworzyli się na kontakty z daleką Awią, są gościnni i zawsze gotowi przyjąć wędrowca pod swoim dachem.
G114SgAp.jpg
Fryderyk van der Warten

--- Zabytki ---
m0WHSD1n.jpg
Stary Rynek w Złotym Grodzie jest perłą synkretyzmu architektonicznego. Budynki znajdujące się przy Rynku noszą cechy przede wszystkim gotyku, ale również klasycyzmu i empire. Turyści zwiedzający miasto mogą wstąpić do licznych pijalni piwa, z produkcji którego słynie Nowa Teutonia. Od Rynku odchodzi ulica Różana, na której znajduje się znana kamienica Rolanda Heacha oraz ulica Mateusza Wilhelma, najdłuższa oraz usiana licznymi kamienicami dawnych magnatów handlowych i fabrykantów. Dziś w tych budynkach znajdują się kluby, teatry i hale wystawowe.
Kamienica przy ulicy Różanej była świadkiem ogłoszenia secesji Złotego Grodu przez Roladna Heacha we wrześniu 2014 roku. Roland Heach pełnił wówczas funkcję burmistrza Królewskiego Miasta. Ogłosiwszy secesję, zamknął się wewnątrz budynku wraz z Brzetylavem Sukcesem Dupostrzałem Zwellem. Razem wyrzucali z okien ulotki proklamujące powstanie Wolnego Miasta. Po kilkunastu dniach okazało się, że kamienica jest pusta, a Roland Heach wraz z Zwellem zniknęli. Mimo, że wydarzenie to nie zostało pozytywnie zapamiętane przez mieszkańców innych terenów Teutonii, to w Królewskim Mieście jest wciąż opowiadane turystom jako ciekawostka. W kamienicy urządzono z czasem muzeum, gdzie odwiedzający mogą przeczytać manifest niepodległościowy, zobaczyć zdjęcia z tego okresu oraz misterne pieczęci Rolanda Heacha, jako burmistrza.
u91qZmjF.jpg
Ezez2949.png
Pomnik cesarza Jakoba w Jakobstadt jest jednym z wielu pomników założyciela Teutonii w tym mieście. Cesarz został przedstawiony na kroczącym koniu z dużym kapeluszem z piórami. Pomnik mieści się w samym centrum Starego Miasta, w otoczeniu neorenesansowych kamienic, fontann oraz niewielkich winiarni. Mieszkańcy tego miasta są niezwykle dumni, że w czasach niepodległości ich grodem osobiście zarządzał cesarz-senior. Niektórzy mieszkańcy wierzą, że w chwili zagrożenie statua ożyje, by poprowadzić ich do boju.
Pomnik Matki Teutonii w Vargandii przedstawia personifikację Ojczyzny. Został wybudowany w czasach, gdy istniały dwa teutońskie państwa (Marchia w Sarmacji i niepodległe Królestwo Nowej Teutonii). Pomnik miał symbolizować narodowe dążenia ku zjednoczeniu. Gdy w 2009 roku Teutonia w końcu doczekała się pojednania, na placu przed pomnikiem świętowały tłumy mieszkańców.
M07mFW07.jpg
y9WeSy3V.png
Ulica Mateusza Wilhelma w Złotym Grodzie należy do najpiękniejszych i najdłuższych ulic wszystkich miast Rejencji. Obecną nazwę ulica nosi od października 2014 roku. Przy niej to znajdują się największe pałace i kamienice dawnych fabrykatów i kupców. Każdego wieczoru ulica tętni życiem, a to za sprawą licznych klubów i innych obiektów rekreacji i kultury.

--- Miasta ---
5Fm86ECM.jpg
Złoty Gród (niem. Goldenestadt, teu. Goldene Štata) należy do najstarszych miast Nowej Teutonii. Został założony przez dowódcę teutońskich kolonizatorów Fryderyka markiza van der Warten w 1686 roku. Jego neobarokowy i klasycystyczny styl architektury przyciąga corocznie tłumy turystów. Królewskie Miasto jest siedzibą króla Teutonii i najważniejszych urzędników z jego otoczenia. Nazwa miasta jest powiązana z legendą, w której pierwsi osadnicy, którzy wylądowali na towoteutońskich wyspach, odkryli, że Rzeka Ulstruna jest złotonośna. Wybudowali u jej ujścia pierwszą wioskę, która z biegiem czasu rozrosła się w miasto. Ponoć nawet dziś można wyłowić z tej płytkiej rzeki kawałki drogocennego kruszcu. Ciekawostką jest, że miasto pierwotnie nazywało się Nowym Rogiem. Najważniejsze zabytki miasta to Stary Rynek oraz ulica Mateusza Wilhelma, na której znajdują się pałace fabrykatów i arystokratów, a także mnóstwo kamienic w synkretycznym stylu architektonicznym, który łączy w sobie elementy gotyku, baroku, empire i klasycyzmu.
Jakobstadt to dawna stolica Księstwa Sangrii. Miasto nosi swoją dumną nazwę po cesarzu-seniorze Jakobie. W obrębie grodu można odnaleźć wiele zabytków związanych z tą ważną w historii Teutonii postacią. Niemal co trzecia nazwa ulicy nawiązuje do założyciela Cesarstwa np.: główna ulica to Jakob-Štrakka, ulice prostopadłe to niej o np.: Empor-Jakob-Štrakka, Emporrak-Jakobs-Štrakka, Teutonie-ond-Jakob-Štrakka. Czy można zarzucić mieszkańcom Jakobstadtu szaleństwo na punkcie postaci cesarza-seniora? Z pewnością tak...
SzM1d40L.jpg
M07mFW07.jpg
Vargandia jest drugim najstarszym miastem Rejencji. Przyćmiewa swoim blaskiem inne grody (niektórzy twierdzą, że Vargandia jest piękniejsza od Królewskiego Miasta). Najważniejszym zabytkiem Vargandii jest Plac Jedności. W jego centrum stoi kolumna zwieńczona wyobrażeniem Teutonii. Pomnik ten wzniesiono w 2007 roku, jako wyraz pragnień Teutończyków, marzących o zjednoczonym kraju. Ponoć pomnik Matki Teutonii
potrafi spełniać życzenia, zwłaszcza te związane ze znalezieniem drugiej połówki - wystarczy tylko potrzeć dłonią podstawę kolumny.
Arahlen to dziś tylko ponury pomnik dawnego kataklizmu, w wyniku którego miasto opustoszało. Potężny wybuch jądrowy zniszczył przepiękną kolonialną zabudowę grodu, pozostawiając po sobie tylko ruiny i zgliszcza. Postanowiono nie odbudowywać miasta, które służy dziś jako pomnik atomowej potęgi i stanowi przed nią przestrogę.
TI932226.jpg

--- Fauna i flora ---
u55Qq9G6.png
Największe rezerwaty przyrody w Nowej Teutonii znajdują się na Koronie (cztery wysypy na północny-zachód od wyspy głównej). Na Wiktorii, w głębi lądu, roztacza swoje panowanie Stary Bór jodłowy, dawane miejsce polowań wicekrólów. Pośród wyniosłych i wielowiekowych drzew można wypatrzyć żbiki oraz żubry, które pierwotnie nie zamieszkiwały tego siedliska, lecz zostały tam sprowadzone na rozkaz wicekróla Sergiusza, wielkiego miłośnika łowów, alkoholu i kobiet. Dziś magia Boru jest dostępna dla wszystkich.
Stepy Bendenu to przede wszystkim morza traw, gdzie dawniej pasły się dzikie konie Roro. Dziś na wolności przetrwało tylko kilka tysięcy sztuk tego gatunku i podlegają ścisłej ochronie. W czasach kolonialnych stepy były poddawane masowej agraryzacji, przez co konie Roro traciły swoje naturalne siedliska życia. Na szczęście dziś obserwuje się stopniowe odradzanie tego endemicznego gatunku na Głównej Wyspie. Stepy są również domem dla licznych przedstawicieli gryzoni, którymi żywią się sowy ziemne oraz orły skaliste.
T5ERAYn3.png
B7BW6Q3W.png
Endemicznym gatunkiem rośliny jest rosnące tylko na Vargandii Białedrzewo. Białedrzewa jest niezwykle trudno wyhodować. Ich najbardziej ulubionym siedliskiem są rozpadliny w Górach Marmurowych. Drzewa te są niezwykle wytrzymałe na niedogodne warunki klimatyczne panujące na wysokościach. Ich nasiona mogą przetrwać w doskonały stanie pond sto lat.
Białedrzewo ma rok nasienny co około pięćdziesiąt lub siedemdziesiąt lat. Gatunek ten rośnie wolno i na siedliskach innych niż Góry Marmurowe szybko umiera lub w ogóle nie kiełkuje w nasion.
Kolejnym gatunkiem występującym tylko na terenie Nowej Teutonii jest Dzik Quimiri, którego naturalnym terenem występowania są przede wszystkimi Stepy Bendenu oraz szerokie równiny Kraju Królewskiego. Jest to zwierzę bardzo płochliwe, agresywnych ataków używa tylko w ostateczności. Niekiedy w stadach Quimiri obserwuje się zachowania ofiarne. Jeden lub dwóch przedstawicieli stada rzuca się na pewną śmierć na lepiej uzbrojonego przeciwnika, by reszta watahy mogła uciec.
8CqVE7mq.png
I0a7Xfhi.png
Kraj Sangrii po obfitych wylewach Moimairu zakwita dużą obfitością Zawilca Białego. Można wtedy wzdłuż rzeki obserwować kwietne dywany, które przyciągają tłumy owadów oraz obserwatorów. Niestety nie można wchodzić na tereny kwitnienia, a jedynie obserwować je z granic zalewów rzeki. Mimo to liczni mieszkańcy Jakobstadt nie przepuszczają corocznej okazji podziwiania Białego Zawilca.