Dialekt nowoteutoński
Język teutoński na wyspach skolonizowanych w XVII wieku znalazł się pod intensywnymi wpływami słowiańskiego języka Awów od XVIII wieku. Wzajemne stosunki językowe Teutończyków i Awów miały o wiele większy wpływ na język słowiańskich mieszkańców Awii, z którą Teutonia utrzymywała bardzo bliskie kontakty. Niemniej i Awowie wnieśli coś nowego i nieznanego szczepowi germańskiemu- jeryzację.

Proces jeryzacji powiązany jest ściśle z zasadą sylab otwartych tj. każda sylaba kończyć musi się na samogłoskę. Teutończycy w celu zachowania wyżej wspomnianej zasady przejęli od Awów jer twardy, zamykający (prawie) każdą sylabę zakończoną na spółgłoskę (chodzi tutaj zwłaszcza o końcówki wyrazów).

Wymowę jeru, nazywanego po teutońsku úrü (wym. ʊɪʁъ), możemy uzyskać przez wyraźniejszą, agresywniejszą wymowę spółgłoski stojącej przed jerem. Efektem tego zabiegu powinno być lekko słyszalne na końcu sylaby (normalnie zamkniętej) y lub u, dlatego jer nazywany jest również samogłoską krótszą od krótkiej i takiej zasady należy się trzymać przy wymowie jeru.

Jak już to napisałem na początku tego artykułu, jer wchodził na ostatnie miejsce zamkniętej sylaby (końcówki wyrazów) , żeby przekształcić ją w sylabę otwartą. Jak wygląda to na przykładzie rodzimy słów teutońskich, obrazuje to ta tabela:
Sarmacki
król
królestwo
część
stawać się
Sarmacja
Teutoński
Kong ('kɔng)
Kongrak (kɔng'ʁak)
Tál ('taɪl)
var ('vaɐ)
Sarmatsie (saʁma'tsiə)
Nowoteutoński
Konögü ('kɔnøgъ)
Konögörakü (kɔnøgø'ʁakъ)
Tálü ('taɪlъ)
varü ('vaʁъ)
Sarömatsie (saʁøma'tsiə)

Jak można zaobserwować na przykładzie słowa Kong oraz Kongrak jer przechodzi w pełną samogłoskę ö, której brak w języku teutońskim. Uzyskuję się ją przez zwiększenie przestrzeni rezonansowej w jamie ustnej (możliwe niskie opuszczenie dolnej szczęki), zaokrąglenie ust, jak przy wymowie o, ale wymowa e.

Zasada przejścia jeru w pełną samogłoskę obowiązuje również w przypadku tworzenia liczby mnogiej (- enü lub - nü) i II deklinacji np.:
Sarmacki
królowie
królestwa
części
Teutoński
Kongen ('kɔngən)
Kongraken (kɔng'ʁakən)
Tálen ('taɪlən)
Nowoteutoński
Konögöenü ('kɔnøgønъ)
Konögöraköenü (kɔnøgø'ʁakønъ)
Tálöenü ('taɪlønъ)

Deklinacja II: góra -> Geberge -> Geberöge
Przypadki
Mianownik
Celownik
Biernik
Deklinacja II: teutoński/nowoteutoński
úr Geberge / úrü Geberöge
úrs Geberges / úrösü Geberögesü
úrn Gebergen / úrönü Geberögenü

Dialekt nowoteutoński nie jest językiem literackim, nie posiada również oficjalnej formy pisanej. Najczęściej używany jest w Złotym Grodzie przez jego mieszkańców na ulicach, w domu, miejscach pracy. Obecnie obserwuje się zanik tego dialektu na rzecz oficjalnego języka teutońskiego w innych miastach i zakątkach Rejencji Nowej Teutonii.