Gazeta Teutońska, Gotfryd Slavik de Ruth, 02.05.2017 r. o 17:34
[TIH] 344 Rocznica pierwszej koronacji cesarskiej w Teutonii.
Seria wydawnicza: Teutoński Instytut Historii

70KvK9tl.png
W kwietniu br. minęła 344 rocznica, pierwszej koronacji cesarskiej w Teutonii. Było to wydarzenie które, zjednoczyło dotychczasowych sąsiadów. Królestwo Enderasji i Księstwo Slavii pod jednym berłem i w osobie jednego monarchy. Dając tym sposobem, początek nowej monarchii;nowemu państwu- która przetrwało do dnia dzisiejszego w postaci Teutonii.
Poniższa praca ma za zadanie, w sposób prosty i przejrzysty przybliżyć ogólne zasady ceremoniału koronacyjnego. To właśnie w Wielkanoc 1673 roku w Srebrnym Rogu, odbyła się to uroczysta ceremonia.
Uroczyste włożenie korony na głowę nowego monarchy, czyli koronacja, oznaczało w wielu krajach Wirtuazji w okresie średniowiecza i nowożytności objęcie przez monarchę prawowitej i pełnej władzy zwierzchniej nad krajem i jego mieszkańcami.
Koronacja była obrzędem religijnym, który włączony w liturgię Kościoła uświęcał osobę królewską. Gest, słowo, muzyka, przepych i bogactwo jakie towarzyszyły tej uroczystości sprawiały, że w pamięci świadków pozostawała ona jako wspaniałe widowisko.
Koronacje odbywały się w katedrach. Uczest­nikami i świadkami obrzędu byli dostojnicy duchowni z prymasem-arcybiskupem na czele, biskupami i wyższym duchowieństwem, najwyżsi dostojnicy Królestwa, możni świeccy oraz dwór. Niekiedy brali w nim udział książęta lennicy i przedstawiciele innych władców.


W czasach pogańskich miało to całkowicie odmienny zarys, i było wynikiem ówczesnych relacji polityczno-społecznych:

Enderasja :
Nie mamy jasności jak odbywało, się ta uroczystość w początkach istnienia Królestwa Enderasji. Dopiero począwszy od króla Maridusa w roku 301, koronacja odbywała się w Świątyni boga Teusa w Assur. Co dało początek stałemu ceremoniałowi, opartemu na jasnych przepisach prawnych. W latach 803- 1317 koronacje dokonywano w Świątyni bogini Frulii w Ruhnhoff. Podobnie w latach 1317-1502 ceremoniał królewskiej koronacji, powrócił ponownie do Assur na polecenie króla Racyniusza I i tam właśnie się odbywał. Od koronacji króla Hellgona III w 1502 roku obrzęd miał miejsce na nowo w Ruhnhoff, stolicy Królestwa.

Slavia:
W sąsiednim księstwie Slavii, nie udało się stworzyć jednolitego ceremoniału koronacyjnego. Uroczystości tego typu, na pewno od czasów księcia Łękomira „Osiedlanego” ok 502 r. odbywały się, zawsze w świętym gaju druidów koło Grodka. To tam najwyższy druid, w wyniku krwawej ofiary potwierdzał wobec zebranych tam dygnitarzy. Boskie prawo do sprawowania Książęcej godności, przez nowego władcę. W późniejszym okresie, za czasów księcia Regena „Normańskiego” ok 1244 r. tego typu uroczystości, były odbywane na Wielkim Wiecu zwoływanym na przedmieściach Srebrnego Rogu. Na którym ogół rycerstwa, mieszczan, kapłanów „zatwierdzał” sprawowanie władzy przez Księcia. Nigdy jednak nie stworzono stałego i jasnego przepisu o ceremoniale.


UROCZYSTOŚCI KORONACYJNE
Teutoński ceremoniał koronacyjny przewidywał czterodniowe uroczystości. Piątek i sobota były dniami czynności poprzedzających obrzęd koronacji. Dniem, w którym koronowano Cesarza była niedziela. W poniedziałek nowy monarcha ukazywał się mieszkańcom miasta koronacyjnego.

PIĄTEK
Pogrzeb :
Tego dnia odprawiano w Srebrnym Rogu ponowny, uroczysty pogrzeb poprzedniego władcy. Nowo wybrany Cesarz-elekt oddawał w ten sposób hołd swojemu poprzednikowi i zgodnie z zasadą „Osoba Pańska umiera, Korona nie umiera” symbolicznie wchodził na jego miejsce w państwie.

SOBOTA
Post, Jałmużna, Spowiedź, Pielgrzymka piesza :
Nowy król przygotowywał się do koronacji przez post, jałmużny rozdawane ubogim, spowiedź i pielgrzymkę pieszą, której droga wiodła w Srebrnym Rogu z Pałacu po starym mieście, a w Ruhnhoff z Zamku Królewskiego do świątyni Frulii. Cesarz w otoczeniu dostojników duchownych i świeckich przechodził pośród zgromadzonych po drodze tłumów.

NIEDZIELA
Uroczysta pobudka:
Tego dnia odbywał się obrzęd koronacji. Rano monarcha oczekiwał dostojników w swojej łożnicy. Prymas dotknięciem ręki symbolicznie budził elekta do nowego, dostatniego życia. Cesarza ubierano w szaty koronacyjne podobne do biskupich, po czym w otoczeniu panów duchownych i świeckich udawał się do katedry.
Uroczysty orszak:
Uroczysty orszak posuwał się wysłanym kobiercami chodnikiem zwanym mostem. Prowadził go marszałek wielki z laską opuszczoną w dół, co oznaczało, że monarcha nie objął jeszcze swojej godności. Za marszałkiem szli dostojnicy Królestwa w ustalonym porządku, niosąc wydobyte ze skarbca koronnego oznaki władzy królewskiej – insygnia koronacyjne.

Koronę sprawioną przez króla Maridusa, niósł na srebrnej tacy kasztelan Ruhnhoff, berło i jabłko – dwaj starostwie ( starosta Niellno i starosta Zielnyboru ), miecz koronacyjny – trzymał miecznik Srebrnego Rogu. Chorąży Eltdorf- niósł chorągiew Teutonii zwiniętą na znak, że nowy monarcha nie ma jeszcze pełni władzy.
Koronę wieńczącą skronie cesarza tworzyła złota, ozdobna obręcz z której wyrastały heraldyczne lilie, wysadzana cennymi kamieniami. Był to znak główny pełnej i nikomu nie podległej mocy monarszej.
Berło, krótka laska ze złota, również zdobiona, oznaczało władzę rozkazywania.
Jabłko, złota kula zwieńczona krzyżem, symbolizowało w ręce królewskiej świat i kraj.
Miecz należał do oznak monarszej władzy wojskowej i sądowniczej. Chorągiew z Lwem , powiewająca nad zastępami rycerstwa, była najwyższym znakiem ziem Enderasji i Slavii.

Koronacja
Przysięga:
Koronacja rozpoczynała się od przysięgi cesarza. W czasach dwóch pierwszych koronacji, po łacinie a następnie już tylko w języku teutońskim. Klęcząc odpowiadał na zadawane mu przez prymasa pytania: czy zamierza służyć wierze, otaczać opieką Kościół, rządzić sprawiedliwie i bronić Królestwa. Prymas zwracał się następnie do obecnych z zapytaniem, czy chcą służyć królowi. Odpowiadano aklamacją – czyli pełną zgodą, wołając: „tak ,tak ,tak.”
Pomazanie:
Prymas w otoczeniu dwóch biskupów dokonywał pomazania cesarza namaszczając jego głowę, piersi, plecy i ramiona świętymi olejami. Przez namaszczenie król z osoby świeckiej stawał się pomazańcem pod niejednym względem podobnym biskupowi.
Zapadała cisza. Prymas wręczał miecz klęczącemu przed ołtarzem królowi. Król przyjąwszy miecz ciął nim trzykrot­nie powietrze czyniąc znak krzyża. Gest ten oznaczał, że władca powinien być dzielnym obrońcą kraju i przyjętych przezeń zobowiązań przysięgi.
Koronacja:
Prymas oraz wspomagający go dwaj biskupi nakładali teraz koronę na głowę cesarza. Prymas wręczał mu również berło i jabłko. Był to moment szczytowy obrzędu koronacji.
Cesarz na majestacie:
Po koronacji ,prymas wypowiadając formułę: „Stań i dzierż odtąd to miejsce” prowadził cesarza do tronu. Udzielał mu pocałunku pokoju i intonował hymn dziękczynny Te Deum laudamus – Ciebie, Boże, wysławiamy.
Po odśpiewaniu pieśni, cesarz dokonywał pasowania na rycerzy – swojej pierwszej czynności królewskiej. Jeśli król był żonaty, rozpoczynano według odrębnego ceremoniału koronację królowej.

Dalsze uroczystości
Wyjście z Katedry:
Obrzęd koronacyjny w katedrze dobiegł końca. W dalszym ciągu trwały uroczystości towarzyszące koronacji. Przy wyjściu z kościoła formował się uroczysty orszak, który prowadził, jak poprzednio, marszałek wielki trzymający łaskę podniesioną już do góry.
Chorągiew Teutonii niesiona przez chorążego była rozwinięta. Znaczyło to, że monarcha poprzez akt koronacji zyskał pełnię władzy.
Wśród poddanych oglądających uroczystości koronacyjne podskarbi rozrzucał złote i srebrne monety wybite z okazji koronacji. Koronę używaną do koronacji chowano do Skarbca koronnego.

Uczta :

Do uroczystości związanych z koronacją, po zakończeniu obrzędu, należała uczta koronacyjna, którą król wydawał na zamku dla możnych i gości przybyłych na koronację. Podczas uczty król zasiadał pod baldachimem przy osobnym stole, podczas gdy jego goście ucztowali przy stołach rozstawionych w sali głównej i sąsiednich komnatach. Uczta koronacyjna miała być pomyślnym znakiem dla panowania, które powinno opływać we wszelkie dostatki.

PONIEDZIAŁEK
Hołd:
Ostatnim dniem uroczystości koronacyjnych był poniedziałek. Król jechał konno na rynek główny miasta w otoczeniu możnych i dostojnych gości. Ukazywał się tam na podwyższeniu w płaszczu i koronie używanej odtąd do różnych uroczystości państwowych i przyjmował hołd władz miasta i mieszczan. Pokazanie się poddanym uważano za dawny i konieczny do zachowania obyczaj. Niektórym spośród nich król udzielał honorowego odznaczenia.
Zabawy :
Uroczystościom koronacyjnym towarzyszyły zawsze zabawy mieszkańców miasta i przybyłych na koronację gości. Festyny, turnieje rycerskie, ognie sztuczne mogły trwać jeszcze długo po zakończeniu właściwych uroczystości.
x5S23f50.png
Dotacje
500,00 lt
Dotychczasowi donatorzy: Andrzej Fryderyk.
Serduszka
3 743,00 lt
Ten artykuł lubią: Andrzej Fryderyk, Gniewosz Sforski, Król Patryk I Labacki, Bartłomiej Czapka, Paulus Buddus, Joanna Izabela.
Komentarze
Konrad Jakub Arped-Friedman
Niestety, połowa jest słowo w słowo zerżnięta z ceremoniału koronacyjnego królów Polski. Z zasady nie serduszkuję tak oczywistych plagiatów, przedstawianych jako tekst autorski, bez podania źródła.
Odpowiedz Permalink
Joanna Izabela
W sumie inspiracje sa potrzebne ;x ale powinny zostac inspiracjami
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.