Gazeta Teutońska, Gotfryd Slavik de Ruth, 16.10.2016 r. o 19:32
Wojna 698-704r.
Seria wydawnicza: Teutoński Instytut Historii

Artykuł został oznaczony jako Artykuł na Medal.
Konflikt militarny pomiędzy Księstwem Slavii a Królestwem Enderasji, którego ważniejszym epizodem była bitwa w kraju Ragów. Na terenie dzisiejszej Slavii, między rzekami Silbern i rzeką Newi. Prawdopodobnie około 80 kilometrów na południowy zachód od Srebrnego Rogu. W dniu 2 września 702 r. było to finalne starcie kampanii, która rozpoczęła się w sierpniu . Bitwa zakończyła się przegraną armii królewskiej i znacznymi stratami.
sME797ti.jpg
Miniatura z kroniki enderesjan z X w ukazując bitwę


Przed Bitwą:

Wyniku ciężkiej zimy 697r w Księstwie Slavii zapanował głód; jak zwykle w takich sytuacjach Książę Mieczodóbr II „Żelazny” postanowił już po pierwszych roztopach najechać ziemie sąsiada w celu zdobycia żywności. Na pograniczne tereny spadły liczne oddziały grabieżce, celem zdobycia łupów i żywności. Nie mniej jednak oddziału nadgraniczne w wielu miejscach zaskoczyły, atakujących slavian i zdawały im znaczne straty. W tym samym czasie w Ruhnhoff toczyła się walka wewnętrzna o wpływy przy Królu Oregusie III.

Królestwo było osłabione i nie przygotowane do należytej obrony. Obronna na pograniczu upadła w lecie 699r. a ziemie zachodnie stały otworem prze napadami z Księstwa. W latach 698-702 na pogranicze i równe Turentt spadło w sumie 23 najazdy wroga. Spowodowało to znaczne wyludnienie tych terenów i straty materialne. W tym samym czasie Endersjanie podjęli tyko 8 wypraw odwetowych. Dopiero w lecie 702 roku Król Oregus III zorganizował silną armię (11.000 zbrojnych) i udał się na zachód celem pokonania wroga. Siły główne Królestwa Enderasji miały uderzyć w centrum slaviańskiego państwa – tradycyjnym już szlakiem wypraw przez osady Srebrny Róg- Golo - Frukacz na Grodek. Tam miało dojść do walnej bitwy, która wobec endesjańskiej przewagi technicznej dałaby wojskom królestwa tak upragnione zwycięstwo. Jako wsparcie miała też uderzać, druga słabsza kolumna na południowym skrzydle sił głównych armii. Plan był prosty a zwycięstwo zdawałoby się – prawie pewne.
O wszystkim zadecydowała znakomita sprawność cichych ludzi ze Slavii. Dzięki swoim szpiegom Książę Mieczodóbr II „Żelazny” znał plany Króla Oregusa III z dużym wyprzedzeniem i mógł się odpowiednio przygotować na przyjęcie nieproszonych gości, ściągając na północno- wschodnią granicę wojska praktycznie z całego kraju.

Początkowo Endersjanie odnosili spore sukcesy. Broniący północnych przepraw na rzece Silbern syn Mieczodóbra - Niklot , nie zdołała zatrzymać głównej armii Karolewskiej i musiał się wycofać po zaciekłej walce z ciężkimi stratami do Srebrnego Rogu. Został tam otoczony przez wydzielony korpus pod komendą legata Grelina (2.000 zbrojnych). Armia główna króla Oregusa III (6.500 zbrojnych.) ruszyła dalej na południe, ustaloną trasa na stolice Księstwa.

W tym samym czasie Książę Mieczodóbr II (3.000 zbrojnych) skutecznie zatrzymał wprawdzie drugą enderasjańską kolumnę dowodzoną przez legata Arenda (1.500 zbrojnych) w centralnym biegu rzeki Silbern. Ten jednak załadował swoje siły na łodzie i popłynął 30-40 km w dół rzeki i bez przeszkód wylądował na jej zachodnim brzegu. Ten pozorny sukces był jednak straszliwym błędem – oddalił bowiem oddziały legata Arendy od Slavian, ale również od głównej kolumny wojsk Enderesjan.

Mieczodóbr II natychmiast przemaszerował pod osadę Frukacz i połączył się z oddziałami posiłkowymi swoich grododzierców (3.000 zbrojnych ) którzy dotychczas opóźniali marsz głównej kolumny Enderesjan w głąb kraju . Pozostawił przeciwko oddziałom Legata Arendy tylko siły osłonowe (ok1.000 zbrojnych ). Główna kolumna Króla Oregusa III wobec koncentracji slaviańskich sił znalazła się nagle w bardzo niebezpiecznej sytuacji. Slavianie mogli bez problemu odciąć ją od zaopatrzenia, zablokować i zagłodzić. Tym bardziej że na jej tyłach pozostawały odziały Slavian w Srebrnym Rogu. W tej sytuacji szybki odwrót był jedynym wyjściem, uznano że lepiej będzie zdobyć Srebrny Róg i dopiero wtedy ponownie zakatować. Wysłano też gońców do drugiej kolumny by wróciła rzeką do Srebrnego Rogu.
G2MAAIx1.jpg
współczesna grafika ukazująca bitwę

Bitwa :

W dniu 2 września Armia królewska w sile około 6.500 zbrojnych po przedarciu się przez bór wyszła na duża polanę, za którą znajdowało się rozległe bagno. Nie mogli go przejść ani ominąć – na flankach pojawili się już slaviańscy łucznicy. Przewodnicy (oczywiście podstawieni) , którzy wprowadzili Enderesjan w taką pułapkę – zniknęli. Nadchodzili za to Slavianie , na tyle silni (ok 6.000 zbrojnych) by pokusić się o wydanie walnej bitwy. Enderesjan uratowała szybka budowa mostu, do budowy posłużyły wszystko co było w taborze armii. Po tak skonstatowanym moście główne siły przeszły przez bagno. Uciekli dosłownie w ostatniej chwili. Pozostawili tylko straż tylną dowodzoną przez namiestnika Hebesa , a złożoną z wyborowych oddziałów ( około 2.500 zbrojnych ). Odparły one dwa ataki Slavian , ale trzeci rozbił ich szyki . Uratowała się tylko niewielka grupa około 60 osób. Reszta została doszczętnie wybita. Uciekającym niedobitkom udało się jednak podpalić most i tym samym nie pozwolić Slavianom na dalszy atak. Zginął namiestnik Hebes , przeszło 600 zbrojnych zostało wymordowanych na polo walki jako dar dla bogów. Kampania zakończyła się dla Enderesjan prawdziwą katastrofą. Król Oregus III uciekał ze swoimi oddziałami aż do umocnień pod Srebrnym Rogiem.


Fragment z kroniki Vladimira opisujący bitwę w Kraju Ragów:

„ Kiedy w drodze powrotnej [Król ] przybył do kraju Ragów, rozbił na swoje nieszczęście obóz w pewnym ciasnym pustkowiu, którego jedynym mieszkańcem był pewien hodowca pszczół, później zresztą zabity [...] A gdy zawiadomiono go [Księcia ], że Oregus już się wyniósł, wysłał wielką liczbę pieszych do miejsca, w którym obozowało wojsko [nieprzyjaciela ], z rozkazem, by starali się choć część tego zniszczyć, jeżeli nadarzy się do tego korzystna okazja. [...] Król podążył naprzód i powierzywszy pozostałe wojsko namiestnikowi Hebesowi, zalecił mu , aby zachował większe niż zazwyczaj środki ostrożności. Po pewnym czasie nasi ukryci w pobliskim lesie wznieśli potrójny okrzyk i zaraz potem rzucili się na nieprzyjaciół . Nasi dzielny atakowali ale opór nieprzyjaciela był taki że za pierwszym i drugim atakiem nie potrafili ich pokonać . Lecz nasi nabrawszy otuchy na widok ucieczki niektórych spośród nieprzyjaciół , zwarli się i uderzywszy powtórnie rozpędzili wszystkich i wybili pojedynczo przy pomocy strzał ”.


Po Bitwie :

Armia Królewska około 6.000 zbrojnych po połączeniu pod murami Srebrnego Rogu, na nowo zyskała siłę i odparła ataki Mieczodóbra II. Król postanowił kontynuować oblężenie grodu, i mimo coraz gorszej pogody kontynuował oblężenie. W tym samym czasie siły Slavian, próbowały wesprze obrońców. Ostatecznie dopiero w późnym listopadzie armia Oregusa III odstąpiła od grodu za zwrot jeńców i okup.

W następnym roku Slavianie nie zakatowali, gdyż na pograniczu oczekiwała ich armia Królewska. To armia pod wodzą legata Grelina atakowała pogranicze Księstwa; zdobywając znaczne łupy i jeńców.

Ponownie w maju 704 r armia królewska podeszła pod Srebrny Róg i przystąpiła do jego oblężenia. Jednak to Slavianie obeszli ich pozycje i wyszli na tyły. Co zaowocowało zakończeniem oblężenia i powrotem na pogranicze, celem zwalczenia napadów rabunkowych. Obie strony po prawie sześciu latach wojny byli wyczerpani i potrzebowali czasu na odbudowanie potencjału gospodarczego.

Ostatecznie na jesieni 704r. Podpisano zawieszeni broni pomiędzy obydwoma panieństwami. Slavianie zyskali nowe ziemie, ale zwrócili wielu jenów. Endersjanie nie musieli im zapłacić trybutu i mogli ponownie zaludniać tereny nadgraniczne.
knG37wq8.png
mapa ukazująca podział polityczny w okresie toczonej wojny...autora publikacji.
Serduszka
9 971,00 lt
Ten artykuł lubią: Irmina de Ruth y Thorn, Yennefer von Witcher, Andrzej Fryderyk, Guedes de Lima, Yupeng Beijin-Zhao, Remigiusz Lwowski von Hochenhaüser, Jack von Horn, Baszar Svensson at Atera, Tomasz Ivo Hugo, Jahn Dagobard ik Thórn-Mákovski, Adam Jerzy Piastowski.
Komentarze
Irmina de Ruth y Thorn
Oh oh uwielbiam te twoje militarne i historyczne zapędy kochanie :) znakomity artykuł jak zawsze drogi mężu :)
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Dziękuję małżonko za miły komentarz :) robię to co lubię i dla przyszłych pokoleń :D
Permalink
Irmina de Ruth y Thorn
Cieszy mnie to kochanie moje. Jestem przekonana, że Twoja praca nie pójdzie na marne i nie będzie zapomniana przez przyszłe pokolenia.
Odpowiedz Permalink
Defloriusz Dyman Wander
Autor nie wspomniał o znaczącym udziele Wielkiego Księstwa Pederastii w tej wojnie; Pederastianie znani byli ze swojego wsparcia dla Enderasjan ;)
Odpowiedz Permalink
Yupeng Beijin-Zhao
Wspaniały artykuł. Czekam na więcej.
Odpowiedz Permalink
Bartłomiej Czapka
Artykuł robi wrażenie - świetna robota!
Permalink
Baszar Svensson at Atera
Bardzo ciekawy artykul zasluguje na medal bardzo dobra robota :)
Odpowiedz Permalink
Tomasz Ivo Hugo
I znowu fascynująca lektura! Niezwykle ciekawa i dramatyczna potyczka. Gratuluję artykułu
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Dziękuję za pozytywne komentarze, zdaje sobie sprawę że tego typu teksty nie są popularne. Dlatego każdy kolejny pozytywny komentarz jest dla mojej pracy dodatkową zachęta :) Dziękuję
Permalink
Guedes de Lima
Slavianie <3
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
@Guedes Tak Slavianie to naród przybyły na wyspy, który mocno namieszał w historii Teutonii. I tak zawsze dostrzegałem to podobieństwo z Sclavinią...:P
Permalink
Adam Jerzy Piastowski
Uwielbiam te Twoje arty z zarysem historycznym :)
Odpowiedz Permalink
Jahn Dagobard ik Thórn-Mákovski
A mówią, że historyczne opowiadania są nudne. Nie kiedy opracowuje je Gotfryd. :) Gratki za kawał dobrej roboty!
Odpowiedz Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Staram się by było ciekawie i fajnie opisane :) A jeśli się podoba to tylko, zachęca mnie do dalszej pracy :D
Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.