Historiae Sarmaticae - dla potomności, przypomnienia i do poduszki. cd. i koniec

Przedstawiam część trzecią wraz z galerią o ile się zmieści. Na czym to ja stanąłem .....

Ruch oporu zaczął działać jeszcze przed podpisaniem pokoju ferskiego. Towarzysze Wanda, Żenada i Krystyna, od wypuszczenia z twierdzy gniewskiej żyjący na uboczu krajowej polityki, reaktywowali Sarmacką Armię Ludową. Były Naczelny Wódz KSZ, marszałek Kościński, uszedł przed aresztowaniem w Góry Kocie i założył Wojskowy Związek Patriotyczny, monarchistyczną organizację zbrojną. Na terenie całego kraju dochodziło do incydentów zbrojnych. Przedstawiciele SAL i WZP brali udział w powołaniu Frontu Antyfaszystowskiego, zwanego również Osią Antyfaszystowską — międzynarodowego sojuszu państw walczących z Królestwami Sojuszniczymi, w skład którego oprócz Sarmatów weszły Solardia, Baridas, Brugia, Natania, Czerwony Przylądek i Precelkhanda. Powołanie Frontu na konferencji w Przystani (14–20 maja 1942 r.) było punktem zwrotnym w tej wojnie. Skoordynowanie wysiłku zbrojnego państw Frontu przeciw Scholandczykom i Dreamlandczykom było początkiem końca wirtualnych reżimów faszystowskich.

Na przełomie 1942 i 1943 roku po przegraniu z siłami baridajsko–solardzkimi bitwy zarakackiej (13–17 grudnia 1942 r.) Scholandia i Dreamland przeszły do defensywy. Sarmację opuściła ponad połowa żołnierzy okupacyjnych niezbędnych Królestwom w walkach w innych częściach świata. Osłabienie okupantów wykorzystały SAL i WZP. Lewicowcy walczyli na południu kraju, WZP skoncentrowało wysiłki na formalnie niepodległej północy. Front Antyfaszystowski wspierał partyzantów zrzutami broni, amunicji i żywności. Do armii partyzanckich dołączało coraz więcej ludzi. W styczniu 1944 roku SAL zdobyła pierwszą dużą miejscowość — Gniew. Na początku marca komuniści wyzwolili Czekany. W kwietniu na stronę WZP przeszły siły zbrojne i porządkowe księcia Mikołaja. Scholandczycy i Dreamlandczycy znaleźli się w głębokiej defensywie. Do jesieni 1944 doszło do wyzwolenia całego kraju (27 lipiec wyzwolenie KL Morvenau, 29 sierpień — oswobodzenie Grodziska). SAL i WZP spotkały się na linii demarkacyjnej wyznaczającej dotąd granicę między terytorium Lazaria a formalnie niepodległą Sarmacją. Oba ugrupowania utworzyły rząd tymczasowy złożony w połowie z przedstawicieli WZP i SAL.

W grudniu 1944 roku Scholandia i Dreamland wycofały wszystkie swoje oddziały z podbitych terenów. W Przystani odbył się drugi Kongres Frontu Antyfaszystowskiego. Starły się na nim dwie wizje przyszłości. Pierwsza, lansowana przez Brugię i Solardię, postulowała konieczność zakończenia wojny. Druga, wspierana przez Sarmację i Wyspy Czerwonego Przylądka, zakładała zbrojną inwazję na Dreamland i Scholandię i obalenie tamtejszych reżimów. Sarmaci przekonali Front do swych racji. Ponieważ w styczniu 1945 roku Dreamland zaprzestał działań wojennych i podpisał z Frontem pokój, całość wysiłku wojennego skierowano przeciw Scholandii. 1 marca siły inwazyjne wylądowały w trzech punktach tego kraju. W wszystkich krainach witali ich szczęśliwi mieszkańcy, mający dosyć zbrodniczego rządu faszystów. Dzięki pomocy wielu partyzantów, 3 kwietnia 1945 roku armia Sarmacka wkroczyła do Scholopolis, a nad zamkiem królewskim załopotały flagi Sarmacji, Baridasu, Solardii, Precelkhandy i Wolnej Scholandii.

Tymczasem, już pod koniec lata na terenie Sarmacji działał Rząd Tymczasowy — kanclerzem był marszałek Jarogniew Kościński, w skład rząd weszli również członkowie SAL — towarzysz Wanda był w nim ministrem samorządu terytorialnego, a towarzysz Żenada ministrem finansów i gospodarki. Po wycofaniu się ostatnich sił Scholandzkich z terytorium Sarmacji, rząd ten zatwierdził Książe Mikołaj. Mimo jego widocznej nieudolności, nadal miał on poparcie wśród pewnych kręgów skrajnej prawicy, głównie RON — reaktywowanym po rozpadzie NFR. Pragnął on przypodobać się tym kręgom i przy ich poparciu przywrócić swoją faktyczną władzę, która przez działający rząd była znacznie ograniczona. Doprowadził on do podziału Samacji na dwie strefy, według wcześniejszego podziału okupacyjnego. Umocnił władzę na północy, kosztem oddania kontroli nad południem socjalistom. Powołali oni tam Tymczasową Sarmacką Republikę Rad, pozostającą formalnie w federacji z Księstwem na północy — teoretycznie władzę nad całością zachował Rząd Tymczasowy.

Jednak to było za mało po zakończeniu wojny. Postanowiono wykorzystać tą sytuację. Zorganizowano rządową komisję śledczą, której zadaniem było wykrycie winnych porażki w pierwszej fazie wojny oraz ukaranie winnych kolaboracji z okupantami. Wyniki były zaskakujące — okazało się że głównymi winnymi byli Książę i kilka osób z jego najbliższego otoczenia. Lewica od razu zażądała jego abdykacji.

Książę odmówił przyjęcia na siebie winy. Mimo swojej ogólnej niepopularności, zdołał zyskać poparcie większości kadry oficerskiej. Pragnął oprzeć się na monarchistach oraz skrajnych rojalistach, aby uzyskać pełnię władzy. Jednak jeden z tych filarów pękł, kiedy to przywódca Sarmackiego Frontu Monarchistycznego, premier i marszałek Jarogniew Kościnski, przekonany dowodami winy, zażądał od niego abdykacji i przeprowadzenia elekcji kolejnego monarchy. Mikołaj, czując zapadający się pod nim grunt, schwycił się ostatniej możliwości jaka mu pozostała — puczu. 12 marca 1946 r. żandarmeria KSZ wkroczyła do budynku, w którym obradował Rząd Tymczasowy. Wszyscy jego członkowie, wyjąwszy Kanclerza, zostali aresztowani. Książę nie ośmielił się podnieść ręki na bohatera narodowego, jakim był marszałek Kościński. Jednak tylko początkowo. Wkrótce potem, 29 kwietnia, zgodnie z dekretem Książęcym, został on, wraz z rodziną, wygnany z Księstwa. Udał się on na emigrację do Cyberii, gdzie pozostał do końca życia.

Jednocześnie Książe wydał rozkaz egzekucji tow. Wandy. Nie wiedział, że wszyscy członkowie Rządu Tymczasowy dwie godziny wcześniej zostali uwolnieni przez bojowników SAL. To właśnie lewica wzięła na siebie opór przeciwko absolutystycznym zapędom Księcia. Cała południe przez cały czas pozostawało w rękach SAL. 3 maja miały miejsce olbrzymie protesty we wszystkich miastach kontrolowanych przez rojalistów. Wielu działaczy centrowych i umiarkowanie prawicowych także dotknęły represje, tak więc wstępowali oni do SAL. Nieudolne decyzje Księcia doprowadziły do wielu porażek KSZ. Wielu żołnierzy dezerterowało i przechodziło na stron rewolucjonistów. 10 września proklamowano Zjednoczony Komitet Robotniczy, czyli lewicowy rząd. Jego przewodniczącym został tow. Wanda.

13 września sytuacja wyglądała podobnie co podczas okupacji — rejony na południe od linii Krez–Korab były pod kontrolą SAL, na północ — w rękach książęcych. Ten ostatni musiał się zmagać ze znacznym oporem ludności sarmackiej, co robił przez wprowadzanie reform cofających Sarmację niemalże do epoki feudalizmu. Ostre represje, aresztowania, lub nawet masowe egzekucje wzmagały tylko opór ludności wobec reżimu. Zimowa ofensywa SAL (listopad–luty) zakończyła się spektakularnym zwycięstwem — oddziały KSZ kontrolowały już tylko rejon dawnej Kaspii. Tamtejsi chłopi, wychowani według niezmiennej od setek lat tradycji, wspierali reżim, co było powodem niepowodzeń ofensyw SAL, przeprowadzonych w marcu i maju 1947 r. Powodzenie rewolucji było niepewne, jako że swoją interwencję planowały już siły byłego Frontu Antyfaszystowskiego, którego członkowie mocno zaniepokojeni byli rozwojem rewolucji. 1 lipca otoczono Grodzisk. Jednak dopiero 25 lipca w Książęcej Marynarce Wojennej wybuchł bunt, zorganizowany przez Rady Żołnierskie marynarzy. Przy pomocy stoczniowców oraz bojowników Grodziskiej komórki SAL przejęli oni około 60% jednostek i wypłynęli z portu Grodziskiego. Dzięki tym jednostkom rewolucjoniści zablokowali ostatni kanał zaopatrzeniowy, którym docierała do KSZ zagraniczna pomoc — w powietrzu od dawna panowało Sarmackie Lotnictwo Ludowe, które zestrzeliło około 40 samolotów przerzucających zaopatrzenie do Poddębic. 12 sierpnia rozpoczął się ostateczny szturm na rojalistów. Oddziały SAL przebiły się w wielu miejscach, po czym otoczyły podzielone siły obrońców. Większość żołnierzy KSZ poddało się i dostało się do niewoli. 15 sierpnia SAL, po ostrych walkach, zdobyła Stare Miasto. Książe Mikołaj został schwytany i wyrokiem sądu wojennego tego samego dnia skazany na śmierć. Rozstrzelano go w pałacowych ogrodach, ciało spalono, a prochy wsypano do Narwi.

Nazajutrz, 16 sierpnia 1947 proklamowano Sarmacką Republikę Socjalistyczną. Tydzień później ogłoszono nową konstytucję, która m.in. przywróciła trójpodział władz (zniesiony za Mikołaja) i zniosła szlachectwo. Komitet Ludowy (Rząd) zabrał się ostro do pracy. Zniesiono resztki feudalizmu, znacjonalizowano przemysł, wprowadzono nowy, obwodowy, podział terytorialny (m.in. podzielono Gellonię na dwa obwody, zlikwidowano niezależność terytorialną Kaspii, przyłączając większość jej terytoriów do obwodu Morvańskiego), skrócono dzień pracy do 8 godzin, rozpoczęto prace nad zelektryfikowaniem i ogólnym zmodernizowaniem wsi. Zdelegalizowano RON, oraz zakazano tworzenia partii i organizacji monarchistycznych oraz o programie skrajnie prawicowym.

Do pierwszych wyborów, przeprowadzonych w styczniu 1948, ogólnie ocenianych jako wolne, przystąpiły cztery partie — Komunistyczna Partia Sarmacji, Socjaldemokracja Sarmacka, Ruch Demokratyczny i reprezentujący umiarkowaną prawicę Front Ludowy. Wyniki były przewidywalne — KPS 37%, SDS 28%, RD 11% FL 24%. Ważne były procenty, gdyż w stu osobowej Radzie Ludowej głosy przyznawano na zasadzie — ile procent, tyle miejsc. Komitety wyborcze oraz kwestie sporne co do przydziału miejsc rozwiązywał tzw. Komisarz Nadzwyczajny, czyli faktyczna głowa państwa. Był on wybierany w wyborach bezpośrednich. Tymczasowym Komisarzem Nadzwyczajnym był Bdzigost Nowak („Kom. Krystyna”), wybory w czerwcu 1948 r. wygrał w drugiej turze Donal O'Hancon, kandydat SDS, Morvańczyk. Wygrał głównie dzięki poparciu KPS, które było efektem umowy koalicyjnej.

Nowy Komitet Ludowy, z I Komisarzem Mścisławem Koniecznym (Synem Leszka Koniecznego, dawnego przywódcy eseserów) kontynuował reformy. Wprowadzono gospodarkę centralnie planowaną, rozpoczęto kolektywizację rolnictwa i walkę o ostateczną likwidację bezrobocia. Rozpoczęto też operację „Gniew”, podczas której z terenów Sarmacji wysiedlono pod groźbą śmierci około 600 tys. mieszkańców pochodzenia Scholandzkiego — częściowo byli to potomkowie pierwszej fali osadnictwa z XIX wieku, reszta przybyła tu w czasie II Księstwa i podczas wojny. Dokonano też ostatecznego rozliczenia z kolaborantami — wielu stracono, inni powędrowali do obozów pracy.

Wtedy dopiero przeciwko władzy socjalistycznej wystąpiły państwa Osi — głównie Natania i Brugia rozpoczęły ostre działania przeciwko Socjalistom. Doszło do paru potyczek sił morskich. W końcu Oś przeforsowała pełne embargo na SRS. Połączona flota rozpoczęła blokadę wybrzeża. Opór stawiała Sarmacka Marynarka Ludowa. Rozpoczęła się wojna. Flota Sarmacka nie potrafiła skutecznie stawić czoła potężniejszym przeciwnikom. Wkrótce (III 1949) doszło do lądowania wojsk przeciwnika na Awarze — zajęli ją Baridajczycy. Rozpoczęli oni także lądowania na głównej wyspie. Desant w rejonie Złotego Wybrzeża został co prawda rozbity, ale lądowania w pobliżu Grodziska, Krezu i Prawdy spowodowały cofanie się sił SAL. Wkrótce wojska Osi dotarły na linię prawda Krez–Korab, gdzie ofensywa zaczęła słabnąć. Południe w tym czasie nadal było kolebką sarmackiej lewicy, spontanicznie tworzyły się odziały bojowników którzy rozpoczęli walkę , w pewnym momencie wydzierając z rąk koalicjantów niemal całą Mirię. Jednak wysłanie przez nich dodatkowych wojsk spowodowało że komuniści musieli się cofnąć i ponownie zepchnięci zostali do defensywy. Po dwuletnich walkach, w których żadna ze stron nie mogła uzyskać przewagi, w związku z naciskami opinii publicznej w państwach Osi, podpisano rozejm w Morwieńcu (20 wrzesień 1951) który podzielił wzdłuż wyeksploatowanej już granicy Korab–Krez Sarmację na Księstwo (władzę objął siostrzeniec Mikołaja, Paweł I) i Republikę Socjalistyczną. Stolicą tej drugiej został Gniew.

W ciągu kolejnych trzech pięcioletnich kadencji Rady Ludowej władzę nadal pełniła ta sama koalicja — trudno dociec czy kolejne wybory były wolne, jednak pewne jest to, że lewica cały czas miała dosyć wysokie poparcie. Było to skutkiem tego, że rządy KPS–SDS skupiały się przede wszystkim na rozwoju gospodarki i infrastruktury.

Z czasem z władzy zaczęli wycofywać się tzw. ojcowie socjalizmu. Tow. Wanda, dotychczas przywódca KPS, wykazywał coraz miejsze zainteresowanie sprawami państwa — aktywnie za to uczestniczył w wysyłaniu pomocy bojownikom komunistycznym w innych v–państwach. W końcu sam opuścił terytorium Sarmacji i walczył na czele bojówek w Sułtanacie Precelkhandy, Baridasie a następnie w Leblandii. Tow. Żenada wycofał się z polityki, pozostał jednak przywódcą SAL, której poświęcił cały swój czas. Kom. Krystyna dotknięty rakiem płuc (nigdy nie wyrzekł się swoich ulubionych, baridajskich cygar) leżał przykuty do łóżka w szpitalu gniewskim. Władzę w partii w kraju zaczęli przejmować młodsi działacze.

Dniem który zmienił wszystko był 3 maja 1963 r., tzw „czarny piątek”. Był to dzień powszechnej radości, jako święto pracy. Z tej okazji miało się odbyć, jak co roku, wiele parad i uroczystości, z których największą miało być połączenie partii KPS i SDS w Zjednoczoną Partię Pracy. Jednak radość uroczystości zostały zniweczone przez trzy wiadomości — tego dnia w szpitalu zmarł kom. Krystyna, zginął tragicznie także Tow. Żenada (podczas pokazu lotniczego samolot rozbił się na trybunie w której się znajdował) i zaginął patrol w górach Leblandii, prowadzony przez tow. Wandę. Najprawdopodobniej został on zabity przez siły cesarskie, choć nikt nigdy nie widział jego ciała, a meldunki Leblandzkie nie zawierają żadnych informacji na ten temat.

W południowej Sarmacji ogłoszono żałobę narodową. Flagi opuszczono do 1/3 masztu i przyozdobiono kirem. W Gniewie przeprowadzono uroczysty pogrzeb wszystkich trzech ojców republiki. Zgodnie z wydanym następnie rozporządzeniem, zmieniono nazwę Gniewu na Żenadograd, Czekan na Krystynograd a Morwieńca na Wandograd. Rozpoczęła się nowa epoka sarmackiego socjalizmu.

Sytuacja w kraju widocznie się pogorszyła po tym jak zabrakło dotychczasowych przewodników. Socjalizm sarmacki szybko zboczył w z wytyczonej ścieżki wandyzmu, kierując się w stronę chaosu. Wskrzeszony został upiór nietolerancji etnicznej — w 1965 r. miało miejsce głośne zabójstwo grupy Morvańczyków w osadzie Wełniane (w rejonie terytorium Złotego Wybrzeża) dokonana przez mieszkańców tejże wsi, najprawdopodobniej sprowokowana przez władze. Rozpoczęła się także nagonka na wszystkich będących w jakikolwiek spokrewnionych ze Scholandczykami. Rozpoczęto ostateczną likwidację istniejących prywatnych zakładów przemysłowych (tych zatrudniających poniżej 30 pracowników) oraz przymusową kolektywizację. Zaczęły się prześladowania wszelkich przejawów religii (dotychczas była ona oddzielona od państwa, lecz tolerowana). Spowodowało to opór robotników oraz chłopów, którzy przystąpili do organizacji związków zawodowych. ZPP szybko traciła poparcie. W kolejnych wyborach, w styczniu 1968 r. według odnalezionych danych, ZPP otrzymała zaledwie 12% głosów, RD 34% a FL 54%. Wybory sfałszowano — do publicznej wiadomości podano jakoby partia rządząca otrzymała 82% poparcia, RD 10% a FL tylko 8%. Wywołało to falę protestów, zorganizowanych przez partie opozycyjne i związki zawodowe. Komitet Ludowy pod przewodnictwem Zenona Krzesmyka, miryjskiego działacza ZPP, podjął decyzję o użyciu armii. SAL wmaszerowała do miast i krwawo stłumiła zamieszki. Zdelegalizowano FL, RD i związki zawodowe, a wielu działaczy inteligenckich i robotniczych aresztowano. Większość trafiła na roboty do obozów pracy umiejscowionych na dzierżawionej od Sułtanatu Precelkhandy wyspie Engels III. Nie mieli oni tam żadnego kontaktu z ojczyzną.

Opozycja zmieniła taktykę. Na tajnym spotkaniu w komunistycznej czesci Korabia, w marcu 1968 roku, podjęto decyzję o powołaniu sił zbrojnych i obaleniu komunistów w drodze powstania. Broń zbierano już od pewnego czasu, przemycając ją z Północy. Dawna soldateska KSZ formowała grupy konspiracyjne i nawiązywała kontakty z niezadowolonymi żołnierzami SAL. Dowódcą powstania wyznaczono Mariana Czarneckiego, hrabiego pozbawionego przez komunistów tytułu, na przełomie lat 50 i 60 więzionego w twierdzy Gniewskiej. 22 października 1968 roku o godzinie 17 wybiła godzina walki. W kilkunastu miastach i wsiach Sarmacji powstańcy zaatakowali oddziały SAL, a KSZ przekroczyła granice. Zenon Krzesmyk przeforsował wprowadzenie stanu wyjątkowego. Pewny siebie, uważał że powstanie zostanie szybko stłumione, a wróg odparty. Nie spodziewał się jednak, że niezadowolenie społeczne jest tak wielkie. W całym kraju jednostki SAL przechodziły na stronę powstańców. Do końca października padł Gniew i Złote Wybrzeże, insurgenci przejęli też kontrolę nad ponad połową stolicy. 12 i 13 listopada SAL rozbiła wojska powstańcze w bitwie pod Acjo, ale w tym samym czasie w Gellonii skapitulowały ostatnie oddziały rządowe. 16 listopada cztery kolumny Książęcych Sił Zbrojnych zdobyły Wandowice, wzorcowe miasto zbudowane przez komunistów na bazie dawnej wioski osadników scholandzkich. Żołnierzy wsparła piąta kolumna zbuntowanych urzędników i milicjantów komunistycznych, która ułatwiła im zdobycie najważniejszych punktów miasta.

Przerażeni rozwojem sytuacji przywódcy SRS ewakuowali się z oblężonego Gniewu do nadmorskiego Trzyczaszkowa i tam przygotowali silne stanowiska obronne. Na początku grudnia duże straty zadała powstańcom operująca w głębi kraju armia marszałka Winnickiego, okrutnego przywódcy sił specjalnych, która odparła atak na Morwieniec i odbiła Gniew. Był to jednak łabędzi śpiew komunistów. Odcięta od zaopatrzenia armia Winnickiego skapitulowała w połowie stycznia, a dowódca z gronem kilkunastu oficerów zbiegł do Trzyczaszkowa, jedynego większego miasta, które pozostało w rękach komunistów. 26 stycznia 1969 r. elita państwa socjalistycznego ewakuowała się na Wyspy Czerwonego Przylądka. 29 stycznia do miasta wkroczyły oddziały KSZ. Ostatnie oddziały partyzantki rozbito do końca 1972 r.

4 lutego 1969 Sarmacka Republika Socjalistyczna została anektowana do Księstwa. Rozpoczął się nowy etap historii wyspy...

Galeria :
1. Książe Ajco
2. Książe Elmer
3. Książe Karol I Mściwy
9BrkaNFQ.jpg
8V9T5Y4K.jpg
7y3BoWmt.jpg
4. Książe Karol II Ślepiec
5. Książe Borys Bękart
6. Książe Unisław
W769gGVb.jpg
1m6Is40w.jpg
gSNyA5MZ.jpg
7. Książe Mirosław
8. Książe Dobrosław
9. Książe Brzetysław
83md2rUQ.jpg
32EnUAQE.jpg
5GMTZTbU.jpg
10. Książe Leszek Czerwony
11. Książe Lazarus
12. Książe Ludwik Spokojny
Rr5hPhrb.jpg
blmHVN38.jpg
Ti4x3jq3.jpg
13. Książe Piotr I Mikołaj
14. Książe Daniel Łuksz
15. Książe Michał Feliks
DKg9Tbin.jpg
x9j9nnpG.jpg
0NKD5taZ.jpg
16. Książe Piotr II Grzegorz
g2vtxuNV.jpg
Dotacje
0,00 lt
Nikt jeszcze nie zasponsorował tego artykułu.
Serduszka
4 243,00 lt
Ten artykuł lubią: Paulus Buddus, Defloriusz Dyman Wander, Torkan Ingawaar, Ivan von Lichtenstein, Zbyszko Gustolúpulo, Ryszard Paczenko, Michel von Vincis-d’Agnou, Pius Maria Facibeni.
Komentarze
Paulus Buddus
Otóż artykuly puekne i staranne, ale poczet Ksiazat nie jest prawdopodobnie pełny. Nie mniej gratuluje, tylko prosze jutify ni chociaz raz :)
Odpowiedz Permalink
Laurencjusz Ma Hi at Atera
Cytuję:
Otóż artykuly puekne i staranne, ale poczet Ksiazat nie jest prawdopodobnie pełny. Nie mniej gratuluje, tylko prosze jutify ni chociaz raz :)

Nie dysponuję prawami do wizerunku współczesnych nam panujących JKW, ale przy okazji może chętni sami się zgłoszą.

PS: Źródło artykułów : http://micropedia.wikia.com/wiki/Historiae_Sarmaticae
Odpowiedz Permalink
Krzysztof Czuguł-Chan
Jakkolwiek dobre by to opracowanie nie było i może nawet poczytne, to 3 artykułów pod rząd nie przemielę. Może na raty.
Odpowiedz Permalink
Defloriusz Dyman Wander
Łezka w oku!
Odpowiedz Permalink
Rattus Norvegicus-Chojnacki
Raz, że dużo, o czym już diuk Czuguł-Chan wspomniał, dwa, ściana tekstu, trzy, czyżby kopiuj-wklej z podanego tutaj źródła? Źródło to źródło, coś, z czego się czerpie pisząc własne opracowanie, a nie materiał na zupę Kopipastę ;)

Wkładu własnego mało. Lepiej, żeby to był link do pierwotnego tekstu z własnymi przemyśleniami i komentarzami. Wtedy z czystym sumieniem mógłbym docenić i dać serduszko...
Odpowiedz Permalink
Ivan von Lichtenstein
Za grafikę którą prawdopodobnie sam wykonałeś - dam serce.
Przeczytam jak będę miał trochę czasu.
Odpowiedz Permalink
Tomasz Ivo Hugo
Jaką grafikę?
Odpowiedz Permalink
Yutte Pónkrokk
Hmmm zastanawiam się czy nie lepiej by było w artykule umieścić po prostu link: http://bip.sarmacja.org/historia. To jest to samo i tak samo bez żadnych ilustracji... Niezbyt się Pan niestety postarał :(. Ale tantiemka za chęci!
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.