Lodowa Wyspa cz. 1
Seria wydawnicza: Et feida...

herb-baridas.gif


Dawne kolonie często bywają lekceważone i pomijane przez główne władze. Równie często jedynym faktem, dzięki któremu kolonia nadal istnieje w głowach władzy jest to, że odprowadzane są podatki. Wpływ na to ma małe znaczenie ekonomiczno-polityczne oraz spora odległość od głównej domeny Królestwa Baridasu. Również różnice kulturowe powodują to, że Baridajczycy z kontynentalnego Baridasu i z Wyspy Arped często nie uznają mieszkańców kolonii za rodowitych Baridajczyków

Odkrycie wyspy i pochodzenie nazwy.

W czasie rozbicia Baridasu na liczne hrabstwa i księstwa, wielu władców wysyłało swoich ludzi na dalekie zamorskie wyprawy. Jedna z takich wypraw dowodzona była przez Emanuela de Vedlois, młodszego brata księcia wedlowskiego Laurenta. Dotarła ona w 1483 roku do nieznanej dotąd wyspy, leżącej na zachód od Awary Południowej. Nazwał ją Asleur Lante co z języka starobaridajskiego oznacza Lodową Wyspę. W dzisiejszej formie języka baridajskiego nazwa wyspy brzmi: Eisleur Lende, natomiast w miejscowym dialekcie eisleurskim brzmi jest Ælavinde. Często nazywana jest po prostu Eisleur czyli Lodowa.

Odkrywca.

k7U7pc9k.png

Emanuel de Vedlois (ur. ok. 1466, zm. 1532 w Árnovike) – baridajski żeglarz, badacz zamorskich terenów, geograf, młodszy syn księcia Gotfrieda. Od 1490 hrabia eisleurski/ ælavindzki, od 1513 książę eisleurski/ ælavindzki.

Urodził się ze związku Gotfrieda, księcia wedlowskiego i Laury nieznanego pochodzenia. Jako młodszy syn przeznaczony został do szkoły wojskowej, gdzie wykazywał zdolności do nawigacji, żeglowania i projektowania statków. Po śmierci Gotfrieda, starszy brat Emanuela postanowił pozbyć się młodszego rywala do objęcia władzy po ojcu. Laurent, chcąc oddalić brata jak najdalej od rodzimych ziem, postanowił wysłać go na zamorską wyprawę badawczą. Wypływając z portu leżącego u ujścia rzeki Andura w 1481 roku, zapewne nie domyślał się, że wróci na rodzime ziemie już tylko dwa razy.

Emanuel skierował swoją wyprawę na zachód w kierunku wyspy Melena, dotarł do niej pod koniec roku. Sporządził wiele szkiców miejscowych gatunków roślin i zwierząt. W sierpniu 1482 roku wyruszył na południe docierając po kilku miesiącach do Al Rajnu, gdzie spędził zimę. Na wiosnę wyruszył na północ, chcąc dotrzeć do Awary Południowej. Po 220 dniowej żegludze członkom załogi ukazał się nieznany ląd. Wyspa cała była pokryta śniegiem i lodem, stąd nazwa Eisleur. De Vedlios wraz z załogą spędzili tam zimę. Młody odkrywca starannie spisał współrzędne nowo odkrytej wyspy. Po roztopieniu się lodów cała eskapada wróciła do rodzimego księstwa, gdzie przez następny rok Emanuel próbował nakłonić starszego brata do sfinansowania następnej wyprawy. Z pomocą przyszedł mu miejscowy kupiec, który dofinansował wyprawę oraz udostępnił swoje statki. Miał tylko jeden warunek, musiał zabrać go ze sobą. Ten jegomość imieniem Ambrose szybko okazał się zdolnym zarządcą i inżynierem. To on sporządził pierwsze plany i nadzorował budowę pierwszego osiedla i portu. Miejscowość ta nosi dziś nazwę Árnovike, czyli Orli Port lub jak niektórzy wolą Port Orła.

Młodszy de Vedlois wiele razy wybierał się w wyprawy poznawcze w głąb wyspy, sporządził wiele map i szkiców. Wyznaczył między innymi najwyższy szczyt wyspy, który nazywa się analogicznie do nazwy miejscowości Árnofyall. Za jego rządów rozpoczęta została budowa zamku.

Emanuel wrócił ostatni raz do swych rodzimych ziem w roku 1490, kiedy to odebrał z rąk swego brata tytuł hrabiego. Poślubił również w tym roku córkę Ambrosa o imieniu Lisa. W roku 1501 urodził mu się syn, któremu nadał imię Olaf (lub Aslaf według zapisków z kronik eisleurskich) otrzymał on później przydomek Sprawiedliwy.

Rok po śmierci swojego brata ogłosił się samodzielnym księciem w roku 1513.

Zmarł w 1532 roku prawdopodobnie na gruźlicę.

Ogólne informacje.

57QdZjO.png

Eisleur (eis. Ælavinde) – wyspa oceaniczna pochodzenia wulkanicznego. Eisleur zbudowana jest głównie ze skał wulkanicznych. Wśród skał dominują bazalty, brekcje, tufy bazaltowe i popioły. Znajdujące się na wyspie wulkany należą do grup wulkanów tarczowych i maar.

W rzeźbie wyspy dominują wyżyny i płaskowyże pochodzenia wulkanicznego. Obszary płaskowyżów i wyżyn wznoszą się na wysokość od 200 do 700 m n.p.m. Niziny są pokryte sandrami i innymi formami polodowcowymi. 20% powierzchni wyspy pokryta jest lądolodem i lodowcem.

Najwyższym szczytem jest góra Árnofyall mająca 883 m n. p. m.. Na Eisleur znajdują się dwa jeziora, większe z nich to Alexandervøtn, zaś mniejsze to Arfurvøtn. Najwyższym wulkanem jest Markusfyallkyav, który mierzy 726 m. n. p m.

Więcej informacji na temat wyspy i jej budowy oraz o jej historii znajdziecie w następnych odcinkach cyklu!

Rejestr zmian

  • Siergiusz Asketil, dn. 16.07.2016 o 14:26:26: Edycja: naprawienie wyświetlania wizerunku odkrywcy
Dotacje
0,00 lt
Nikt jeszcze nie zasponsorował tego artykułu.
Serduszka
3 020,00 lt
Ten artykuł lubią: Siergiusz Asketil, Markus Arped, Karolina Aleksandra, Mateusz Wilhelm, Aleksander Damian von Thorn-Chojnacki, Roland Heach-Romański.
Komentarze
Karolina Aleksandra
Czy istnieje jakaś większa mapa z umiejscowieniem tej wyspy?
Odpowiedz Permalink
Aleksander Damian von Thorn-Chojnacki
Pięknie mężu i czekam na jeszcze
Odpowiedz Permalink
Adrian Maksymilian Józef Alatriste
Istnieje, będzie w kolejnych częściach. :)
Odpowiedz Permalink
Mateusz Wilhelm
czekam na kolejne części :)
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.