Gazeta Teutońska, Roland Heach-Romański, 04.06.2013 r. o 10:48
[Zielnik Teutoński] Białodąb Autterski
Seria wydawnicza: Botanika i zoologia

img_1622_29.png
Białodąb Autterski
Albaquercus Auterrae
img_1622_30.jpg
(Rysunek poglądowy Białodębu)
Białodąb Auterrski to roślina drzewiasta odkryta stosunkowo dawno, bo jeszcze w czasach Cesarstwa Teutońskiego, przez podróżnika i przyrodnika z Srebrnego Rogu - Plancjusza Lipy - Chojnackiego. Okoliczności dokonania odkrycia nie są do końca jasne. Prawdopodobnie przyrodnik zabłądził w jednym z auterrskich lasów i szukając drogi powrotnej natknął się na wandejskich robotników, podziwiających drzewo o różowych liściach.

Wandejscy robotnicy mylnie rozpoznali je jako wiśnię w czasie zakwitu, myląc zresztą liście z kwiatami. Niemniej, jako pierwsi dokonali obserwacji niebywałej rośliny skrytej w głębi puszczy. Drzewo szybko zostało oskarżone o uciśnienia wandejskich swobód. Gdy robotnicy w końcu skocznie oddalili się w krzaki, przyrodnik dokonał oględzin drzewa.

Jak się okazało, jedyną anomalią kolorystyczną, mającą faktycznie miejsce była biała kora. Różowa barwa liści zaś powodowana była jedynie złudzeniem optycznym wywoływanym przez króciutkie różowe włoski na spodniej części blaszki liścia.

WYSTĘPOWANIE, ROZROST I OWOCOWANIE
Białodab Auterrski występuje powszechnie na terenie Loardii, choć jego populację szacuje się na nie więcej niż 10 tysięcy osobników. Powodowane jest to tym, że Scholandczycy upodobali sobie to drzewo w szczególności, jako surowiec do produkcji drewniaków, jakże tam modnych ostatnimi czasy.

Drzewo to osiąga do 40 metrów wysokości i nawet 11 metrów po obwodzie, zatem jest jednym z większych organizmów tego typu w Sarmacji. Białodąb kwitnie raz na 3 lata, zawsze w przesilenie wiosenne i kwiaty swe zrzuca dopiero na przesilenie jesienne. Przez okres lata maksymalnie korzysta z uroków słońca i dostatku owadów, by jak najbardziej dać się zapylić. Owocowanie trwa zimą. Ciekawostką jest, że dąb nie zrzuca liści, a zawija je i rozwija, dzięki czemu w cyklu życiowym o wiele szybciej może pozwolić sobie na wytworzenie owocu.

Owocem jest tu żołądź.

ZNACZENIE I ZASTOSOWANIE
Przez tysiąclecia Białodąb był zwany magicznym drzewem, które żyje wiecznie. Stał się symbolem długowieczności i czasu, stąd w wielu pierotnych kulturach tamtejszego regionu był on symbolem bogów wieczności, a także nieprzemijalności. Liście często służyły za talizmany i miały odstraszać złe moce.

Dzisiaj wiemy, że to tylko wymysł wyobraźni, zaś Białodąb powszechnie stosowany jest do wyrobu obuwia, papieru toaletowego, a wyciąg z jego liści znalazł zastosowanie w leczeniu gellońskiej cholery.

Kora niektórych odmian Białodębu jest składnikiem wielu mieszanek ziołowych, a odwar z kory stosowany jest: wewnętrznie przy rozpoznaniu biegunki artystycznej i zewnętrznie przy odmrożeniach.


Autor: Roland Heach von Hohenzollern
Dotacje
0,00 lt
Nikt jeszcze nie zasponsorował tego artykułu.
Serduszka
3 025,00 lt
Ten artykuł lubią: Avril von Levengothon, Mikołaj Torped, Vladimir ik Lihtenštán, Karolina Aleksandra, Tytus Aureliusz-Chojnacki, Lanigiria von Graudenz, Jack von Horn.
Komentarze
Vladimir ik Lihtenštán
Świetne, można później całą serie umieścić w Książnicy Awiańskiej.
Odpowiedz Permalink
Karolina Aleksandra
Miasto nazywa się Auterra, czemu Białodąb Autterski, a nie Auterrski, albo Auterski? :D
Odpowiedz Permalink
Tytus Aureliusz-Chojnacki
Chyba w tytule wystąpił błąd, bo dalej jest ok
Odpowiedz Permalink
Roland Heach-Romański
@ Karolina
Trzeba pytać o to Plancjusza Lipy - Chojnackiego, który ową roślinkę nazwał :P

A tak na serio pewnie nastąpiło dosyć częste u mnie przekręcanie literek, którego nie wyłapałem. Poza tym nazwa naukowa już jest poprawna :)

Bym wyedytował :P ale Sarmackie pół godziny nie trwa niestety do 16:05 :P
Odpowiedz Permalink
Marek von Thorn-Chojnacki
Brawa braw piekne
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.