Park Stołeczny, Vladimir ik Lihtenštán, 14.04.2012 r. o 06:57
Ritus Teutonicus

RITVS TEUTONICVS
opis symboliki i znaczenia rytuału koronacyjnego.

120px-Kr%C3%B3lewska.png

Ritus Teutonicus, czyli inaczej "Das Teutonische Ritual fuer den Koenig Michael des erstes geschrieben" to pełny rytuał koronacyjny odtworzony wspólnymi staraniami Teutońskiego Instytutu Historii i Loży Rycerzy Teutońskich, wzorowany na starodawnych rytuałach koronacyjnych cesarskich i nowoteutońskich rytuałach koronacyjnych królów.
Oczywiście rytuał musiał ulec pewnym znaczącym zmianom, aby mógł zostać dostosowany go obecnych realiów Królestwa i Sarmacji, mimo to jego symbolika została wiernie zachowana lub zinterpretowana w nowy i świeży sposób.

ceremonia zaczyna się od wejście króla - elekta do lożowej świątyni. Należy tutaj przybliżyć jej wygląd, wystrój i symbolikę. Świątynia ma postać prostokąta, jej posadza to szachownica z czerwonych i błękitnych kwadratów. Na północy (kierunek cesarski, święty) znajduje się Ołtarz, w jego czterech rogach płoną cztery świece (Cztery Filary), a na samym Ołtarzu znajdują się regalia. Za Ołtarzem stoją trzy krzesłą. Podczas wewnątrzlożowych uroczystości środkowe krzesło zajmuje Wielki Mistrz, a po jego prawicy i lewicy zasiadają Mistrzowie Ceremonii. Jednak podczas koronacji Wielki Mistrz odstępuje swoje honorowe miejsce Księciu Sarmacji i Królowi Baridasu.
Cały rytuał koronacyjny podzielić można na dwie cześci:

a) pierwsza to "Confessiones", czyli wyznania, gdzie Wielki Mistrz przepytuje króla - elekta i uświadamia mu w sposób symboliczny i rytaulny jego znaczenie i misję,

b) druga część to koronacja właściwa dokonywana przez Księcia Sarmacji i Króla Baridasu.

Cześć pierwsza to najstarszy element składający się na "Ritus Teutonicus", pierwsze wzmianki pochodzą z XVII wieku, choć rytuał w nico innej formie używany był już przez Slavian w XI wieku.

Po wejściu króla - elekta do świątyni Wielki Mistrz rozpoczyna symboliczne wyznanie. W słowach króla - elekta znowu pojawia się kierunek północny, czyli kierunek z którego przybywają prawdziwi władcy, jest to kierunek cesarski, święty. Pojawiają sie również Cztery Filary, którym król - elekt musi złożyć pokłon. Świadczy to o tym, że król jest gotów szanować Cztery Diamenty, niezbywalne prawa narodu do: Pokoju, Wiedzy, Wolności i Prawdy. Filary wspierają dach świątynny i znadują się w każdym z rogów świątyni.

Po tym obrządku Wielki Mistrz zapytuje o imię worgów Ojczyzny. Król bez wahania odpowiada, że ich imię to Azmaloth. Postać smoka Azmalotha i dobrego rycerza Eryka z Margon zajmuje ważne miejsce w legendach lożowych, podobnie jak mit o Fulgencjuszu Walecznym.
dragon.gif.jpeg

Zgodnie z legendami pewnego razu południe wysp teutońskich nawiedził zły gad. Żaden rycerz nie mógł go pokonać, bo smok stawiał ultimatum. Należało odgadnąć jego zagadkę, rycerze, pyszni i ufni w swój intelekt zgadzali się bez wahania. Smok jednak miał nieprzeciętną inteligencję. W pobliżu smoczej pieczary przejżdżał swego czasu Eryk, kupic w Margon. Napotkał smoka w lesie i postanowił wykorzystać jego broń. Podłechtał ambicje gada i zadał mu zagadkę. Azmaloth męczył się nad rozwiązaniem trzy dni i trzy noce, aż padł z wycieńczenia. Eryk odrąbał łeb smoka i zawiózł go cesarzowi, który uczynił ze skromengo kupca rycerza.

Z biegiem czasu smok Azmaloth zaczął być utożsamiany ze wszystkimi wrogami Teutonii, a Eryk z Margon jako rycerz, który nie siłą, ale rozumem poknał wroga.

Po wypowiedzeniu przez króla - elekta imienia bohatera, Książę Sarmacji i Król Baridasu wręcza elektowi jabłko i berło królewskie i następuje złożenie drugiej przysięgi rutualnej.

Po niej, na rozkaz Wielkiego Mistrz zaczynają bić świątynne dzwony. Następuje druga cześć, właściwa koronacja.
2qtwmyw.jpg

Książę Sarmacji i Król Baridasu jako suweren Króla Teutonii nakłada mu koronę na głowę, Wielki i Przewielebny Mistrz zapina na szyi elekta Kollonę Namiestników i Królów 1).

Po nałożeniu korony na głowę elekta Książę Sarmacji obieszcza Teutończykom, że "... oto macie króla!", a Wielki Mistrz potwierdza to wołając "Wir haben den Koenig!".
Po tym podniosłym momencie dzwony cichną, a Król Teutonii składa już oficjalną przysięge, w której aż roi się od symboli:

a) Nowa Doktryna - dokument zwierający zasady nowego, liberalnego teutonizmu;

b) "serca zdrajców przebijemy sztyletem" - nawiązanie do mitu o Fulgencjuszu Walecznym, którego mordery zginęli poprzez rany zadane sztyletem,

c) "a złu odrąbiemy głowę niczym Eryk z Margon smokowi Azmalothowi" - nawiązanie do mitu o Eryku z Margon, omawianego wcześniej,

d) "uznajemy za naszego suwerena Księcia Sarmacji" - jasne nawiązanie do stosunków łączących Króla Teutonii i Księcia Sarmacji,

e) "Vox populi, vox Dei - łac. głos ludu to głos Boga, maksyma która pojawia się również w Nowej Doktrynie, ma symbolizować wolność narodu i jego odwieczne prawo do samostanowienia o sobie, czego Król Teutonii powinien przestrzegać.

Tak oto koło czasu się zamyka. Pierwsza koronacja cesarska odbyła się w Srebrnym Rogu w XVII wieku, dziś możemy być świadkami odrodzenia starej tradycji w dostosowaniu jej do wymogów obecnych realiów życia w Sarmacji.

1) Kollona Namiestników i Królów została odnaleziona przez Lożę na zlecenie M. von Liechtensteina. Jest to na wpół mityczny naszyjnik noszony przez pierwszych namiestników Marchii Teutońskiej, następnie dostał się w rece króla Łukasza Augusta, został odnaleziony w grobowcu Lorda Strażnika w Awii.
Dotacje
0,00 lt
Nikt jeszcze nie zasponsorował tego artykułu.
Serduszka
0,00 lt
Ten artykuł lubią: Irmina de Ruth y Thorn, Jack von Horn, Fryderyk von Hohenzollern, Szymon Chojnacki de Ruth.
Komentarze
Fryderyk von Hohenzollern
Nie no kawał dobrej roboty, opisy przedstawione w sposób wprost przepiękny, no i te legendy jest coś w nich:)
Odpowiedz Permalink
Simon Villee
jak ładnie ♥
Permalink
Gotfryd Slavik de Ruth
Powoli zaczynam przyzwyczajać się do wysokiego poziomu prac Mistrza
Permalink
Piotr Belina - Książczak
Pięknie opracowane.
Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.