Raport z ekspedycji na wyspę Amalea (wyspę zachodnioawarską)

gcp705Ei.png

EKSPEDYCJA BADAWCZA NA WYSPĘ AMALEA

RAPORT

- - - - -

W dniach 23 listopada - 20 grudnia 2020 roku ekspedycja badawcza Akademii Neksjalistycznej pod kierunkiem dr net. prof. AN Brunona Krasnodębskiego prowadziła badania na nowoodkrytej wyspie zlokalizowanej 74 kilometry na zachód od Awary. Wyspę wstępnie nazwano wówczas wyspą zachodnioawarską. Podczas prac grupy badawczej pochylono się nad geografią oraz fauną i florą lądu oraz zbadano żyjące na nim plemię. Poniżej przedstawiamy raport z ekspedycji.

1. Metodologia badań.

W celu poznania uwarunkowań geograficznych Amalei oraz jej fauny i flory wykorzystano zdjęcia satelitarne i naoczne obserwacje. Dla poznania zwyczajów i sposobu życia plemienia zamieszkującego wyspę zastosowano kamery ukryte wśród drzew i krzewów, dzięki którym możliwa była ich obserwacja bez konieczności nawiązywania kontaktu.

2. Uwarunkowania przyrodnicze wyspy.

Amalea zajmuje obszar 9,66 kilometrów kwadratowych. Liściasty las obejmuje 7,1 kilometra kwadratowego. Pozostały obszar to piaszczyste plaże i tereny skaliste zlokalizowane na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy, układające się na nadmorski klif o wysokości 21 metrów od poziomu morza. Skały rozciągają się w kierunku lądu i na odległości 120 metrów ustępują glebie. Na wyspie dominują gleby brunatne, o wyjątkowo głębokim poziomie próchniczym i bogate w glinę. Na Amalei panuje klimat zwrotnikowy wilgotny. Średnia roczna amplituda temperatur wynosi 6 stopni Celsjusza.

Fauna i flora wyspy jest charakterystyczna dla panującego na niej klimatu. Na uwagę zasługuje obecność na Amalei gatunku węża wykazującego bardzo bliskie pokrewieństwo z anakondą boliwijską (Eunectes beniensis), której naturalnym środowiskiem występowania są tereny państwa Boliwii. Najprawdopodobniej wąż ten został przywieziony na wyspę w czasach średniowiecznych. Lokalna odmiana Eunectes beniensis różni się od swojej boliwijskiej wersji znacznie mniejszymi rozmiarami - anakonda z Amalei nie przekracza 1,5 metra długości. Należy postulować wprowadzenie do systematyki nowego gatunku anakondy boliwijskiej - anakondy boliwijskiej amalejskiej (Eunectes beniensis amaleis).

3. Plemię Amalejan.

Centralną część wyspy zamieszkuje izolowane plemię. Jest to społeczność około 200 niewysokich osób czarnoskórych, wśród których średnia wieku wynosi prawdopodobnie około 30 lat. Plemię do komunikacji używa izolowanego języka amalejskiego niewykazującego podobieństwa z żadnym znanym językiem. Pomimo długich obserwacji, udało się zrozumieć jedynie kilka spośród wyrazów używanych przez mieszkańców plemienia (wyrazy zapisane są fonetycznie; nie udało się zaobserwować jakichkolwiek dzieł pisanych i nie jest pewne, jak i czy w ogóle język jest zapisywany):
- ama leane - jako określenie wyspy, lądu, wioski lub społeczności - plemię używa tego sformułowania mówiąc o swojej zbiorowości (od wyrazów utworzono, na potrzeby niniejszego opracowania, zarówno nazwę wyspy, jak i zamieszkującego ją ludu i używanego przez plemię języka),
- ana kalinea - wyrazy powtarzane przez mieszkańców plemienia podczas wykonywania codziennych czynności - prawdopodobnie forma westchnięcia; możliwe również, że jest to modlitwa,
- mija nompus alea - określenie, jakim Amalejczycy zwracają się do wodza plemienia,
- natalika - powitanie,
- umpalana - pożegnanie,
- uranata matis - prawdopodobnie inwektywa (zaobserwowano, że adresaci tego sformułowania denerwują się na osoby je wymawiające; dwukrotnie doszło do uderzenie osoby wymawiającej),
- tarama - zawołanie kierowane przez dorosłe kobiety wobec dzieci.

Społeczeństwo plemienne oparte jest na matriarchacie. Władza sprawowana jest przez otyłą kobietę w wieku około 50 lat. Wśród jej służby znajdują się wyłącznie kobiety. Amalejki wychowują dzieci, kierują mężczyznami i utrzymują między sobą kontakty seksualne. Mężczyźni zajmują się polowaniem i gotowaniem. Prawdopodobnie utrzymywanie kontaktów seksualnych pomiędzy przedstawicielami różnych płci jest zabronione, o ile nie ma ono na celu rozmnażania. Mężczyźni nie utrzymują między sobą żadnych kontaktów w sferze seksualne. Po skończonej pracy udają się do wydzielonych budynków (kobiety i mężczyźni mieszkają osobno; dzieci mają całkowity zakaz kontaktowania się z dorosłymi mężczyznami oraz z rówieśnikami odmiennej płci). Płeć prawdopodobnie stanowi bardzo ważny element życia mieszkańców.

Plemię nie korzysta z zegarów - możliwe, że nie udało im się odkryć żadnego z nich. Wstają o świcie, pracują do zmierzchu, w nocy natomiast śpią. Potrafią rozpalać ogień. Zamieszkują solidne drewniane domy. W centrum wioski znajduje się drewniany stół. Prawdopodobnie ma on charakter religijny, jako że nie zaobserwowano, aby ktokolwiek spożywał przy nim posiłek. Plemię prawdopodobnie nie potrafi wykorzystywać obecnej na wyspie gliny.

Amalejczycy żywią się przede wszystkim mięsem. Dzieciom podawane są w szczególności ryby. Przysmak stanowią kokosy.

Podczas obserwacji plemienia zaobserwowano obrzędy pogrzebowe. Po śmierci jednego z mieszkańców płci męskiej w wieku około 20 lat mieszkańcy plemienia zebrali się na skalistym klifie nad wybrzeżem. Uroczystości sprawowane były w ciszy - mieszkańcy plemienia przez około godzinę patrzyli na martwe ciało, po czym kobieta pełniąca funkcję wodza machnięciem ręki poleciła mężczyznom wrzucić ciało do morza. Po zakończonych obrządkach Amalejczycy nie wrócili do swoich obowiązków, lecz udali się do domów i poszli spać, mimo że zmierzch jeszcze nie nastał.

4. Podsumowanie.

Wyspa Amalea stanowi niezwykle cenne naukowo, kulturowo i historycznie miejsce na mapie Sarmacji. Amalejczycy jako plemię od wieków odizolowane od społeczności wykształciło własne zwyczaje i obrzędy, których badanie może stanowić istotny wkład w rozwój nauki. Należy uszanować wyspę Amalea oraz jej odrębność poprzez bardzo ostrożne prowadzenie dalszych badań.
Dotacje
1 500,00 lt
Dotychczasowi donatorzy: Filip I Gryf, Juliette Altrimenti, Piotr vel Bocian.
Serduszka
5 232,00 lt
Ten artykuł lubią: Bartosz von Thorn-Janiczek, Filip I Gryf, Albert Jan Maat von Hippogriff, Piotr vel Bocian, Juliette Altrimenti, Joahim von Ribertrop von Sarm, Severin Verwaltung-Esteladio, Gotfryd Slavik de Ruth, Janusz Zabieraj, Konrad Einsiedler von Hippogriff.
Komentarze
Gotfryd Slavik de Ruth
Bezcenna kopalnia informacji o tym miejscu :) Brawo za ten fajny artykuł
Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.