Uzupełnienie

W poprzednim artykule uciekła mi jedna tabelka z dyftongami au,eu,iu,ou. Czyta się jako "ał","eł","ił","oł". Pozwolę sobie to przedstawić tutaj w ten sposób. W PDF podsumowującym będzie już elegancka tabelka.

Deklinacja

Pozwolę sobie zbyt dużo nie opisywać, bo w sumie za bardzo nie wiem co mogę tutaj opisać. Przedstawię tabelki i w razie pytań, chętnie odpowiem na wszystkie wątpliwości w komentarzach.

f9kf4UBY.png


Mianownik, dopełniacz, celownik, biernik i wołacz w liczbie pojedynczej(1 tabelka) i mnogiej(2 tabelka).

8iiyvjp6.png


Tabelki przedstawiające resztę przypadków. W dużej mierze są to przypadki lokalizacyjne. Tutaj nie ma podziału ze względu na to, że każda deklinacja posiada takie same końcówki.

Przykładowa odmiana

8S7qqjC5.png


Zasady i pewne "haczyki"

Warto przy odmianie zwrócić uwagę na liczbę pojedynczą przypadków genetivus i dativus. Dlaczego? Otóż właśnie tutaj odgrywają role "krótkie" i "długie" samogłoski. Krótkie samogłoski przechodzą w tych przypadkach w inne. Zasady przemiany samogłosek e -> a, u -> o, a->i. Samogłoski krótkie o oraz i nie zmieniają się, jednak odgrywają rolę w tych przemianach, stąd oznacza się je inaczej.

Przypadki zanikające. Zanikającymi przypadkami są comitativus oraz abessivus. Zanikające są dlatego, że można je zapisać w postaci przyimków z(ap) oraz bez(ab) a rzeczownik zapisać w formie przypadku instrumentalis. Przykładowo: hetap jest tożsame z ap hetav i oznacza to samo czyli "z człowiekiem". W klasycznej formie języka eislarskiego występują obydwa zapisy.

Zachęcam do zadawania pytań, jak i do ujawniania błędów, które mogły się pojawić. :)
Serduszka
8 269,00 lt
Ten artykuł lubią: Alfred Fabian von Tehen-Dżek, Michał Franciszek Lubomirski-Lisewicz, Kristian Arped, Konrad Jakub Arped-Friedman, Aaron Nerling, Vladimir ik Lihtenštán, Artur Kardacz von Hohenburg , Peter West, Nahius Wolfenkopf, Arsacjusz Arped.
Komentarze
Michał Franciszek Lubomirski-Lisewicz
Mam pytanie, o które kiedyś pytał chyba @AlbertJanMaat. Mianowicie, jaki to jest język? ;-)


Bo nazwy przypadków wyglądają chyba jak po łacinie.
Odpowiedz Permalink
Adrian Maksymilian Józef Alatriste
@Michal

No jest to język eislarski, dokładnie jego klasyczna forma. Przypadki są po łacinie, bo ogółem w szeroko pojętej lingwistyce stosuje się głównie terminologię łacińską. :)
Odpowiedz Permalink
Arsacjusz Arped
Jak zawsze wspaniałe. Naprawdę podziwiam! :-)
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.