Pismo teutońskie — krótka historia i współczesność
Seria wydawnicza: Wydział Teutonistyki

Artykuł został oznaczony jako Artykuł na Medal.
sv5koq8c.png

Almersko-Złotogrodzki Uniwersytet Lingwistyczny

Almeráiš-Goldeneštatáiše Lingújstiše Universitete


Pierwsze pismo na wyspach teutońskich należało do Enderasjan. Posługiwali się runami, których najstarsze zabytki pochodzą z V w. p.n.e. Według legend runy podarował ludziom bóg Naturos. Początkowo był zwyczajnym człowiekiem, który w poszukiwaniu nieśmiertelności przygwoździł własne ciało do kultowego Drzewa Życia. W wizjach na granicy światów ujrzał znaki. Mit jest przykładem na legitymizację świętego, nadprzyrodzonego rodowodu pisma.

Runy wykorzystywane były przede wszystkim przez kapłanów i plemiennych szamanów. Ryte na kamieniach, kościach, drewnianych tabliczkach lub wymalowywane krwią ofiarnych zwierząt na ciałach miały chronić przed chorobami, odstraszać złe moce lub pozyskiwać przychylność bóstw.1

W czasie Wielkiej Wędrówki w latach 380-460 na wyspy dotarli Slavianie, którzy stopniowo przejmowali enderaskie runy i dostosowywali je do własnych potrzeb fonetycznych.

Od XVI-XVII wieku mówi się o jednolitym języku — hergolienowskim, który utrwalano opracowanym przez rotryjskiego biskupa misyjnego Klaudiusza alfabetem opartym na literach łacińskich.2

Współcześnie język teutoński również zapisuje się alfabetem łacińskim, choć istnieje specjalnie utworzony, oryginalny zestaw znaków. Dzieli się na: spółgłoski dźwięczne, spółgłoski bezdźwięczne, nosowe, płynne, znaki niesklasyfikowane, znaki samogłosek i dyftongów.

Spółgłoski bezdźwięczne prezentują się następująco:
xE1A9sX7.png

Spółgłoski dźwięczne wyróżnia pozioma kreska nad znakiem:
615iD20b.png

Spółgłoski nosowe (pierwsze od góry) i płynne:
EviHCM1C.png

Spółgłoski pozostałe, które się nie klasyfikują do żadnej z grup:
8FccAgxF.png

Nad znakiem spółgłoski umieszcza się samogłoskę lub dyftong, o ile stoją za spółgłoską. Jeśli mamy do czynienia z samogłoską lub dyftongiem, które nie są poprzedzane spółgłoską, taką samogłoskę lub taki dyftong umieszcza się nad tzw.
znakiem pustym (0).
Samogłoski:

z8725G2s.png
Dyftongi:

j3akcdtw.jpg

A oto przykład kaligrafii w wykonaniu JO Krzysztofa Czuguła-Chana. Napis głosi on'tá áen vil deti, czyli i tak umrzemy.

iM6360xl.jpg


1.Źródło
2.Źródło
Serduszka
11 500,00 lt
Ten artykuł lubią: Tomasz Ivo Hugo, Joanna Izabela, Kristian Arped, Yennefer von Witcher, John Rasmusen, Thimoteus ik Hohentsolern, Dominik Vulpis, Roland Heach-Romański, Andrzej Fryderyk, Sławomir von Hohenzollern-Wikidajło, Fryderyk von Hohenzollern, Laurencjusz Ma Hi at Atera, Adrian Maksymilian Józef Alatriste, David de Hoenhaim, Torkan Ingawaar, Erik Otton von Hohenburg.
Komentarze
Ten artykuł oczekuje na pierwszy komentarz.

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.