Organizacja państwa sclavińskiego w latach 2011-2017 (1)

Artykuł został oznaczony jako Artykuł na Medal.
WSTĘP

Niniejszy cykl artykułów stanowi czyn społeczny Konsula Sclavinii ofiarowany w prezencie Sclavińskiemu Instytutowi Historycznemu. Jako, że powszechnie wiadomym jest, że Konsul jest biurokratą z krwi i kości, nie mogło stać się inaczej, niż się stało. W cyklu Organizacja państwa sclavińskiego w latach 2011-2017 omawiał będę historię kolejno obowiązujących ustaw zasadniczych lub aktów prawnych im tożsamych. Przedstawiane będą okoliczności przyjęcia i wprowadzane zasady urządzeniowe. Staram się możliwie najszerzej operować źródłami, ale nie o wszystkim mogę wiedzieć. Gdyby wkradły się jakieś nieścisłości, proszę prostować i informować. Zakończone dzieło wydamy w formie PDF. Ku chwale jednorożca!


KRÓLESTWO SCLAVINII

POWSTANIE

9 listopada 2011 roku weszła w życie Ustawa Sejmu nr 138 o utworzeniu Królestwa Sclavinii[1]. Był to akt normatywny, który powoływał do życia Królestwo Sclavinii jako jedną z prowincji Księstwa Sarmacji. Akt ten, jest aktem obowiązującym i jako jedyna norma prawna sankcjonuje uczestnictwo państwa sclavińskiego we wspólnocie sarmackiej na poziomie prawa centralnego.

Ustawa ta, w swej materii, podjęła się wstępnej organizacji państwowości sclavińskiej po roku 2011. Na obszarach Mirii, Nowicji i Sangii, stanowiących do dnia 25 maja 2010 roku sclavińską część terytorium Rzeczpospolitej Sclavinii i Trizondalu ulokowano nowopowstałe Królestwo. Nie określono jednak precyzyjnego biegu granicy lądowej pomiędzy Sclavinią, a obecną Starosarmacją. Dopiero 9 kwietnia 2017 roku, na mocy Układu między Konsulatem Sclavinii, a Starosarmacją o ustaleniu istniejącej między nimi granicy[2], dookreślono faktyczny i nienaruszalny kształt terytorium państwa sclavińskiego w Księstwie Sarmacji.

W1Tcg1yZ.png
Rysunek 1. Sclavinia w Księstwie Sarmacji.


W ramach pierwotnej organizacji państwa postanowiono, że każdy kolejny Książę Sarmacji będzie również Królem Sclavinii. Ustawodawca zobowiązał panującego wówczas Piotra II Grzegorza do powołania z grona Sclavińczyków posiadających obywatelstwo sarmackie konstytuanty, mającej za zadanie szczegółowe urządzenie Królestwa. Pierwotnie bowiem nazwa państwa sclavińskiego była sztywno dookreślona aktem powołującym je do życia. Dopiero 8 czerwca 2014 roku, w przededniu utworzenia de iure Pierwszego Konsulatu Sclavinii, Sejm Księstwa Sarmacji Ustawą Sejmu nr 219 o zmianie Ustawy o utworzeniu Królestwa Sclavinii umożliwił konstytucyjnym władzom Królestwa Sclavinii swobodne podejmowanie decyzji co do nazwy prowincji. Nowela ta miała miejsce z inicjatywy Konsula Sclavinii Młynka Kawowego[3].

Królestwu Sclavinii udzielono również nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 500 000 libertów, płatnej w terminie 60 miesięcy. Natomiast Rząd Jego Książęcej Mości (ówczesna Rada Ministrów Księstwa Sarmacji) zobowiązano do udzielenia Dworowi Książęcemu 200 000 lt dotacji na założenie stolicy Sclavinii – Miasta Stołecznego Eldorat.

MAŁA KONSTYTUCJA

9 listopada 2011 roku Książę Sarmacji Piotr II Grzegorz powołał Konstytuantę[4], do której pierwszego składu weszli: Michał August Staropodlaski, Guedes de Lima, Jan Dmowski y Potocki, Mustafa Owski oraz Piotr Borgia. Przewodnictwo nad pracami organu objął osobiście Książę.

Również 9 listopada 2011 roku pod obrady Konstytuanty przekazany został projekt Małej Konstytucji[5]. Akt ten miał być tymczasowym najwyższym urządzeniem Królestwa Sclavinii i miał obowiązywać do czasu przyjęcia właściwej ustawy zasadniczej. W zdecydowanej swej większości skupiał się on jednak na organizacji samej Konstytuanty, która w tym pośrednim okresie państwowości sclavińskiej miała charakter stanowiący i kreujący.

11 listopada 2011 roku Konstytuanta jednomyślnie uchwaliła[6] Małą Konstytucję. Tego samego dnia tymczasowa ustawa zasadnicza została podpisana przez Księcia Piotra II Grzegorza i ogłoszona w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji[7].

Mała Konstytucja Królestwa Sclavinii formalnie konstytucją nie była. Sama w swej treści zaznaczała, że jej status prawny to uchwała ustrojowa. De facto jednak stanowiła ustawę zasadniczą i rodziła skutki prawne tożsame dla pełnoprawnych konstytucji. W związku z tym, uprawnionym jest by traktować ją jako konstytucję właśnie. Mała Konstytucja co do formy była konstytucją formalną, zapisaną jako akt normatywny zunifikowany. Ze względu na poruszaną materię, była ona również konstytucją niepełną, szczegółową i czasową. Procedura zmiany Małej Konstytucji miała charakter sztywny – wymagała bezwzględnej większości głosów.

Głową Królestwa Sclavinii uczyniono Króla, którym był każdoczesny Książę Sarmacji. Stan ten trwa do dnia dzisiejszego. Królestwo Sclavinii uczyniono monarchią parlamentarną, czerpiącą z modelu demokracji pośredniej. Suwerenem w Królestwie uczyniono Naród i Króla. Naród sprawował swą władzę pośrednio po przez posłów wchodzących w skład Konstytuanty. Do Konstytuanty nie przeprowadzano jednak wyborów. Członków tego organu powoływał i odwoływał Król, według własnego uznania, ale za zgodą Konstytuanty. Kompetencję stanowiącą organ ten realizował po przez dwa typy uchwał: zwykłe i ustrojowe. Uchwały ustrojowe do swej ważności wymagały kontrasygnaty Króla. Prawo inicjatywy uchwałodawczej miał Król i każdy poseł do Konstytuanty. Uchwały zwykłe musiał być zgodne z uchwałami ustrojowymi. Niezgodność uchwał zwykłych stwierdzał Król, który również posiadał kompetencję ustalania powszechnie obowiązującej wykładni przepisów. Jak nie trudno zauważyć Mała Konstytucja w tym zakresie pomijała całkowicie rolę sądów Księstwa Sarmacji, czyniąc z nich dopiero organ apelacyjny.

Mała Konstytucja wprowadzała również urząd Namiestnika, którego zadaniem było przewodniczenie pracom Konstytuanty oraz sprawowanie władzy wykonawczej. Namiestnik był powoływany i odwoływany przez Króla na wniosek Konstytuanty, z grona jej członków. Wyboru namiestnika Konstytuanta dokonywała w drodze uchwały. Głównym zadaniem Namiestnika było wykonywanie uchwał Konstytuanty niezastrzeżonych dla innych organów Królestwa. W tym celu Namiestnikowi przysługiwało prawo wydawania postanowień na podstawie i w granicach prawa. Namiestnik sprawował również funkcję reprezentacyjną Królestwa w strukturach wewnętrznych Księstwa Sarmacji. W zakresie swobody dysponowania mieniem Królestwa Sclavinii rola namiestnika była ograniczona do 10 000 libertów. Rozporządzanie mieniem powyżej tej kwoty wymagało zgody Konstytuanty udzielanej w postaci uchwały. Namiestnikowi nadano również w kompetencję powoływanie i odwoływanie starostów miejscowości Sclavinii.

13 listopada 2011 roku Konstytuanta uchwaliła, że wniesie do Króla Sclavinii o powołanie Guedesa de Limy na stanowisko Namiestnika[8]. Tego samego dnia Piotr II Grzegorz powołał wyłonionego kandydata[9] na wzmiankowane stanowisko.

Mała Konstytucja obowiązywała w niezmienionym brzmieniu do 25 października 2012 roku[10], kiedy to na skutek nieaktywności działającej w jej oparciu Konstytuanty podjęto radykalne reformy tego organu.

__________
[1] http://prawo.sarmacja.org/akt,4940.html
[2] http://prawo.sarmacja.org/akt,9321.html
[3] http://fc.sarmacja.org/viewtopic.php?f=412&t=13580#p137137
[4] http://fc.sarmacja.org/viewtopic.php?f=425&t=4483#p44974
[5] http://fc.sarmacja.org/viewtopic.php?f=425&t=4485#p44979
[6] http://fc.sarmacja.org/viewtopic.php?f=425&t=4512#p45362
[7] http://prawo.sarmacja.org/akt,5220.html
[8] http://fc.sarmacja.org/viewtopic.php?f=425&t=4527&start=10#p45978
[9] http://prawo.sarmacja.org/akt,5224.html
[10] http://prawo.sarmacja.org/akt,5662.html
Serduszka
12 955,00 lt
Ten artykuł lubią: Laurẽt Gedeon I, Yennefer von Witcher, Timan Demollari, Guedes de Lima, Susanne Delfina Kierkeller, Konrad Jakub Arped-Friedman, Tomasz Ivo Hugo, Julian Fer at Atera, Ignacy Urban de Ruth, Andrzej Fryderyk, Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza, Cudzoziemiec, Thimoteus ik Hohentsolern, Michaś Elżbieta II, Alfred Fabian von Tehen-Dżek, Henryk Wespucci, David de Hoenhaim, Wincenty Wałachowski.
Komentarze
Guedes de Lima
Tak było. Potwierdzam. A to ci niespodzianka...! :)
Odpowiedz Permalink
Roland Heach-Romański
No już jakiś czas temu zapowiadałem, że się noszę z zamiarem napisania takiej serii. W końcu się zdobyłem na odwagę :D
Odpowiedz Permalink
Julian Fer at Atera
Niezły kawałek historii. Proszę kontynuować, bo zapowiada się bardzo interesująco ;)
Odpowiedz Permalink
Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza
Historia zawsze na propsie :)
Odpowiedz Permalink
Susanne Delfina Kierkeller
Przeciekawe, pozostaje nam podziwiać wytrwałość, zapał i zdolności Wielmożnego Pana.
Odpowiedz Permalink
Tomasz Ivo Hugo
Bardzo ciekawe opracowanie. Widać kawał porządnej pracy historiograficznej. Mam nadzieję, że możemy już wkrótce liczyć na ciąg dalszy!
Odpowiedz Permalink
Wincenty Wałachowski
Opracowanie po prostu świetne. Ciekawie sformułowane, z bogatą faktografią, żródłami i zarysem, jak spod ręki zawodowego historiografa. Konsulu, chapeau bas!
Odpowiedz Permalink

Musisz się zalogować, by móc dodawać komentarze.