Brama Sarmacka
Mały felietonik

I znowu zasiadłem za biurkiem redaktora bramy, pogardzając swoim, wcale nie kiepskim gabinetem w Santa Ana. A wszystko tylko po to, aby mackami swojej upierdliwej osoby uraczyć moimi wypocinami. Mechanizm bramy jest o tyle piękny, że zapewnia mi jeszcze darmową reklamę, niezależnie od wartości artystycznej dzieła.

Wracając do meritum, tak jak to było do przewidzenia, po samorozwiązaniu SPD i "odejściu jako zwycięzcy" - z tym stwierdzeniem nie będę polemizował, bo to nie będzie na temat a zajmie większość właściwego artykułu - jak to było do przewidzenia, nastąpił wysyp, niczym wywrotki ze żwirem, nowych partii politycznych, o czym pisał już mój "ulubiony" kolega z redakcji.

Zaiste interesujące jest to, jak łatwo można dokonać innowacyjnej syntezy idei i haseł z prawa, z tymi z lewa. Zaserwowała nam to partia którą zdążyłem już ochrzcić mianem Sieci Pociągów Pośpiesznych, która w przełomowy sposób powiązała konserwatyzm z socjal-liberalizmem. Nie żebym był złośliwy, ale konserwatyzm zwykł stać w opozycji do liberalizmu. Jednakże gdy uczyniłem tę uwagę w komentarzach, autor pośpieszył z wyjaśnieniem, iż chodzi o konserwatyzm obyczajowy a socjal-liberalizm w kwestii gospodarki, tak na marginesie socjal-liberalizm to właśnie jest socjaldemokracja, czyli to co mój dystyngowany oponent nazwał rozwodnionym komunizmem ;] Jakkolwiek próbkę syntezy konserwatyzmu z liberalizmem zafundowała nam już pewna partia, więc mam nadzieję że tę lekcję wszyscy odrobili. Inaczej nie pozostanie mi nic poza modlitwą do Allaha.

PS. Możecie pisać że się nie zgadzacie, możecie wieszać na mnie psy, a ja i tak wam nie odpowiem - wyczerpałem limit komentarzy :(