Różne > "Bazyliańska replika Korony"

Wczoraj odbyłem ciekawą rozmowę z jednym z nowo nobilitowanych szlachciców. Zastanawialiśmy się, co sprawia, że samorządy — kiedy osiągną pewien stopień aktywności lub rozwoju — zaczynają kreować swoją tożsamość w opozycji do Księstwa Sarmacji. Tak było w przypadku Teutonii, tak jest również teraz w przypadku Wandystanu. W pewnym momencie szuka się wroga w mniej lub bardziej określonym rządzie centralnym, a kiedy rząd ten podejmuje działania, by zapewnić spójność państwa, rozpoczyna się wojnę podjazdową, na różnych polach.

Zjawisko ma tendencję do powtarzania się, chociaż konia z rzędem temu, kto mógłby podać przykład uciskania władz lokalnych przez centralę. Można by zastanawiać się się, co by było, gdyby obowiązujące w Sarmacji prawo samorządowe chociaż trochę podobne byłoby do prawa polskiego, gdzie samorząd jest właściwie skrępowany granicami wytyczonymi przez rozbudowane ustawodawstwo centralne — ale nie, sarmackie samorządy na swoim terytorium mogą czynić wszystko, co jest im niezbędne do rozwoju — i więcej.

Ostatnie stanowisko Mandragora Wandystanu wyraźnie obrazuje to, o czym piszę. Otóż czyni on rzecz niedopuszczalną, pisząc o monarchofaszyzmie i OKUPACYJNYCH tendencjach władz sarmackich. Jeżeli nazywa się jakiekolwiek działania rządu państwowego, czy to słuszne, czy też nie, ale działania rządu państwa, do którego się należy i któremu się przysięgało wierność, okupacją, oznacza to zaburzenie podstawowych zasad współpracy wewnątrz jednego organizmu państwowego oraz kreowanie wrogości i dążenie w prostej linii do otwartego konfliktu.

Jeżeli czytam oczywiste kłamstwa, pisane pod moim adresem odnośnie samorządów — domagam się natychmiastowego przedstawienia dowodów na to, iż kiedykolwiek wydawałem jakiemukolwiek samorządowi polecenia inne od próśb i wezwań do przestrzegania obowiązującego w Księstwie Sarmacji porządku. Innymi słowy, domagam się natychmiast podania choć jednego przykładu, w którym nakazywałem pod groźbą sankcji jakiemukolwiek samorządowi czynienie czegokolwiek, do czego nie był zobowiązany zgodnie z prawem.

Samodzielność Mandragoratu Wandystanu nie była dławiona, przez jakiekolwiek działania prawne lub faktyczne władz państwowych. Nie ulega wątpliwości natomiast, iż źródłem konfliktu są działania podjęte przez najwyższych funkcjonariuszy komunistycznego reżimu (Państwo wybaczą mi tę retorykę, ale jako „monarchofaszysta” i „okupant” czuję się w prawie...). Poczynając ostatnio od nader wątpliwego od strony etycznej podwójnego złożenia przysięgi przez Prezydenta Wandystanu, bnt. Peruna, a na kryzysie herbowym i wysadzaniu pomnika monarchy (jako symbolu państwa, o czym władze wandejskie pisały wyraźnie) kończąc.

Mandragor Wandystanu pisze wprost. Zgłosił się do niego mój prywatny audytor, więc żeby pokazać, jak to Wandystan nie pozwoli sobie kaszę w dmuchać, zamiast wysłać tego audytora do diabła — co mógł uczynić — jako ORGAN WŁADZY PUBLICZNEJ uchyla demonstracyjnie dla terytorium Wandystanu obowiązujące PRAWO PAŃSTWOWE, przy czym nie jakieś tam zwykłe przepisy, ale przepisy o symbolach państwowych. Najwyraźniej po to, aby całej Sarmacji pokazać, jak to Wandystan może mieć w nosie wspólne dla reszty wartości. Nader smutny widok, gdy przypomni się magnatów doby Pierwszej Rzeczypospolitej.

Dalej, Mandragor Wandystanu — pełniący jednocześnie funkcję Prezesa Sądu Najwyższego — zarzuca mi złamanie Konstytucji Księstwa Sarmacji. Jeżeli Prezes Mandragor poda te artykuły, na których swój wywód opiera, widać będzie wyraźnie będzie jak na dłoni, że nie mają one żadnego związku ze sprawą, ponieważ gwarancje samorządności zmuszają władze państwowe do tego, aby się od pewnych działań powstrzymywały, nie zaś, by pewne działania podejmowały. Samorządność samorządów będzie zaś faktem niezależnie od tego, czy na stronie Księstwa będzie herb któregokolwiek z samorządów, czy też nie. Upolitycznianie władzy sądowniczej byłoby niepokojące, gdyby nie to, że wiem szczęśliwie, że gdy opadną emocje — diuk Krupiński wyda w razie czego wyrok zgodny z Konstytucją.

Istotnie zaś — w ramach obowiązującego prawa — starałem się nakłonić Wandystan do tego, aby szanował obowiązujące w Sarmacji normy. Bo nie jest normą Księstwa Sarmacji, i oby nigdy nie było, podnoszenie ręki na symbole państwa, które są czymś daleko więcej, niż jedynie bitmapami zamieszczonymi na stronach internetowych. Ani myślę twierdzić, że potraktowałem Wandystan jak zbuntowaną prowincję. Gdyby tak było, ta publiczna debata nie miałaby miejsca. Raczej, odebrałem wówczas Wandystan jak zbuntowanego nastolatka, któremu burza hormonów uderzyła do głowy i który zapomniał o tym, że działania władz publicznych mają swoje konsekwencje w przestrzeni publicznej.

Tę skrajną udowodnię w oparciu o następny akapit wystąpienia Mandragora. Otóż Mandragor Wandystanu zarzuca mi brak reakcji na to, że Minister Spraw Zagranicznych — członek konstytucyjnego organu Księstwa Sarmacji — zwrócił uwagę władzom wandejskim na niezgodność podejmowanych przez nie działań z Konstytucją Księstwa Sarmacji. Innymi słowy, wezwanie władz państwowych do tego, aby przestrzegane było obowiązujące w Księstwie Sarmacji prawo, nazywa się atakowaniem wolnego samorządu. Jest to, faktycznie, działanie bez precedensu. Mandragor pisze tak, jakby Wandystan był niepodległym państwem. Nie jest.

Nie dziwię się zatem temu, że takie, a nie inne działania — i nade wszystko taka, a nie inna postawa — najwyższych władz Mandragoratu Wandystanu wywołały sprzeciw ludzi, którzy nie mogli patrzeć bezczynnie na to, jak nieustannie antagonizujące, krok po kroku, działania władz wandejskich naruszają fundamenty Księstwa Sarmacji. Na to, jak w imię partykularnych interesów podważa się wypracowany z trudem konsensus i porządek społeczny. Dlatego też z tego miejsca pragnę wyrazić najgłębsze wyrazy podziękowania Panu Konradowi hr. von Staufen, Pani Calisto bnt. Kami-Kaczyńskiej i Panu Danielowi von Staufen za to, że podjęli tę ważką kwestię, stając się przedmiotem zmasowanej i bolesnej krytyki. Od dzisiaj jestem bazylianinem.

Dlaczego? Ano dlatego, że Mandragor Wandystanu zadeklarował naruszenie niepisanej umowy, jaka została zawarta przy akcie zjednoczenia. Umowy, w myśl której konstytucyjne uprawnienia Wandystanu miały służyć TYLKO I WYŁĄCZNIE ochronie swobód wandejskich. Mandragor pisząc „pozycja ustrojowa Mandragora Jutrzenki to gwarancja niezawisłych (a przynajmniej zawisłych od dwóch niezależnych ośrodków władzy) sądów, niezależnego senatu i przede wszystkim niezależnych prowincji [...] czy mamy umożliwić Księciu Sarmacji dalsze dławienie Narodu Sarmackiego?” uzurpuje sobie rolę suwerena.

Proponując dodanie do konstytucji wandejskiej zapisu „Mandragor Jutrzenki wyrazi wiążącą i negatywną opinię w przedmiocie podpisania zmiany konstytucji, nadania lub odebrania tytułu arystokratycznego, powołania i odwołania sędziego lub prokuratora na wniosek przedstawiciela prowincji sarmackiej akredytowanego przy Prezydencie Mandragoratu Wandystanu” czyni zamach na jedność państwa, usiłując zantagonizować prowincje z Koroną. Dlaczego? Ponieważ rozbicie jedności Rzeczypospolitej — co jest napisane otwartym tekstem — najwyraźniej zdaniem władz wandejskich leży w interesie Mandragoratu Wandystanu.

Zgodnie z Konstytucją, władza w Księstwie Sarmacji należy do Księcia i Narodu — i to wyłącznie od ich suwerennej woli musi zależeć ustrój Księstwa Sarmacji. Pragnę powiedzieć wyraźnie — nie będzie mojej zgody na ograniczanie suwerennych praw Narodu Sarmackiego, przez kogokolwiek. Jeżeli idzie o rozmowę na temat moich praw suwerennych, stroną do rozmów będą wyłącznie przedstawiciele Narodu Sarmackiego. I nikt inny.

[B] (–) Piotr Mikołaj.