Park Stołeczny
O władzy w Księstwie Sarmacji

Nie, nie hibernujemy. Urlop mój nie udał się na tyle, że nie miałem czasu nawet na to, aby cokolwiek tu napisać. Korzystając zatem z okazji bezsennej nocy i załatwienia wszystkich spraw urzędowych, reaktywuję (lub podejmuję próbę reanimacji, jak kto woli) Park stołeczny. Oto ona.

W pustym geście sprzeciwu w trakcie minionej kadencji Sejmu porzuciłem praktykę częstego wydawania dekretów z mocą ustawy i przeprowadziłem się do Almery. Gdy wróciłem, praktyki wydawania takich dekretów już nie wznowiłem - zaś nieskuteczna próba wydania jednego takiego zakończyła się ostrą krytyką (życie polityczne nieco odżyło...) i dekretu uchyleniem przez Izbę Poselską.

Przed paroma minutami podpisałem - przyjętą w ekspresowym tempie - ustawę wyrażającą zgodę na ratyfikację Traktatu o Unii między Księstwem Sarmacji a Księstwem Trizondalu (co niezwłocznie uczyniłem nieco później). Pokazuje to, że nawet dwuizbowy parlament może działać sprawnie, jeżeli tylko przepisy są odpowiednie - w tym przypadku, można było bowiem zastosować zapis regulaminu Izby Poselskiej, dozwalający na tryb "pilny" w przypadku, gdy do projektu nie można wprowadzać zmian (piszę o tym, gdyż w innych przypadkach tryb taki zastosowania nie ma - więc przepisy górują niekiedy nad zdrowym rozsądkiem).

Obydwa przykłady mają o tyle ze sobą punkt styczny, że po raz pierwszy, w sposób trwały, od kilku już miesięcy, parlament zdaje się działać w sposób poprawny. Po pierwsze, posłowie i senatorowie wiedzą, że zostali wybrani po to, by aktywnie kształtować rzeczywistość prawną - a przez to i publiczną, i społeczną; po drugie zaś najwyraźniej zdają sobie sprawę z tego, że spoczywa na nich odpowiedzialność za efektywne funkcjonowanie, powierzonego w znacznej części ich pieczy, organizmu państwowego.

Cieszy mnie to z wielu względów, ale przede wszystkim - z jednego, i o nim właściwie będzie ten tekst, po przydługim - acz chyba koniecznym - wprowadzeniu. Co jakiś czas bowiem zastanawiam się, co by było gdyby. Zwłaszcza, jak wyglądałaby Sarmacja, gdyby okoliczności zmusiły mnie do podpisania aktu własnej abdykacji i przekazania władzy w ręce inne - lub żadne i ogłoszenia wszem i wobec powstania republiki.

Nieprzypadkowo rozważania te publikuję teraz. Nie planuję bowiem abdykacji, a sprawy państwa są w dobrym stanie. Właśnie takie okresy - gdy nie borykamy się z trudnościami - są dobre do tego, by w większym stopniu deliberować na temat przyszłości. W takich warunkach możemy spokojnie, bez jakiekolwiek presji, rozmawiać na temat tego, jak powinna wyglądać Sarmacja za rok, dwa lata, kolejne pięć lat... W takich warunkach możemy dojść do porozumienia co do tego, jak powinniśmy ukształtować nasz ustrój, by zachować w przyszłości to, co w naszej rzeczypospolitej jest najlepsze.

Spotkałem się kilka razy z głosami, iż bez mojej osoby na czele Sarmacja rozpadłaby się na kilka nieprzyjaznych sobie części. Choć głosy te są miłe o tyle, że łechcą moją próżność, wydają mi się one zgoła fałszywe. Sarmacja jest bowiem w stanie przetrwać odejścia choćby najbardziej zasłużonych dla niej osób. Świat za oknem rządzi się swoimi twardymi prawami. Jedynym, co mogliśmy w przeszłości uczynić, było tych praw uznanie. Trwamy jednak, ba - rozwijamy się pięknie - nadal!

Marzy mi się to, iż gdybym nagle opuścił Sarmację i wrócił do niej po roku, czy dwóch latach - zobaczyłbym ją w nadal kwitnącym stanie. Chciałbym mieć pewność, że gdybym z Sarmacji zniknął, poczucie odpowiedzialności za dobro wspólne weźmie górę nad partykularnymi interesami - które wszak istnieją, i istnieć będą. Stawiam zatem publiczne pytanie - nie udzielając na nie odpowiedzi - jakie są nasze główne wartości, jak powinniśmy kształcić młode pokolenia dla przyszłości Sarmacji i pożytku tych, którzy mówią o sobie, że są Sarmatkami i Sarmatami?

Nie będę się krył z tym, że - po bez mała pięciu latach - chciałbym zmienić dotychczasową formułę swojej obecności w Sarmacji. Zwykle stosuje się w mikronacjach taką oto miarę, iż jeden miesiąc odpowiada, mniej więcej, jednemu rokowi, a rok - dekadzie. Jeżeli miara taka jest słuszna - a wiele na to wskazuje - dzień 25 maja 2007 r. będzie nie tylko piątą rocznicą istnienia naszego kraju. Będzie również złotym jubileuszem mojego osobistego zaszczytu panowania w Księstwie Sarmacji.

Nie chciałbym ustępować wtedy, gdy wszyscy wokół będą tego ode mnie oczekiwali. Przykład jednego z państw, którego życie ostatnio obserwuję, jest w tej mierze aż nadto dojmujący. Skoro tak, chciałbym mieć przywilej ustąpienia wtedy, gdy z dumą będę mógl przekazać swojemu następcy piękne dziedzictwo, z poleceniem, by nie tylko zapewnił jego trwanie - zbyt mało wymagające by takie polecenie było - ale także i dalszy, świetny rozwój.

Do pytania, jakie postawiłem parę akapitów wcześniej, dodaję zatem kolejne. Nie kim - ale jaki powinien być kolejny monarcha sarmacki, który nastąpi po mnie? Być może nie jutro, nie za tydzień, nie za miesiąc - ale który, prędzej czy później, pojawić się będzie musiał. Jakie cechy charakteru powinien posiadać, w jakie kompetencje powinien być wyposażony, by dobrze, rozważnie i skutecznie pomnażać to, co otrzyma w swoje ręce? Co sprawia, że jedni monarchowie wkrótce nimi być - z braku poddanych - przestają, a drudzy - tworzą państwa, które wskazują drogę innym?

Okres pięciu lat, drogie Sarmatki i drodzy Sarmaci, jest okresem, który do stawiania takich pytań skłania. Nie licząc półżywej (czy półmartwej, jak kto woli...) Leblandii, jestem - pomimo młodego, wszak, wieku - najdłużej panującym monarchą. Mogę z dumą powiedzieć, iż w tym wielkim dziele budowy Sarmacji Wam pomagałem - a przynajmniej, iż nie przeszkadzałem zanadto. Chciałbym móc wypowiadać te słowa nadal (i będę to czynił), jednakże z innej już perspektywy, która pojawić się będzie musiała.

Debatę czas zacząć.