Park Stołeczny
O zbędnych ministerstwach

Obecny Rząd liczy sześciu ministrów resortowych, dwóch ministrów bez teki i jednego podkanclerzego. Oraz dwóch wiceministrów. Pomimo tak licznego grona, jak działa sarmacka egzekutywa, każdy widzi. Nie wiem, w jakim stopniu tak wiele funkcji ministerialnych wynika z konieczności zaspokojenia potrzeb i ambicji współkoalicjantów, a w jakim stopniu kolejne ekipy rządzące widzą potrzebę istnienia tylu ministerstw. Ja jej nie widzę.

Jestem poirytowany. Póki co ministrowie obecnego rządu zdołali już zapomnieć o obowiązujących przepisach prawa (obowiązek publikacji w Dzienniku Praw się kłania), pomylić osoby stojące na czele samorządów oraz zaniedbać rozpatrywanie wniosków imigracyjnych. Nie, nie jest tak, że cały rząd jest zły. Pozytywnie wyróżniają się na jego tle ministrowie kultury i spraw zagranicznych. Każdy jednak doskonale wie, że instytucja jest tak silna, jak silne jest jej najsłabsze ogniwo. Ten rząd takich najslabszych ogniw ma parę.

Nie biorę udziału w bieżącej walce politycznej, toteż - szczerze pisząc - nie interesuje mnie zupełnie to, że taka to a taka partia chce "mieć" kulturę, finanse czy gospodarkę. Rząd jest od tego, żeby ustanowione prawo wykonywać. Jeżeli dana partia wynegocjowała sobie w umowie koalicyjnej, że zajmować się będzie np. gospodarką - niechże Wysoka Izba powoła stosowną komisję, w której będzie się pracować nad projektami gospodarczymi. Dosyć mam ustalania w Rządzie planów na przyszłość, gdy egzekucja prawa trzeszczy.

Rząd ma być mały i spójny, a nade wszystko - sprawny. Nie ma sensu, jeżeli minister zajmuje się jednocześnie kreowaniem polityki gospodarczej i wykonywaniem tak banalnych czynności, jak rejestracja przedsiębiorstw. Nie ma sensu, jeżeli inny minister odpowiada (formalnie...) za politykę promocyjną, a jednocześnie rozpatruje wnioski imigracyjne i odpowiada nowym mieszkańcom. Nie ma sensu, jeżeli jeszcze inny minister zatwierdza akty samorządu terytorialnego równocześnie z wypłacaniem wynagrodzeń naczelnikom miejscowości.

Sarmacja potrzebuje sprawnej służby cywilnej zajmującej się wszystkimi czynnościami czysto urzędniczymi. Nie na zasadzie, że urzędnik X zajmuje się imigracją, urzędnik Y odpowiada nowym mieszkańcom, a urzędnik Z rejestruje przedsiębiorstwa. W tym modelu (który funkcjonuje obecnie w Rządzie...) brak urzędnika X powoduje opóźnienia w osiedlaniu nowych Sarmatów, urzędnika Y - zagubienie i odejścia nowych mieszkańców, a brak urzędnika Z - frustrację wśród przyszłych przedsiębiorsców. Sprawy te może rozpatrywać każdy - a trzech pewnych urzędników gwarantuje w zupełności to, że są one załatwiane w ciągu kilku godzin (kto pierwszy weźmie oczekującą sprawę, ten lepszy...).

Uprzedzając ewentualne argumenty o zabijaniu życia politycznego. Po pierwsze, zapewne przeniosłoby się ono na inne pola - a nawet jeżeli, to mniejszy udział polityki w życiu publicznym szczebla centralnego nieszczególnie by mnie, i zapewne sporą część Sarmatów, zmartwił. Po drugie zaś, jak wspomniałem, można się "bić" o stanowiska szefów komisji parlamentarnych wyposażonych w odpowiednie kompetencje. Rząd jednak proszę uprzejmie zostawić w spokoju - i nie zapraszać do niego ludzi, którzy nie mają czasu na wykonywanie obowiązków (częściej) lub są zwyczajnie niekompetentni (rzadziej).

Owszem, nie mam czasu na bieżące kontrolowanie i koordynowanie pracy tak licznego rządu, jak obecny. Z całą pewnością jednak znajdę czas na to, aby na bieżąco kontrolować i koordynować pracę rządu zawężonego do trzech, podstawowych ministerstw. Niektórzy wiedzieli, a teraz niechże wiedzą wszyscy, iż gotowe projekty mam, w razie czego, w szufladzie. Na co zwracam uprzejmą uwagę polityków z obu stron naszej sceny politycznej - podobnie jak na to, że na opracowywanie planów jest czas przed objęciem władzy.

Jeden z Czytelników zwrócił mi uwagę, że kończę swoje teksty mentorskimi wypowiedziami rodem z TVN. W związku z tym, moralizatorskiego komentarza na koniec nie będzie. Demagogia będzie. Dosyć partactwa!