Izba Senatorska
Senat jest izbą wyższą sarmackiego parlamentu. W jego skład mogą wejść wszyscy arystokraci (czyli wicehrabiowie, hrabiowie, markizowie i diukowi Księstwa Sarmacji), którzy złożą przysięgę senatorską według roty:
Ślubuję uroczyście jako senator Księstwa Sarmacji rzetelnie i sumiennie wykonywać swoje obowiązki, strzec interesów Księstwa Sarmacji, czynić wszystko dla jego pomyślności, przestrzegać Konstytucji i innych praw Księstwa Sarmacji. {Tak mi dopomóż Bóg.}
Pracami Senatu kieruje Marszałek powoływany i odwoływany z jej składu przez Księcia. Kieruje pracami Izby i nadzoruje je, jest również tradycyjnie drugą po Księciu osobą w Państwie. Oznacza to, że w razie abdykacji Księcia przejmuje tymczasowo jego obowiązki oraz przeprowadza wybór nowego Monarchy. W określonym przez Dekret o sukcesji przypadku — gdy tronu nie obejmie żaden z członków rodziny książęcej oraz nie powołano Regenta lub Rady Regencyjnej — może zostać koronowany.
Senatorowie posiadają prawo inicjatywy ustawodawczej, czyli zgłoszenia projektu ustawy i rozpoczęcia procesu ustawodawczego. Izba Senatorska uważana jest w Sarmacji za „izbę rozsądku” — w jej skład wchodzi wielu zasłużonych i doświadczonych arystokratów Księstwa Sarmacji.
Parlament — dziedziniec
Izba Senatorska rozpatruje projekty ustaw uchwalone wcześniej przez posłów. Może podjąć decyzję o przyjęciu projektu, jego odrzuceniu lub wprowadzenia własnych poprawek. W przypadku zaakceptowania propozycji nowego prawa, Marszałek Izby Senatroskiej przedkłada ustawą do podpisu Księciu.
Gdy Senat zgłosi swe veto wobec projektu ustawy, Izba Poselska debatuje nad jego odrzuceniem. Do przełamania weta senatorów posłowie potrzebują większości 2/3 głosów w Izbie Niższej.
Jeżeli Izba Senatorska postanowi wprowadzić własne poprawki, posłowie — analogicznie — mogą je przyjąć bądź odrzucić.
