5931. dzień niepodległości Księstwa Sarmacji
222. dzień panowania Roberta Fryderyka
Ritus Teutonicus
RITVS TEUTONICVS
opis symboliki i znaczenia rytuału koronacyjnego.

120px-Kr%C3%B3lewska.png

R
itus Teutonicus, czyli inaczej \"Das Teutonische Ritual fuer den Koenig Michael des erstes geschrieben\" to pełny rytuał koronacyjny odtworzony wspólnymi staraniami Teutońskiego Instytutu Historii i Loży Rycerzy Teutońskich, wzorowany na starodawnych rytuałach koronacyjnych cesarskich i nowoteutońskich rytuałach koronacyjnych królów.
Oczywiście rytuał musiał ulec pewnym znaczącym zmianom, aby mógł zostać dostosowany go obecnych realiów Królestwa i Sarmacji, mimo to jego symbolika została wiernie zachowana lub zinterpretowana w nowy i świeży sposób.

C
eremonia zaczyna się od wejście króla - elekta do lożowej świątyni. Należy tutaj przybliżyć jej wygląd, wystrój i symbolikę. Świątynia ma postać prostokąta, jej posadza to szachownica z czerwonych i błękitnych kwadratów. Na północy (kierunek cesarski, święty) znajduje się Ołtarz, w jego czterech rogach płoną cztery świece (Cztery Filary), a na samym Ołtarzu znajdują się regalia. Za Ołtarzem stoją trzy krzesłą. Podczas wewnątrzlożowych uroczystości środkowe krzesło zajmuje Wielki Mistrz, a po jego prawicy i lewicy zasiadają Mistrzowie Ceremonii. Jednak podczas koronacji Wielki Mistrz odstępuje swoje honorowe miejsce Księciu Sarmacji i Królowi Baridasu.
Cały rytuał koronacyjny podzielić można na dwie cześci:

a) pierwsza to \"Confessiones\", czyli wyznania, gdzie Wielki Mistrz przepytuje króla - elekta i uświadamia mu w sposób symboliczny i rytaulny jego znaczenie i misję,

b) druga część to koronacja właściwa dokonywana przez Księcia Sarmacji i Króla Baridasu.

C
ześć pierwsza to najstarszy element składający się na \"Ritus Teutonicus\", pierwsze wzmianki pochodzą z XVII wieku, choć rytuał w nico innej formie używany był już przez Slavian w XI wieku.

P
o wejściu króla - elekta do świątyni Wielki Mistrz rozpoczyna symboliczne wyznanie. W słowach króla - elekta znowu pojawia się kierunek północny, czyli kierunek z którego przybywają prawdziwi władcy, jest to kierunek cesarski, święty. Pojawiają sie również Cztery Filary, którym król - elekt musi złożyć pokłon. Świadczy to o tym, że król jest gotów szanować Cztery Diamenty, niezbywalne prawa narodu do: Pokoju, Wiedzy, Wolności i Prawdy. Filary wspierają dach świątynny i znadują się w każdym z rogów świątyni.

P
o tym obrządku Wielki Mistrz zapytuje o imię worgów Ojczyzny. Król bez wahania odpowiada, że ich imię to Azmaloth. Postać smoka Azmalotha i dobrego rycerza Eryka z Marduk zajmuje ważne miejsce w legendach lożowych, podobnie jak mit o Fulgencjuszu Walecznym.
dragon.gif.jpeg

Z
godnie z legendami pewnego razu południe wysp teutońskich nawiedził zły gad. Żaden rycerz nie mógł go pokonać, bo smok stawiał ultimatum. Należało odgadnąć jego zagadkę, rycerze, pyszni i ufni w swój intelekt, zgadzali się bez wahania. Smok jednak miał nieprzeciętną bystrość umysłu. W pobliżu smoczej pieczary przejeżdżał swego czasu Eryk, kupiec z Marduk. Napotkał smoka w lesie i postanowił wykorzystać jego broń. Podłechtał ambicje gada i zadał mu zagadkę. Azmaloth męczył się nad rozwiązaniem trzy dni i trzy noce, aż padł z wycieńczenia. Eryk odrąbał łeb smoka i zawiózł go cesarzowi, który uczynił ze skromnego kupca rycerza.

Z
biegiem czasu smok Azmaloth zaczął być utożsamiany ze wszystkimi wrogami Teutonii, a Eryk z Marduk jako rycerz, który nie siłą, ale rozumem pokonał wroga.

P
o wypowiedzeniu przez króla - elekta imienia bohatera, Książę Sarmacji i Król Baridasu wręcza elektowi jabłko i berło królewskie i następuje złożenie drugiej przysięgi rytualnej.

P
o niej, na rozkaz Wielkiego Mistrz zaczynają bić świątynne dzwony. Następuje druga cześć, właściwa koronacja.
2qtwmyw.jpg

K
siążę Sarmacji i Król Baridasu jako suweren Króla Teutonii nakłada mu koronę na głowę, Wielki i Przewielebny Mistrz zapina na szyi elekta Kollonę Namiestników i Królów 1).

P
o nałożeniu korony na głowę elekta Książę Sarmacji obieszcza Teutończykom, że "... oto macie króla!", a Wielki Mistrz potwierdza to wołając "Wir haben den Koenig!".
Po tym podniosłym momencie dzwony cichną, a Król Teutonii składa już oficjalną przysięge, w której aż roi się od symboli:

a) Nowa Doktryna - dokument zwierający zasady nowego, liberalnego teutonizmu;

b) "serca zdrajców przebijemy sztyletem" - nawiązanie do mitu o Fulgencjuszu Walecznym, którego mordery zginęli poprzez rany zadane sztyletem,

c) "a złu odrąbiemy głowę niczym Eryk z Marduk smokowi Azmalothowi" - nawiązanie do mitu o Eryku z Marduk, omawianego wcześniej,

d) "uznajemy za naszego suwerena Księcia Sarmacji" - jasne nawiązanie do stosunków łączących Króla Teutonii i Księcia Sarmacji,

e) "Vox populi, vox Dei" - łac. głos ludu to głos Boga, maksyma która pojawia się również w Nowej Doktrynie, ma symbolizować wolność narodu i jego odwieczne prawo do samostanowienia o sobie, czego Król Teutonii powinien przestrzegać.

T
ak oto koło czasu się zamyka. Pierwsza koronacja cesarska odbyła się w Srebrnym Rogu w XVII wieku, dziś możemy być świadkami odrodzenia starej tradycji w dostosowaniu jej do wymogów obecnych realiów życia w Sarmacji.


1) Kollona Namiestników i Królów została odnaleziona przez Lożę na zlecenie M. von Liechtensteina. Jest to na wpół mityczny naszyjnik noszony przez pierwszych namiestników Marchii Teutońskiej, następnie dostał się w rece króla Łukasza Augusta, został odnaleziony w grobowcu Lorda Strażnika w Awii.