Izba Zasłużonych Sarmatów powstała 27 lipca 2002 r. z inicjatywy ówczesnego posła na Sejm Ustawodawczy i Hetmana Wielkiego Księstwa Sarmacji, Michała baroneta Łaskiego . Naczelnym celem Izby Zasłużonych Sarmatów jest przybliżanie mieszkańcom Księstwa Sarmacji oraz jego goąciom osób najbardziej dla Sarmacji zasłużonych — sarmackiej szlachty i arystokracji, przedstawianie wzorów godnego pochwały działania dla dobra całej rzeczypospolitej sarmackiej.

Szlachta i arystokracja wieńczą pospołu z Księciem hierarchię społeczną, u podstawy której znajdują się zwykli mieszkańcy. Przynależnoąć do sarmackiej elity jest nie tylko przywilejem, ale przede wszystkim obowiązkiem godnej postawy oraz wiernej służby Koronie i Narodowi. Wąród sarmackich nobiles odnaleĄć można dostojników państwowych i prowincjonalnych, wojskowych, twórców kultury i sztuki, nauczycieli, przedsiębiorców i działaczy sportowych.

Pierwsze tytuły w Księstwie Sarmacji nadane zostały 1 czerwca 2002 r., kiedy z rąk Księcia godnoąć baronetów otrzymali Tomasz Goliński, Damian Konieczny, Łukasz Nowicki i Superchunk. Drugimi w historii sarmackiej nobilitacjami były te z 23 czerwca 2002 r., kiedy godnoąć baronetów otrzymali Filip Jurzyk, Krzysztof Kowalczykowski, Joanna Kowalik, Michał Łaski, Jan Pużyński i Tomasz Wachowicz, a baronet Superchunk podniesiony został do godnoąci barona.

Na przestrzeni niemal trzech lat istnienia Księstwa Sarmacji Książę dokonał kilkudziesięciu nobilitacji, z których ostatnia miała miejsce 18 lutego 2005 r., w tysięczny dzień istnienia Księstwa. Na początku tytuły nadawane były często, co miesiąc, dwa. Wraz z rozwojem kraju i wymagań stawianych najlepszym, ukształtował się zwyczaj nadawania tytułów z okazji szczególnych wydarzeń, jak np. ąwięta państwowe 25 maja i 5 listopada i ważne rocznice.

Do szeregów szlachty i arystokracji może dołączyć każdy, kto swoją godną postawą, wiernoącią i wytrwałą pracą zasłuży się Księstwu Sarmacji. W historii miały miejsce również przypadki indygenatu, dołączenia do nobiles w drodze uznania przez Księcia posiadanego szlachectwa w innym kraju. W ten sposób m.in. arcyksiążę cyberyjski otrzymał tytuł diuka, cesarz teutoński — markiza, a szlachcic dreamlandzki — barona.

Prawodawstwo dotyczące spraw szlachty i arystokracji stanowią dwa dekrety. Dekret z 13 listopada 2002 r., kilkakrotnie nowelizowany, okreąla rotę przysięgi szlacheckiej oraz hierarchię tytułów w Księstwie Sarmacji. Tytułami szlacheckimi są, od najniższego — kawaler, baronet, baron, tytułami arystokratycznymi — wicehrabia, hrabia, markiz i diuk. Dekret z 4 lipca 2004 r. o Trybunale Honorowym - Uchylony
Dekret z 23 stycznia 2007 r. o Trybunale Honorowym - Aktualny O Trybunale Honorowym czyli czego nie godzi czynić się sarmackiemu szlachcicowi i arystokracie.

Tytuły szlacheckie i arystokratyczne w Sarmacji są dożywotnie i dziedziczne, przysługują one także prawnym małżonkom sarmackich nobiles. Posiadanie tytułu arystokratycznego (z wyłączeniem wicehrabiego) wiąże się z przywilejem zasiadania w Izbie Senatorskiej oraz możliwoącią wyboru Księcia (z włączeniem tytułu szlacheckiego barona) w drodze wolnej elekcji, gdyby tron został opróżniony w sytuacji braku prawnego lub wyznaczonego następcy.

Obowiązkiem władz publicznych jest stosowanie odpowiedniej tytulatury względem sarmackich szlachciców i arystokratów. Prawem i obowiązkiem sarmackiego nobila jest posługiwanie się noszonym tytułem, czego dowiódł wyrok Trybunału Honorowego z 11 lutego 2005 r., pozbawiający teutońskiego szlachcica tytułu barona m.in. za dezawuowanie jego wartoąci i  nieposługiwanie się nim w życiu publicznym.

Na początku sierpnia 2008 roku Izba Zasłużonych Sarmatów została znowu aktywowana, oraz naprawiona przez Mateusza Karczewskiego.