5992. dzień niepodległości Księstwa Sarmacji
16. dzień regencji
Partia Polityczna
Porozumienie Sarmackie
Opis instytucji
ps.png

PROGRAM POROZUMIENIA SARMACKIEGO
NA XLIX KADENCJĘ SEJMU

I. Deklarujemy, że obecne uprawnienia prowincji i kraju Korony pozostaną nienaruszone.
Nie wyobrażamy sobie, by uległy one zmniejszeniu. Podstawą rzeczpospolitej sarmackiej są nasze prowincje i kraj Korony, które samodzielnie kreują swoją kulturę, tożsamość i które to, każde z osobna, wiedzą lepiej, co jest im potrzebne do szczęścia.
Nie będziemy zatem pomagać, jeśli samorządy nie będą tego chciały, nie będziemy się narzucać; będziemy natomiast stać na straży ich praw — mamy w swoich szeregach czołowych samorządowców Baridasu, Sclavinii, Teutonii czy też Korony Księstwa Sarmacji i wiemy, jak to ważne dla nich i innych mieszkańców.

II. Kontynuacja polityki finansowej rządu Kakulskiego.
Rządowi Kakulskiego — rządowi Koalicji Tłustych Kotów, której Porozumienie Sarmackie jest jedynym przedstawicielem w tych wyborach — udało się zreformować fundusz pracy i finanse publiczne.
W nowym modelu, przypomnijmy, ilość produkowanej pracy jest zależna od trzech czynników: aktywności, stanu zdrowia oraz ilości posiadanych wsi lennych, a specjalny bonus otrzymują także nowi mieszkańcy, co ułatwia im gospodarczy start. Usunięte zostały wsie prywatne, ale zachowaliśmy element, który niektórych obywateli przywiązuje do Księstwa — możliwość sprzedaży pracy i „klikania”.
Rząd Kakulskiego zreformował również system podatkowy — obciążenia zostały rozłożone bardziej sprawiedliwie na całe społeczeństwo. Aktywni obywatele w rozumieniu Ustawy o obywatelstwie sarmackim płacą już podatek 0,1% dziennie (zatem 2,96% miesięcznie), a nieaktywni — 0,2% (zatem 5,83% miesięcznie) na rzecz Rady Ministrów. Ponadto każdy mieszkaniec dysponujący majątkiem powyżej 5000 lt płaci co miesiąc podatek pogłówny — 500 lt na rzecz Dworu Książęcego.
To zapewnia Radzie Ministrów stabilne wpływy na poziomie 1,4 mln lt miesięcznie, zatem nie ma potrzeby łatania dziury budżetowej alternatywnymi metodami. Będziemy zbierać plony skutecznej polityki finansowej i ją kontynuować.

III. Regulacje prawne dotyczące partii.
Obecnie w spisie partii widnieją stronnictwa, które już dawno upadły albo nigdy nawet nie kandydowały w wyborach do Sejmu. To tworzy niepotrzebny bałagan, w którym nowy obywatel, zainteresowany polityką, może się bez trudu pogubić. Bałagan potęgowany jest tym, że na listach niektórych upadłych stronnictw, choćby Ligi Monarchistycznej, widnieją aktywni członkowie aktualnie funkcjonujących partii.
Porozumienie Sarmackie proponuje, aby warunkiem założenia partii było: posiadanie loga, co najmniej trzech aktywnych obywateli posiadających prawo wybieralności w chwili zakładania stronnictwa. Jeśli zaś dane stronnictwo nie kandyduje w dwóch kolejnych wyborach, zostaje ukryte na liście stronnictw lub staje się instytucją zwykłą.

IV. Koronny Sędzia Pokoju i czterech regionalnych Sędziów Pokoju.
W mijającej kadencji Sejmu trwały konsultacje nad wprowadzeniem nowej instancji rozstrzygania sporów prywatnych, a mianowicie — Sędziów Pokoju, którzy rozpatrywaliby sprawy typowo prywatne (znieważenie, pomówienie), które zagrożone są stosunkowo wysokimi maksymalnymi wyrokami, co sprawia, że z prywatnymi aktami oskarżenia wiążą się silne emocje, formują się nawet grupy nacisku na Trybunał. Zazwyczaj brakuje mediatora, który obiektywnie przyjrzy się sprawie i zaproponuje stronom rozwiązanie polubowne.
Sędziowie Pokoju, w naszym projekcie, zastąpiliby zupełnie Prefekturę, ponieważ otrzymaliby mieliby uprawnienia do zapewniania należytego funkcjonowania miejsc publicznych czy wygaszania kłótni i niesnasek pomiędzy mieszkańcami, np. przy pomocy kilkudniowego zakazu zbliżania się, nakazu wykonania prac społecznych, a także nakładania krótkich kar więzienia.
Sędziowie Pokoju byliby wybierani przez Sejm zwykłą większością głosów.
Kandydatury na Koronnego składałoby się osobiście, a kandydatury na regionalnych Sędziów Pokoju, którzy również zastępowaliby Koronnego Sędziego Pokoju w przypadku nieobecności i w zakresie ustalonego podziału obowiązków, zgłaszaliby namiestnicy właściwych prowincji i kraju Korony.

V. Trybunał Koronny składający się z od 3 do 5 członków i, rzecz jasna, Księcia. Książę, w drodze rozporządzenia, ustala liczbę członków TK.
Obecna stała liczba członków Trybunału sprawia, że tkwimy w permanentnym poszukiwaniu kandydatów, nawet jeśli obecna aktywność Trybunału, jak i państwa, nie wymaga pełnego obsadzenia ławy trybunalskiej, dlatego chcemy dać Księciu możliwość regulacji wielkości Trybunału zależnie od aktualnych potrzeb. Prawo musi być dla państwa, a nie państwo dla prawa. Książe, jako siła spajająca Księstwo, stoi i będzie stał na czele Trybunału, sprawując władzę zwierzchnią nad władzą sądowniczą.

VI. Zniesienie incompatibilitas — asesorzy mogą zostawać posłami, a posłowie asesorami.
Obecnie incompatibilitas nie ma najmniejszego sensu, ponieważ nic nie stoi na przeszkodzie, by asesor Trybunału Koronnego uprawiał politykę lub chociaż sympatyzował w sposób szczególny z danym stronnictwem.
Niezwykle ważne jest, aby umiał on oddzielić działalność polityczną od sprawowania urzędu asesora, ale jest nas zbyt mało, by w pełni wprowadzić zasadę incompatibilitas i oddzielić te dwie rzeczy prawnie. Argumentem przemawiającym za zniesieniem zasady niełączenia funkcji publicznych jest też fakt, że chronicznie mamy problem z powołaniem pełnego składu Trybunału Koronnego.

VII. Możliwość wyboru następcy przez Księcia, akceptowanego i odwoływanego w referendum zwykłą większością głosów.
Naznaczanie następcy, zdaje się, było pięknym zwyczajem, który umacniał monarchię i odsuwał od nas widmo elekcyjnego bałaganu. Uważamy jednak, że Naród powinien mieć prawo do opowiedzenia się w referendum za lub przeciw wyborowi konkretnego następcy tronu, a także móc go odwołać z tej zaszczytnej pozycji z różnych przyczyn, choćby permanentnej realiozy.
Postulujemy poza tym, aby następca, jak dawniej, nosił tytuł Księcia Baridasu, jeśli wyrażą nań zgodę obywatele baridajscy (lub inny, związany z inną prowincją).

VIII. Rozszerzenie spisu możliwych kar pracy społecznej.
Kontynuacja budowy katalogu prac społecznych, co umożliwi karanie obywateli z pożytkiem dla nas wszystkich. Stoimy na stanowisku, że takie kary zamienne w pewnych okolicznościach mogą być lepsze od standardowych grzywien i kary więzienia.

IX. Równe prawa dla podwójnych obywateli.
Postulujemy, by osoby posiadające zarówno obywatelstwo sarmackie, jak i obywatelstwo państwa, z którym mamy podpisaną stosowną umowę międzynarodową, dysponowały pełnią praw w Księstwie Sarmacji, by np. mogły kandydować do Sejmu — nic nam z tego powodu nie grozi, a takie udogodnienie pozwoli zaktywizować jednostki, które chciałyby u nas działać, ale nie chcą rezygnować ze swoich rdzennych obywatelstw.

X. Przywrócenie plebiscytów złotych piór i złotych pikseli.
Parafrazując hasło naszych szanownych oponentów, chciało by się zawołać „Kultura Głupcze!”, dlatego Porozumienie postuluje przywrócenie plebiscytów „złotych piór” i „złotych pikseli” by nagrodzić tych, dzięki którym Księstwo staje się lepszym oraz bardziej zróżnicowanym i jedynym w swoim rodzaju miejscem. Bo to kultura jest tym, co nam zostaje, gdy polityka i spory się wypalają i męczą ludzi.

XI. Organizacja plebiscytu „Złote Wędki” we współpracy z Dworem Książęcym.
Chcemy również nagradzać wybitnych w ujęciu całorocznym, by ludzie zobaczyli swą pracę z perspektywy roku i poczuli się prawdziwie docenieni. W celu zachowania maksymalnego możliwego prestiżu, a także obiektywności, chcemy by, ponownie, ten plebiscyt był organizowany wspólnie z Dworem.

XII. Tytuły (nagrody) widoczne w profilach prowincji i kraju Korony.
Porozumienie Sarmackie wychodzi z pomysłem organizacji plebiscytów samorządowych — co trzy miesiące — które miałyby wyłonić samorząd, któremu na kolejny kwartał przypadnie dany tytuł lub nagroda widoczna w profilu prowincji lub kraju Korony. Za każdym razem plebiscyt dotyczyłby innego motywu tematycznego.

XIII. Kontynuacja prac nad renowacją Biblioteki Narodowej.
Chcemy, żeby Biblioteka Narodwa zbierała wszystkie najwybitniejsze i najważniejsze teksty i dzieła sztuki sarmackiej w jednym miejscu, by nie trzeba było przekopywać DSG, Forum Centralnego czy kanałów na YouTube, by posłuchać „Hej, młody Sarmato”, przeczytać „Versus” i poznać mity tetuońskie. Zwiększyłoby to świadomość kulturalną obywateli oraz uhonorowało najwybitniejszych twórców, unieśmiertelniłoby nie tylko ich dzieła, ale też imiona.

XIV. Reaktywacja SarmacjaWiki.
Jest to kontynuacja poprzedniego punktu, kultura i wsparcie dla działań niepolitycznych są w opinii Porozumienia bardzo ważnymi kierunkami rozwoju mikronacji w najbliższej przyszłości, dlatego pamiętając o tym, że nie każdy jest uzdolniony poetycko czy malarsko, proponujemy inną formę rozwoju, która jednocześnie poszerzy naszą wiedzę i poziom opisu krain sarmackich i życia społeczno-kulturalnego Księstwa.

XV. Wsparcie rządowe dla inicjatyw sportowych.
Czyli nagrody dla trenerów najlepszych klubów piłkarskich i pensja dla menedżera reprezentacji. Sport jest tym, co wiele osób trzyma przy mikroświecie, nawet po utracie obywatelstwa czy zaprzestaniu jakiejkolwiek działalności w miejscach publicznych i na te osoby zainteresowane bardziej np. Xpert Eleven (tj. piłką nożną) powinniśmy zwrócić nieco większą uwagę.
Proponujemy organizowanie przez Ministerstwo Dziedzictwa Narodowego gali po każdym sezonie SLP, na której byłyby przyznane nagrody dla najlepszych trenerów i drużyn minionych rozgrywek. Postulujemy również stałą pensje dla menedżera naszej kadry narodowej, ponieważ jest to stosunkowo ciężka i pochłaniająca czas praca, a brak wynagrodzenia za taką jest nieuczciwy.

XVI. Miasta narracyjne w systemie
Popieramy pomysł umieszczenia miast narracyjnych w systemie i będziemy nalegać, by został wykonany — by można było choćby swoją instytucję umieścić w miejscowości, która nie spełnia funkcji gospodarczych, a zatem nie można w niej kupić zupki ani żadnego pożywienia, które zwiększa pasek zdrowia.

XVII. Przeprowadzenie konsultacji w sprawie wprowadzenia obowiązkowego ślubowania przy otrzymywaniu nowego tytułu.
Jesteśmy przekonani, że warto wrócić do tej przyjemnej tradycji. Przeprowadzimy w tej sprawie konsultacje społeczne i stosowne badania, aby uzyskać odpowiedź na pytanie, czy obywatele również są entuzjastycznie nastawieni do tego pomysłu. Nic o Was bez Was.

XVIII. Proceduralne postulaty:
  • możliwość zastrzeżenia tajności głosowania w Sejmie w przypadku decyzji personalnych,
  • prośba o opiniowanie projektu przez Naczelną Izbę Architektury dot. gospodarki w ustalanym każdorazowo przez Marszałka momencie procedowania (przed pierwszym czytaniem, przed drugim czytaniem, przed głosowaniem projektu w całości etc.) — bywa, że jest to wygodniejsze zarówno dla Radców NIA, jak i Marszałka Sejmu, zatem warto wprowadzić taką zmianę.
Informacje
W00006
numer ewidencyjny
Rihanna Aureliuš-Sedrovski (AE792)
Przewodniczący Partii
Avril von Levengothon (A7169)
Z-ca Przewodniczącego Partii
542,42 lt.
stan konta
25 %
Podatek od Tantiemy
Książęce Miasto Grodzisk
lokalizacja siedziby
Członkowie partii