{Historia}

Ciuad del Bravo zostało założone w XV wieku przez kupców solardyjskich jako "Nuova Città Orientale". Szybko jednak okazało się, że znajomość trzystu różnych rodzajów makaronu nie czyni nikogo urodzonym kupcem i już sto lat później populacją złożoną z przybyszy z różnych części świata rządziła nowa arystokracja wywodząca się ze scholandzkiego mieszczaństwa. Kulturowa siła klusków z sosem i gorącej muzyki była jednak na tyle silna, że do wieku XVII miasto było w swojej przeważającej masie solardyjskie.

Wszystko zmieniło się, kiedy na ziemie południowego Baridasu zaczęli przybywać sarmaccy i dreamlandzcy plantatorzy, którzy do pracy przy uprawie bawełny i w rodzącym się przemyśle włókienniczym sprowadzali czarnoskórych niewolników z Samudy. Wkrótce miasto słynące z produkcji tkanin i rumu palmowego wykształciło własną, unikalną kulturę z wieloma elementami tradycji samudańskich. Dostawszy się na trwałe w orbitę wpływów baridajskich zachowało dużą autonomię i na początku wieku XIX ogłosiło niepodległość jako Wolne Miasto. Przez cały wiek XIX miasto borykało się z powstaniami niewolników, zakończonymi po sarmacko-scholandzkiej interwencji zbrojnej w drugiej połowie stulecia ostatecznym zniesieniem niewolnictwa.

Okresem przełomowym w historii miasta były wczesne lata pięćdziesiąte XX wieku kiedy major Bravo Girl powrócił z komunistycznej Sarmacji i przy wsparciu materialnym swoich niedawnych towarzyszy dokonał wspólnie z wywodzącym się ze starej rodziny Eduardo Santosem von Stahlernkkopfen y Cabanos przewrotu pałacowego proklamując Republikę Południowego Baridasu. Nazwę miasta zmieniono, nowe, komunistyczne porządki utrwaliły się. Szybko jednak baridajscy komuniści poróżnili się ze swoimi sarmackimi towarzyszami na tle roli majora Bravo w międzynarodowym ruchu robotniczym, a kraj znalazł się w międzynarodowej izolacji. Kiedy major Bravo wraz ze śmietanką rewolucyjnej awangardy udał się do Leblandii w poszukiwaniu towarzysza Wandy (gdzie ślad po nim zaginął) w Republice zapanowała korupcja i chaos. Coraz słabszy von Stahlernkopfen, popularnie nazywany „El Viejo” („Staruszkiem”) zmuszony był zwrócić się o pomoc do władz Republiki Baridasu. Południowy Baridas stał się biednym, peryferyjnym, autonomicznym regionem Baridasu. Światowa zniżka cen bawełny i silna konkurencja Sułtanatu Precelkhandy przypieczętowała upadek miasta.

Artykuły z działu "Aktualności" związane z historią Ciuad de Bravo:
Z archiwum El Gubernatore
Hermano i Prudence
Unitado Partia Raviolo

Archiwum Fotografii El Gubernatore

Ciuad de Bravo

Dane dodatkowe

O podstronach