Manifest programowy Partii Pracy

Piotr Mikołaj, 24 lipca 2011, 10:09:25, 1 275 lt tantiem

1. Wprowadzenie

Nowy system informatyczny pozwala mieć nadzieję na zatrzymanie oraz odwrócenie negatywnych trendów — w szczególności, kryzysu demograficznego. Liczba obywateli biorących udział w wyborach i referendach jest zatrważająco niska. Nie lepiej wyglądają statystyki obecności na Forum Centralnym.

Kluczem dla naprawy sytuacji jest przywrócenie etosu panującego w początkach Księstwa — opartego na zaangażowaniu jednostek i oddolnej inicjatywie, czytelnym systemie motywacyjnym, dobrej atmosferze oraz jednoznacznych zasadach obowiązujących w społeczności.

Tu i teraz istotna będzie nie tyle promocja, co zachęcenie do działania tych mieszkańców, którzy już przeszli przez swojego rodzaju filtr wniosków imigracyjnych. Mowa o bez mała paru tysiącach osób obecnych w bazach danych. Zaledwie 5% odsetek powrotów stanowiłby fundamentalną różnicę.

2. Opieka nad nowymi mieszkańcami

Na przestrzeni lat opiekę nad nowymi mieszkańcami realizowano na wielu płaszczyznach — rządu, Systemu Opieki Sarmackiej, namiestników, naczelników i Instytutu Edukacji Sarmackiej. Cechami wspólnymi tych starań były ich urzędowy charakter oraz brak długoterminowego zaangażowania odpowiedzialnych osób w powierzoną im misję.

„Wychodzenie” do nowych mieszkańców jest rozwiązaniem skrajnie nieefektywnym oraz demotywującym dla osób, które zajmują się tym niewdzięcznym zadaniem. Niewielka część z adresowanych osób w ogóle odpowiada na kierowaną do nich korespondencję, a w przypadku komunikacji bezpośredniej częstym zjawiskiem są niekulturalne odpowiedzi.

Rozwiązanie sprowadza się do dwóch czynników. Po pierwsze, do jednego i aktualnego miejsca z odpowiedziami na pytania nurtujące przybyszów. Im więcej różnych serwisów, szkół, FAQ, tym większy chaos informacyjny, i tym mniejsza skuteczność „systemu”. Naturalnym rozwiązaniem jest umieszczenie wszystkich potrzebnych informacji w serwisie internetowym Księstwa Sarmacji.

Po drugie, do kierowania „ofert” dla nowych mieszkańców przez osoby faktycznie zaangażowane. Czy będą to partie polityczne potrzebujące nowych stronników, czy karczmy szukające klientów, czy inicjatywy poszukujące uczestników, reguła jest ta sama. Najlepszym, co możemy tu zdziałać, będzie stworzenie mechanizmów zachęcających do pozyskiwania nowych osób bez udziału urzędników.

3. Rozwój inicjatyw

Dotychczasowa polityka sprowadzała się najczęściej do subwencjonowania bez uprzedniego określenia priorytetów. Można było w zasadzie finansować cokolwiek, dowolnymi kwotami ustalonymi w arbitralny sposób. Dzisiaj pieniądze na powrót stają się dobrem rzadkim. Tym samym rząd otrzymuje możliwość zachęcania do działań realizujących określone cele.

Rada Ministrów będzie mogła — ba, będzie musiała — dokonywać wyboru między finansowaniem np. powstawania prac naukowych, rozbudowy miejscowości w systemie informatycznym, rozwoju agencji prasowych czy organizacji wydarzeń sportowych. Tworzy to całkiem nowe obszary w naszym życiu politycznym i sprawia, że będzie ono ciekawsze.

Rolą władz powinno być zachęcanie do tworzenia nowych inicjatyw w jak największym stopniu angażujących mieszkańców — zarówno poprzez system tytułów, jak i przez finansowe zachęty dla animatorów życia społecznego wyraźnie wzmacniające ich pozycję w systemie gospodarczym. Ten priorytet powinien być wyraźnie obecny w konkretnych rozwiązaniach prawnych.

4. System podatkowy

Prowadzi to do zagadnienia podatków. Stawki podatku od dochodu niewymagającego pracy powinny być ustalone w sposób umożliwiający rządowi prowadzenie skutecznej polityki realizującej cele wspólnotowe — mając na uwadze to, by dochody z aktywności o charakterze twórczym nie były niższe od dochodów od działalności w systemie gospodarczym.

Kluczowe będzie tutaj znalezienie punktu równowagi. Dotychczas naturalnym stanem rzeczy były milionowe fortuny zarobione w Syriuszu z jednej strony, a z drugiej mizerne stany kont osób, które faktycznie tworzyły nową jakość w życiu Sarmacji. Jeżeli pieniądz ma się stać istotnym czynnikiem w życiu społecznym — sfera systemowa i pozasystemowa muszą być w harmonii.

Trudno, bez statystyk, zaproponować konkretne stawki podatku. Oczywistym powinno być jednak to, że Kanclerz wykonujący konkretną pracę powinien być wynagradzany lepiej niż posiadacz latyfundium (lub takowe, na czas sprawowania funkcji, otrzymać). Nie tylko z uwagi na sprawiedliwość — w myśl zasady jaka praca, taka płaca — ale także z uwagi na konieczność wzmocnienia konkurencji o urzędy w państwie.

5. Wymiar sprawiedliwości

Nie sposób przecenić znaczenia dobrej atmosfery dla naszej niewielkiej społeczności. Obecność w miejscach publicznych nie może wiązać się ze świadomością tego, że można być w nich bezkarnie obrażanym. Na tym odcinku państwo sarmackie wykazuje haniebną bezsilność. Każde odejście z tej przyczyny obarcza bezpośrednią odpowiedzialnością władze państwowe.

Dotychczasowy model zawiódł. Zmiany o charakterze personalnym skutkują jedynie chwilową poprawą sytuacji. Państwo powinno postawić sprawę w sposób całkowicie jednoznaczny — kultura słowa będzie twardo egzekwowana, a osoby, które pomimo ostrzeżeń dopuszczają się napaści na innych uczestników społeczności, będą z niej usuwane w sposób permanentny.

Nie odbudujemy Księstwa, jeżeli obecni i nowi mieszkańcy będą odczuwali dyskomfort z samego faktu przebywania w sercu Sarmacji — na jej forum i w jej serwisie internetowym. Napaść słowna jest tym w mikronacjach, czym pobicie w realu. Sarmatki i Sarmaci muszą mieć świadomość tego, że państwo stanie w ich obronie, kiedy będą przedmiotem nieuzasadnionego ataku.

Należy upoważnić prefektów do reagowania w każdym przypadku użycia wulgaryzmu lub obrazy innego członka społeczności wykraczającej poza granice dopuszczalnej krytyki, z zagwarantowaniem prawa do odwołania się do Księcia ostatecznie rozstrzygającego w sprawie. Prawo musi stać po stronie słabszych. W naszych realiach słabszymi są pokrzywdzeni, nie sprawcy.

6. Polityka regionalna

Celowość istnienia drugiego szczebla władzy publicznej w warunkach społeczności liczącej niespełna pięćdziesiąt osób od dawna znajduje się pod znakiem zapytania. Wraz z nastaniem miejscowości prywatnych zasadność utrzymywania prowincji i krajów Korony jest jeszcze mniejsza. Prowincje jako samorządy nie realizują żadnych zadań ze sfery publicznej.

Pokutującym w Sarmacji błędem jest utożsamienie sfery kulturowej ze sferą publiczną. Jakkolwiek nie sposób nie zauważyć czynnika kulturowego w obecnej strukturze państwa, nie sposób udowodnić tego, iż odrębność kulturowa wymaga umocowania w przepisach. Nieliczne inicjatywy podejmowane przez prowincje sprowadzają się i tak do działań niewymagających uprawnień władczych.

Od dłuższego czasu statystyki wykazują, że liczba aktywnych mieszkańców Starosarmacji i Teutonii jest w zasadzie równa. Innymi słowy, nie sposób mówić o konkretnej większości, przed którą należałoby „chronić” mniejszość. Skutkiem obecnego modelu jest jedynie rozmycie odpowiedzialności za państwo, a były nim także jałowe konflikty, które mogą powrócić.

Podział Sarmacji na regiony jest uzasadniony z punktu widzenia narracji. Rząd powinien wspierać powstawanie i rozwój inicjatyw wzbogacających nasze wspólne doświadczenie, także tych osadzonych w konkretnej kulturze. „Samorządy” jednak powinny zniknąć do czasu, aż nie pojawi się faktyczna potrzeba ich funkcjonowania.

Reklama

Komentarze

Opcje dodatkowe

Partia Pracy

O aktualnościach