Forteca w Ragi

Sławomir Żółtowski de Ruth, 22 lutego 2012, 22:30:41, 350 lt tantiem

Historia fortyfikacji

Fortyfikacja w Ragi na wyspie Margon; usytuowana na wysokim brzegu rzeki Milewy w odległości ok. 9km na wschód od Margon .
Budowa fortecy rozpoczęła się w 918 roku prace nad nią trwały jeszcze do 957 roku. Budowla zaliczana jest dziś zaliczana do tzw. „Zamkowej pary” jedynego kompleksu dwóch kamiennych zamków wzniesionych na wyspie.
Na przestrzeni wieków forteca ta ulegała licznym rozbudowom, a także poddawana wielokrotnym rekonstrukcjom przez nowych właścicieli tych ziem.
W końcu IX wieku mała osada w Ragi należała do lokalnego Kacyka Tullio. W 1036 roku drewniana forteca została zajęta przez Księcia Anurio by w 1132 roku przejść pod władanie Księcia Marana Walecznego
Pomiędzy 1146 a 1157 rokiem Margus Normandzki i jego syn Fargen zdobyli i następnie rozbudowali drewnianą fortecę. Wzmocnili dwukrotnie ściany oraz zbudowali szeroką fosę. W północnej części wzniesiono nowe budynki.
W 1217 roku fortecy została przejęta przez legata Dragosa, późniejszego lennika Królestwa Enderasji .Dopiero pod rządami księcia Wargusa II Małego (1429-1484) forteca została znacznie rozbudowana – m.in. wzniesiono kaplicę od strony rzeki i gotycki pałac. Za jego kierunkiem powstały nowe kamienne ściany szerokie na 6 metrów i wysokie na 40 metrów, zbudowano także trzy wieże, głębokie sutereny dla żołnierzy, a dziedziniec powiększył się o 10 metrów. Od XIV do XVI wieku zamek służył jako rezydencja książąt . Im też zawdzięczamy obecny wygląd zamku i w dużej mierze fortecy.
Od 1490 roku wewnątrz budynku stacjonowali Gwardziści Królewscy obok oddziałów lokalnych władców. W latach 1502-1516 forteca została ponownie rozbudowana i wzmocniona. W roku 1535 istniejąca dotychczas kaplica została przebudowana na kościół pod wezwaniem św. Benedykta; od tego tez czasu w fortecy służyli Benedyktyni.
W 1560 roku budowla została podarowana Tomaszowi z Ullo. Na jego polecenie przebudowano południową cześć murów, wyburzono istniejący mur i wzniesiono o 20-25 metrów dalej na południe pomiędzy 1564a 1572 rokiem. Wzniesiono też nową bramę z mostem zwodzony. W roku 1580 lokalny awanturnik Tirgu na czele tysiąca dwustu zbrojnych; w tym czterystu Slavian zdobył fortece i przez nastopne półtora roku odpierał oblężenie wojsk Królewskich. W 1607 roku forteca ucierpiała w wyniku pożaru, który strawił wszytki drewniane elementy konstrukcji. W 1660 roku fortece próbował zdobyć na czele tysiąca trzystu zbrojnych najemnik na służbie Slavian Berdar h.Topur. Ostatecznie w 1662 roku forteca została zdobyta podstępem przez Hurgina h.Ryba i obsadzona przez wojska Trzyczaszkowski,; została ostatecznie odzyskana 26 listopada 1665 roku i ponownie obsadzona załoga Endersjanską. W roku 1718 do fortecy wprowadzili się żołnierze 4 pułku piechoty ;rozbudowano wtedy z pomocą francuskich inżynierów Hugona de Montera nowe fortyfikacje polowe. Fortece nakazem Cesarskim odebrano ostatnim właścicielom z rodu Hulgów; Od tamtej pory z fortecą był nie rozerwanie związany 4 pp. W latach 1835-1896 forteca służyła jako miejsce odosobnienia dla specjalnych arystokratycznych więźniów Cesarstwa. Ostatnie pododdziały 4 pp opuściły fortece dopiero w 1997 roku i od tamtej pory forteca stała się miejscem publicznym otwartym dla zwiedzających