Responsum de Regnis partibus

Mikołaj Arped-Muzyk, 21 lutego 2012, 18:29:52, 1 222 lt tantiem

[size=160%]




Za zasadne uznać należy postawienie pytania o wyłączną władzę Jego Królewskiej Mości w wydzielaniu i ustanawianiu części Królestwa.

Uznać należy, że od królewskiej woli i tylko od królewskiej woli zależy powołanie do życia lub zakończenie istnienia części Królestwa. Prawa Kardynalne, ponad które wykraczać nawet Królowi nie wolno, a poza którymi istnieje nieskrępowana władza królewska, w Ordynacji I przyznaje owej władzy prymat. Prymat władzy królewskiej winno się przyjąć i rozumieć jako swobodę i nieskrępowanie w kształtowaniu prawa według królewskiej woli w obszarze regulacji, co do którego Rada nie wykazała inicjatywy bądź nie wydała przepisów. Tak też uznaje się, że kreacja jednostek o charakterze prowincji bądź o charakterze przypominającym prowincję jest władczym aktem Króla, wobec jego własności jaką jest ziemia, jak stanowi Ordynacja II. Tak też Król ustanawia ich granice.


Za zasadne należy uznać pytanie o zarząd i reprezentację części Królestwa.

Uznać należy, że Król dysponujący swoją własnością ustanawia plenipotenta do wykonywania zarządu częścią Królestwa, które to twierdzenie znajduje oparcie w Ordynacji I i Ordynacji II. Założyć trzeba, że Król udziela swojemu plenipotentowi części jurysdykcji obejmującej powierzaną mu ziemię. Ten skrawek swojego imperium, którego udzieli plenipotentowi Król ustala w actum imperii concedente. Ten kto w sprawie trzyma zapis z aktu udziału władzy, w tej sprawie nie potrzebuje zgody Króla. Plenipotencja nie jest jednak pełna bez licentia pro re, którą uznać należy za zdolność reprezentowania części Królestwa przed Królem, Radą, na wezwanie Urzędników czy przed Insytyucjami Księstwa Sarmacji w zakresie jurysdykcji określonej actum imperii concedente. Bezspornym winno się uczynić prawo Króla do cofnięcia, rozszerzenia i ograniczenia rozrządzeń.


Za zasadne należy przyjąć pytanie o ograniczenia jurysdykcji plenipotenta.

Uznać należy, iż oprócz naturalnego ograniczenia jurysdykcji pelnipotenta jakim są fizyczne granice powierzonej mu ziemi i oczywistego ograniczenia wynikającego z actum imperii concedente, istnieją lub zaistnieć mogą ograniczenia, które plenipotent wydawszy w poszechnym akcie w ramach swojej jurysdykcji sam na siebie nakłada. Winno się przyjąć, że dobrowolnie nałożone ograniczenia może zdjąć tylko Król.


Za zasadne należy przyjąć pytanie o sposób ustanowienia plenipotenta.

Uznać należy, iż Król do sprawowania zarządu swoją własnością powołać może każdego, kto winien mu hołd. Jednakowoż, Król winien podjąć decyzję uwzględniając zasady, którymi rządzi się społeczność Królestwa. Należałoby przyjąć, że Król publicznie zapytawszy, a następnie zyskawszy odpowiedź od plenipotenta, sporządza actum imperii concedente. Uzasadnione jest założenie, że tak jak Król powołuje, tak też odwołuje plenipotenta według uznania, o ile Król nie poczynił wobec aktu swojej woli dodatkowych obostrzeń.



Za zasadne należy uznać pytanie o publikację actum imperii concedente i licentia pro re.

Uznać należy, że actum imperii concedente, jako główne prawa części Królestwa, winny być publikowane jak Prawa Kardynalne Królestwa, tak aby nie budziły wątpliwości ich prawdziwość ani treść. Dobry obyczaj nakazuje by plenipotent zadbał, aby każdy poddany Króla mieszkający na terenie jurysdykcji plenipotenta mógł zapoznać się się z lokalnymi prawami kardynalnymi w miejscu publicznym należącym do części Królestwa. Co do licentia pro re, należy jej zapewnić taką publikację, aby ani jej prawdziwość, ani treść nie budził wątpliwości.


Za zasadne należy uznać pytanie o zdolność do paktowania w imieniu części Królestwa.

Uznać należy, że licentia pro re co do zasady daje prawo plenipotentowi do porozumiewania się i paktowania z innymi częściami Królestwa, Instytucjami Księstwa Sarmacji, Jego Samorządami a także Samorządami państw trzecich. Przyjąć należy, że Król, kierując się uznaniem może zawęzić lub rozszerzyć zakres upoważnień licentia pro re rozciągając je na całość Domeny Królewskiej lub też na całość władzy Króla w odpowiednim jej zakresie.


Za zasadne należy uznać pytanie o rozstrzyganie sporów związanych z porozumieniami między częściami Królestwa, actum imperii concedente, licentia pro re, sprzecznościami między aktami udzielenia władzy poszczególnych częśći Królestwa, zezwoleń na reprezentację, a także sprawami wynikającymi z powszechnych aktów plenipotenta oraz innymi sporami w jakikolwiek sposób związanymi z prawem o częściach Królestwa.

Uznać należy, że odpowiednie w tej materii będzie uznanie właściwości Marszałka, bowiem zgodnie z Ordynacją XVI na nim spoczywa odpowiedzialność za praworządność Regnum. Zasadne będzie przyjąć, iż Marszałek wysłuchawszy przeciwnych sobie stron, wydaje rozstrzygnięcie w sprawie zgodne z panującym porządkiem. Rozstrzygnięcie uprzednio zapadłe w sprawie należy uznać za odpowienio stosowalne w sprawie podobnej, chyba że jedna z sprzeczających się stron wnosi inaczej. Słuszne też jest przyznanie prawa do wniesienia sprawy ponownie przed oblicze Rady albo prośby do Króla(Regenta, Wicekróla) o ewokację sprawy. W przypadku zaś, gdy Marszałek uzna się za niewłaściwego - rozstrzyga Rada, jeśli zaś ona - rozstrzyga Regent, o ile w danej chwili był powołany - jeśli zaś on - rozstrzyga Wicekról, jeśli zaś on - rozstrzyga sam Król.

Reklama

Komentarze

Opcje dodatkowe

Baridas

O aktualnościach