Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie konstytucyjności powołania ministra spraw zagranicznych

Sąd Najwyższy w osobie Prezesa Sądu Najwyższego Piotra diuka Krupińskiego po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy dotyczącej konstytucyjności Postanowienia Księcia z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie powołania Ministra Spraw Zagranicznych (http://www.sarmacja.org/dziennik/akt,834.html)

orzeka:

I. Postanowienie Księcia z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie powołania Ministra Spraw Zagranicznych wydano z naruszeniem art. 12 ust. 2. Konstytucji

II. Postanowienie, o którym mowa w pkt I jest nieważne.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy w trybie pilnym przyjął do rozpoznania Postanowienie Księcia z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie powołania Ministra Spraw Zagranicznych.

Sąd Najwyższy dokonał analizy przepisów art. 7 ust. 7 oraz art. 12. ust. 2 Konstytucji. oraz relacji między nimi.

Przepis artykuł 7 ust. 7 stanowi, iż Książę powołuje i odwołuje ministrów,

Przepis artykuł 12. ust. 2 stanowi, że Izba Senatorska wyraża ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych wotum nieufności większością głosów liczby senatorów. Jeżeli uchwała została przyjęta przez Izbę Senatorską, Książę odwołuje ministra.

Sąd Najwyższy zauważa co następuje: relacja pomiędzy prawem do powoływania ministra właściwego do spraw zagranicznych a prawem Izby Senatorskiej do wyrażania wotum nieufności temu ministrowi jest tego rodzaju, że prawo Księcia do powołania ministra jest ograniczone prawem Izby Senatorskiej w ten sposób, że prawo Księcia do powoływania ministra nie może służyć obejściu prawa Izby Senatorskiej do kontroli nad działalnością resortu spraw zagranicznych.

Nadużyciem prawa Księcia do powoływania ministra spraw zagranicznych jest w szczególności ponowne powołanie na stanowisko ministra funkcjonariusza publicznego uprzednio odwołanego przez Izbę Senatorską, jeżeli od czasu odwołania ministra do czasu jego ponownego powołania nie zaszły żadne okoliczności tego rodzaju, że istnieje możliwość powzięcia uzasadnionego przypuszczenia że Izba Poselska zmieniła swoją negatywną opinię odnośnie pełnienia urzędu przez odwołanego ministra.

Sąd Najwyższy zauważa, że w niniejszej sprawie, w sposób oczywisty, prawo Księcia do powoływania ministra spraw zagranicznych zostało nadużyte i stanowiło rażące naruszenie prawa Izby Senatorskiej do kontroli resortu spraw zagranicznych.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.

(—) Piotr diuk Krupiński