Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie stwierdzenia nieważności Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 308 o Rządzie Księstwa Sarmacji z dnia 3 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław mar. Figiel stwierdza nieważność Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 308 o Rządzie Księstwa Sarmacji z dnia 3 sierpnia 2006 r.

Uzasadnienie:

Sąd podzielił punkt widzenia wnioskodawcy. Zgodnie z art. 7 pkt. 5 i 7 Konstytucji Księstwa Sarmacji, ustalanie składu rządu, tak pod wzgledem ilości i rodzaju ministerstw, jak i pod względem osobowym jest wyłącznym i niczym nieskrępowanym uprawnieniem Księcia. To do jego zadań należy rodzielanie obowiązków pomiędzy poszczególnych ministrów.

Tymczasem, jak zauważył wnioskodawca, dekret z mocą ustawy jest aktem ustawodawczym, a nie wykonawczym. Świadczy o tym chociażby art. 2 Konstytucji, który na równi stawia ustawy Sejmu i dekrety z mocą ustawy, czy też art. 8. ust. 1, który daje Izbie Poselskiej prawo uchylenia dekretu z mocą ustawy. Widać więc wyraźnie, że ustalenie składu rządu dekretem z mocą ustawy byłoby de facto podaniem tej kwestii pod osąd Izby Poselskiej, a w perspektywie — całego Sejmu. Jednak, jak wspomniano wcześniej, w świetle zapisów konstytucyjnych jest to niedopuszczalne.

Nie ma znaczenia fakt, że dekrety z mocą ustawy są wydawane osobiście przez Księcia. Jak wspomniał wnioskodawca — Książę w tej sytuacji nie występuje jako osoba, ale organ konstytucyjny i to organ władzy ustawodawczej, która nie ma prawa ingerencji w skład rządu.

Dlatego też Sąd uznał, że zapisy zaskarżonego dekretu z mocą ustawy naruszają art. 7 pkt. 5 i 7 Konstytucji i w związku z tym postanowił orzec o jego nieważności w całości.

* * *

Wysoki Sądzie,

Zwracam się z wnioskiem o zbadanie zgodności Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 308 o Rządzie Księstwa Sarmacji z Konstytucją Księstwa Sarmacji.

Konstytucja Księstwa Sarmacji stanowi w art. 7 ust. 5, że Książę określa skład i kompetencję rządu. Oznacza to, że jest to uprawnienie własne monarchy. Tym samym przejęcie określenia składu i kompetencji rządu jak i poszczególnych ministrów przez organ władzy ustawodawczej (Księcia nie jako samoistnie dekretującego lecz Księcia — legislatora korzystającego warunkowo z uprawnień Sejmu, wydającego dekret z mocą ustawy) jest niedopuszczalne i sprzeczne z Konstytucją.

Uznanie takiej ustawy za zgodną z konstytucją w świetle hierarchicznej wyższości ustaw nad dekretami książęcymi czyni uprawnieni konstytucyjne Księcia niebyłymi. Książę krępowany ustawą nie może samoistnym dekretem zmieniać składu i kompetencji rządu do czego jest konstytucyjnie uprawnionym. Tym samym ograniczone jest Jego prawo konstytucyjne.

Z chwilą przyjęcia zaskarżonej ustawy określanie składu i kompetencji rządu staje się domeną władzy ustawodawczej a nie nieograniczonego w tym przedmiocie monarchy. Nawet prawo do wydawania dekretów z mocą ustawy w świetle możliwości odrzucenia takiego dekretu, chociaż merytorycznie zbieżne, nie może równać się z niczym nieskrępowanym prawem monarchy samoistnie, w myśl konstytucji, określającym skład i kompetencje swojego rządu.

Nie jest istotnym fakt, że w istocie Księcia, w moim przekonaniu, powinna krępować taka ustawa. Jednakże w obecnym reżimie konstytucyjnym takie, nota bene słuszne, rozwiązanie jest uzurpacją konstytucyjnych kompetencji Monarchy.

W związku z powyższym wnoszę o uchylenie ustawy w całości jako niezgodnej z konstytucją. W całości — bo nieliczne regulacje zgodę z konstytucją są trwale powiązane z pozostałą, niezgodą z konstytucją, częścią aktu normatywnego.

Jednocześnie w przypadku braków formalnych mojego wniosku proszę o rozpoznanie sprawy z urzędu bez potrzeby wzywania mnie do uzupełnienia tychże.

(—) Przemysław mar. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego.