Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie stwierdzenia nieważności art. 2 ust. 4 Ustawy Sejmu o Mandacie Senatora nr 39 z dnia 31 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław mar. Figiel stwierdza nieważność art. 2 ust. 4 Ustawy Sejmu o Mandacie Senatora nr 39 z dnia 31 maja 2006 r.

Uzasadnienie:

Art. 13 ust. 3 Konstytucji Księstwa Sarmacji wymienia enumeratywnie osoby uprawnione do zasiadania z Izbie Senatorskiej. Są to hrabiowie, markizowie i diukowie oraz Książęta-Seniorzy Księstwa Sarmacji. Konstytucja nie nakłada żadnych dodatkowych ograniczeń w stosunku do tych osób.

Kontytuując, w art. 13 ust. 5 zawarte jest odesłanie do ustawy w zakresie warunków utraty mandatu senatorskiego. Tymczasem rozpatrywane zapisy wykraczają poza to uprawnienie, wskazując warunki nabycia, a nie tylko utraty mandatu. Dlatego Sąd postanowił o nieważności tych zapisów.

Warto też zauważyć, że art. 2 ust. 3 Ustawy Sejmu nr 39, będący kalką zapisów konstytucyjnych, ma znaczenie jedynie deklaratoryjne, tj. niestwierdzenie przez Księcia objęcia godności Senatora nieuniemożliwia realizowania mandatu. Tak więc mandat nalezy uznać za objęty z chwilą złożenia przez Senatora odpowiedniego oświadczenia.

(—) Przemysław mar. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego