Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie stwierdzenia nieważności niektórych przepisów Statutu Hrabstwa Gellonii z dnia 14 grudnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław hr. Figiel stwierdza nieważność Tytułu III p. 1, Tytułu III p. 3 i Tytułu V, p. 4 Statutu Hrabstwa Gellonii z dnia 14 grudnia 2005 r.

Sąd stwierdził istnienie następujących kolizji:

Tytuł III, pkt. 1 z art. 4 ust. 3 i 4 Ustawy Sejmu nr 37,
Tytuł III, pkt. 3 z art. 3 ust. 2 i 3 Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 186,
Tytuł V, pkt. 4 z art. 1 ust. 2 Konstytucji Księstwa Sarmacji oraz z art. 4 ust. 4 Ustawy Sejmu nr 37.

Uzasadnienie:

Sąd stwierdził, iż treść przysięgi, składanej przez osoby, mające objąć urząd prowincji, nie może być przez prawo prowincji dowolnie kształtowana. Musi ona zawierać się w ramach, nakreślonych przez ustawodawcę centralnego. A ten stoi na stanowisku, że władze prowincji mają działać przede wszystkim na rzecz dobra Sarmacji jako całości, a nie tylko na korzyść samorządu. W związku z tym naczelną zasadą, przyświecającym organom samorządu powinny być prawa i dobro Księstwa Sarmacji. Takiej deklaracji zabrakło w przysiędze namiestnika.

Dekret Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 186 daje mu wyłączną kompetencję do ustanawiania zastępcy namiestnika. Nie mogą więc dokonać tego władze samorządowe.

Ustawodawca stanowczo podkreśla, że prowincje nie są wyjątkiem od zasady równości wobec prawa, co znalazło swój wyraz w Ustawie Sejmu nr 37. Nie może być więc mowy o faworyzowaniu określonej grupy osób, posiadających obywatelstwo sarmackie i jednocześnie obywatelstwo prowincji, gdyż prowadziłoby to do dyskryminacji obywateli sarmackich bez obywatelstwa prowincji.

(—) Przemysław hr. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego.