Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie Dekretu Księcia Sarmacji nr 277 o wprowadzeniu stanu wyjątkowego z dnia 29 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław hr. Figiel odmawia podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia nieważności Dekretu Księcia Sarmacji nr 277 o wprowadzeniu stanu wyjątkowego z dnia 29 kwietnia 2006 r.

Uzasadnienie:

Stan nadzwyczajny wprowadzany jest jedynie w sytuacji „szczególnego zagrożenia prawidłowego funkcjonowania państwa, jeżeli zwykłe środki konstytucyjne są niewystarczające”.

Dekret Księcia Sarmacji nr 277 został wprowadzony z powodu czasowej niemożności sprawowania przez Prezesa Sądu Krajowego swojej funkcji. Ponieważ PSK jest jednocześnie jedynym sędzią Sądu Krajowego, należy uznać, że jego nieobecność oznacza niemożność sprawowania przez SK władzy sądowniczej.

SK jest pierwszą z dwóch instancji w postępowaniu sądowym. Niedziałanie tego organu oznacza więc praktyczną niezdolność wykonywania w Księstwie władzy sądowniczej.

Władza w Księstwie opiera się na równowadze legislatywy, egzekutywy i jurysdyktury. Brak jednego ze składników stanowi zaburzenie ładu konstytucyjnego i prowadzi do destabilizacji państwa, co stanowi istotne i poważne zagrożenie dla jego funkcjonowania. Sąd nie będzie wyliczał konsekwencji tego stanu, ufając że zagrożenia wynikające z braku możności sprawowania władzy sądowniczej są dla wszystkich jasne.

Tak więc pierwszą przesłankę wprowadzenia stanu nadzwyczajnego należy uznać za spełnioną.

Sąd stoi na stanowisku, że nie istniały inne, mniej dolegliwe, środki konstytucyjne, pozwalające na rozwiązanie tej sytuacji. Przejęcie przez Sąd Najwyższy spraw SK naruszyłoby instancyjność postępowania, a powołanie nowego sędziego SK nie było możliwe z braku odpowiednich kandydatów. Sam Książę natomiast, choć jest do tego uprawniony, nie ma obowiązku przejmowania obowiązków niedziałających organów.

Konstytucja nie wprowadza również wymogu oznaczoności czasu trwania stanu nadzwyczajnego. Niemniej oczywistym jest, że stan nadzwyczajny kończy się z chwilą ustania którejś z jego przesłanek. Chwilą taką będzie powrót PSK do swoich obowiązków lub powołanie nowego PSK.

(—) Przemysław hr. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego.