Konstytucja Księstwa Sarmacji Ustawy i dekrety z mocą ustawy Dekrety i rozporządzenia wykonawcze Wszystkie akty normatywne Grodziska Wszystkie akty normatywne Gellonii Wszystkie akty normatywne Teutonii Wszystkie akty normatywne Czarnolasu Wszystkie akty normatywne Prawdy Wszystkie akty normatywne Soli Kancelaria Sejmu Księstwa Sarmacji Dziennik Praw Księstwa Sarmacji

Prawo państwowe: jednolite i obowiązujące ⇒ Ustawy i dekrety z mocą ustawy, poz. 2611 [X]

Grodzisk, dnia 1 maja 2008 r.

Dekret Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 478

o organizacji wymiaru sprawiedliwości

Rozdział I
PRZEPISY WSPÓLNE

Art. 1. [Organy wymiaru sprawiedliwości]

  1. Wymiar sprawiedliwości Księstwa Sarmacji, z zastrzeżeniem ust. 2, stanowią:
    1. Sąd Najwyższy, właściwy w sprawach konstytucyjnych i administracyjnych oraz kasacyjnych,
    2. Sąd Krajowy, właściwy w sprawach cywilnych, karnych i o wykroczenia, nadzoru nad sądami polubownymi oraz nadzoru nad wymierzaniem kar w drodze mandatów karnych i stosowaniem środków zapobiegawczych określonych w odrębnych przepisach prawa.
  2. Do właściwości sądów Rzeczypospolitej Sclavińskiej i Księstwa Trizondalu należą:
    1. sprawy karne i o wykroczenia popełnione wyłącznie na ich obszarze, przez osoby będące ich mieszkańcami w chwili popełniania czynów zabronionych,
    2. sprawy cywilne ze stosunków pomiędzy ich mieszkańcami.

(Art. 1 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 479 o ochronie porządku publicznego z dnia 2 maja 2008 r.)

Art. 2. [Powoływanie sędziów]

  1. Sędziów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę, za zgodą Izby Senatorskiej.
  2. Sędziów Sądu Krajowego powołuje zgromadzenie sędziów Sądu Najwyższego, większością głosów.
  3. Przewodniczących i wiceprzewodniczących sądów wybierają zgromadzenia sędziów większością głosów, na kadencję czteromiesięczną.
  4. Ta sama osoba może jednocześnie pełnić urząd w więcej, niż jednym sądzie.

Art. 3. [Sędziowie]

  1. Sędzią Sądu Najwyższego lub Sądu Krajowego może być obywatel sarmacki, który:
    1. nie posiada obywatelstwa państwa obcego,
    2. daje rękojmię rzetelnego, niezawisłego, bezstronnego oraz zgodnego z etyką i prawem postępowania,
    3. nie został skazany za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu.
  2. Sędzia Sądu Najwyższego lub Sądu Krajowego może złożyć rezygnację ze sprawowanego urzędu. Rezygnację stwierdza postanowieniem Marszałek Izby Senatorskiej.
  3. Sędzia Sądu Najwyższego lub Sądu Krajowego traci urząd w przypadku utraty obywatelstwa sarmackiego lub nabycia obywatelstwa państwa obcego. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Marszałek Izby Senatorskiej.
  4. Sędzia Sądu Krajowego traci urząd w przypadku skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Marszałek Izby Senatorskiej.
  5. Sędzia Sądu Krajowego może zostać złożony z urzędu na mocy orzeczenia Sądu Najwyższego, jeżeli swoim dotychczasowym postępowaniem nie daje rękojmi przyszłego rzetelnego, niezawisłego, bezstronnego oraz zgodnego z etyką i prawem postępowania.

Art. 4. [Ślubowanie]

  1. Sędzia, obejmując urząd, składa publiczne ślubowanie według roty „Ślubuję uroczyście jako (nazwa funkcji) służyć wiernie Księstwu Sarmacji, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg” lub innej formuły religijnej.
  2. Niezłożenie ślubowania w terminie siedmiu dni od dnia powołania jest równoznaczne ze złożeniem rezygnacji.

Art. 5. [Przewodniczący sądu]

  1. Pracami Sądu Najwyższego i Sądu Krajowego kierują przewodniczący.
  2. Przewodniczący sądu w szczególności:
    1. reprezentuje sąd na zewnątrz,
    2. wyznacza skład orzekający, w tym przewodniczącego, do rozpatrzenia sprawy,
    3. rozpatruje wnioski o wyłączenie ze składu orzekającego sędziego, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w rozpatrywanej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 3,
    4. wykonuje inne kompetencje i obowiązki określone ustawą.
  3. Wniosek o wyłączenie ze składu orzekającego przewodniczącego sądu rozpatruje wiceprzewodniczący sądu.
  4. Wiceprzewodniczący sądu zastępuje przewodniczącego sądu podczas jego nieobecności oraz wykonuje funkcje przewodniczącego sądu w zakresie ustalonego przez przewodniczącego sądu podziału obowiązków.

Art. 6. [Wniosek]

  1. Wniosek wszczynający postępowanie składa się na ręce przewodniczącego (wiceprzewodniczącego) sądu.
  2. Wniosek wszczynający postępowanie zawiera:
    1. oznaczenie wnioskodawcy,
    2. oznaczenie pełnomocnika wnioskodawcy (jeżeli dotyczy),
    3. oznaczenie oraz adres poczty elektronicznej pozwanego lub oskarżonego,
    4. rodzaj sprawy,
    5. określenie stanu faktycznego ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności,
    6. wnioskowane rozstrzygnięcie sprawy,
    7. powoływane dowody,
    8. uzasadnienie.
  3. Przewodniczący (wiceprzewodniczący) sądu może zwrócić wniosek, jeżeli:
    1. wniosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 2,
    2. nie ma przesłanek do nadania biegu sprawie,
    3. postępowanie sądowe w danej sprawie toczy się lub zostało zakończone,
    4. sprawa należy do właściwości innego sądu.
  4. Na postanowienie w sprawie zwrócenia wniosku przysługuje zażalenie do wiceprzewodniczącego sądu, a jeżeli postanowienie wydał wiceprzewodniczący — do przewodniczącego sądu.

Art. 7. [Rozprawa i posiedzenie]

  1. W sprawach konstytucyjnych, administracyjnych, cywilnych i karnych skład orzekający rozpatruje sprawę po przeprowadzeniu rozprawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
  2. W sprawach o wykroczenie przewodniczący składu orzekającego może postanowić o nieprzeprowadzaniu rozprawy. Na postanowienie o nieprzeprowadzaniu rozprawy przysługuje zażalenie do przewodniczącego sądu, a jeżeli jest on przewodniczącym składu orzekającego — do wiceprzewodniczącego sądu.
  3. Skład orzekający może przychylić się do zgodnego wniosku oskarżonego i oskarżyciela o dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego; rozprawy nie przeprowadza się.
  4. Rozprawą kieruje przewodniczący składu orzekającego według własnego uznania, dążąc do należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
  5. Przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę, gdy uzna, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione.
  6. W pozostałych sprawach sąd rozpatruje sprawę na posiedzeniu.

Art. 8. [Skład orzekający]

  1. W sprawach konstytucyjnych i złożenia sędziego Sądu Krajowego z urzędu Sąd Najwyższy orzeka w składzie pięcioosobowym.
  2. W pozostałych sprawach Sąd Najwyższy orzeka w składzie trzyosobowym.
  3. W sprawach o wykroczenia Sąd Krajowy orzeka w składzie jednoosobowym.
  4. W pozostałych sprawach Sąd Krajowy orzeka w składzie trzyosobowym.
  5. Orzeczenie zapada na naradzie, większością głosów składu orzekającego.

Art. 9. [Przepisy porządkowe]

  1. W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia stronom przewodniczący składu orzekającego może ukarać winnego karą porządkową grzywny, nadzoru lub aresztu.
  2. Na świadka, biegłego lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie, przewodniczący składu orzekającego może nałożyć karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 lt. Karę pieniężną należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo.

Art. 10. [Prawomocność wyroku]

  1. Wyrok Sądu Najwyższego lub Sądu Krajowego jest prawomocny z chwilą ogłoszenia.
  2. Wyrok sądu Rzeczypospolitej Sclavińskiej lub Księstwa Trizondalu staje się prawomocny z chwilą upływu terminu przewidzianego na wniesienie środka odwoławczego.

Rozdział II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE

Art. 11. [Sąd Najwyższy]

  1. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności obowiązujących przepisów prawa z przepisami prawa wyższego rzędu, ustala ich powszechnie obowiązującą wykładnię (sprawy konstytucyjne) oraz orzeka jako sąd administracyjny na zasadach określonych odrębnymi przepisami prawa o postępowaniu administracyjnym (sprawy administracyjne).
  2. Przepis prawa niezgodny z prawem wyższego rzędu traci moc obowiązującą z chwilą ogłoszenia wyroku Sądu Najwyższego, chyba że Sąd Najwyższy oznaczy późniejszy termin.
  3. Sąd Najwyższy, stwierdzając niezgodność przepisu prawa z prawem wyższego rzędu, może nakazać organowi lub organom administracji publicznej podjęcie lub zaniechanie określonych czynności, na zasadach określonych przepisami prawa o postępowaniu administracyjnym.
  4. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach konstytucyjnych na wniosek Marszałka Izby Senatorskiej, co najmniej jednej czwartej senatorów, Marszałka Izby Poselskiej, co najmniej jednej czwartej posłów, Kanclerza, pana ziemi lub przewodniczącego składu orzekającego sądu — jeżeli od orzeczenia Sądu Najwyższego zależy rozstrzygnięcie w rozpatrywanej przez sąd sprawie.
  5. Sąd Najwyższy, uznając zasadność kasacji, nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy.

Art. 12. [Sąd Krajowy]

  1. Sąd Krajowy orzeka w sprawach cywilnych na wniosek strony posiadającej interes prawny.
  2. Sąd Krajowy orzeka w sprawach karnych i o wykroczenia na wniosek oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela prywatnego, jeżeli ustawa tak stanowi.
  3. Sąd Krajowy rozpatruje środki odwoławcze od wyroków sądów Rzeczypospolitej Sclavińskiej i Księstwa Trizondalu, wniesione w terminie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia. Na postanowienie w sprawie odmowy rozpatrzenia środka odwoławczego przysługuje zażalenie do wiceprzewodniczącego sądu, a jeżeli postanowienie wydał wiceprzewodniczący — do przewodniczącego sądu.
  4. Sąd Krajowy, w przypadku stwierdzenia braku winy wynikającego z ograniczonej zdolności oskarżonego lub obwinionego do rozpoznawania własnych czynów, może orzec środek wychowawczy lub poprawczy, choćby nieznany ustawie, jaki uzna za konieczny dla resocjalizacji oskarżonego lub obwinionego.

Rozdział III
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE, ZMIENIAJĄCE I KOŃCOWE

Art. 13. [Powoływanie sędziów Sądu Krajowego]

Do czasu ukonstytuowania się Sądu Najwyższego, sędziów Sądu Krajowego powołuje i odwołuje Izba Poselska, za zgodą Izby Senatorskiej.

(8 maja 2008 r. dokonano sprostowania, polegającego na wykreśleniu błędnie umieszczonych w treści przepisu słów „i Sądu Najwyższego”.)

Art. 14. [Zmiana Dekretu o incompatibilitas]

W Dekrecie Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 185 o incompatibilitas z dnia 25 listopada 2004 r. wprowadza się następujące zmiany:

  1. Skreśla się art. 2 ust. 1 („Nie można łączyć funkcji sędziego z innymi funkcjami we władzach, chyba, że pełniona funkcja wynika ze sprawowanego urzędu sędziego”);
  2. Skreśla się art. 2 ust. 2 („Nie można łączyć funkcji prokuratora Prokuratury Generalnej z innymi funkcjami we władzach, chyba, że pełniona funkcja wynika ze sprawowanego urzędu prokuratora”).

Art. 15. [Przepis końcowy]

Dekret wchodzi w życie z dniem 1 maja 2008 r.

(—) Piotr Mikołaj.

(—) Robert kaw. von Thorn-Czekański,
Kanclerz.

Księstwo Sarmacji 2002-2005-2008 :: Webdesign Piotr M. Kozanecki