6206. dzień niepodległości Księstwa Sarmacji
203. dzień panowania Piotra III Łukasza
Gazeta Teutońska, Gotfryd Slavik de Ruth, 12.12.2016 r. o 18:18:08, tantiemy: 6 206.00 lt
Zabytki MARGON, ARGON CUX, MARDUK
Seria wydawnicza: Teutoński Instytut Historii
Władzę rejencji Enderasji ,mają przyjemność zaprezentować cykl pt: Kilka słów o...Zabytkach miejskich. W dniu dzisiejszym czytelnicy zapoznają się z najważniejszymi zabytkami miast: MARGON, ARGON CUX, MARDUK. Postaram się w kilku zdaniach opisać architektoniczne wizytówki tych teutońskich miast, trzeba też zaznaczyć że miasta te dziś stanowią jeden miejski okręg. Znajdujący się w obszarze administracyjnym Rejencji Enderasji, we wschodniej części wyspy Tauzenii.
Jest to wydanie drugie poprawione i uzupełnione przez dodatkowe informacje dotychczas nie publikowane. Wykorzystano do tego celu, opisy zabytków z wyżej wymienionych miast ; Gotfryda i Szymona de Ruth którzy swego czasu podjęli się opisania tych zabytków.
Miłego czytania.




Pałac Letni w MARGON
4Rf5a0K3.png

Pałac letni w Margon to rezydencja należąca niegdyś do rodziny Markiniuszy , położona w odległości 6 km na północny- zachód od miasta.

Pałac powstał w latach 1699-1704, a wybudowano go na polecenie Hipolita Markiniusza, ówczesnego skarbnika Cesarskiego. Projektem zajął się prawdopodobnie architekt Alfo Fontana z Novicji. W latach 1704 – 1847 zespół pałacowo – parkowy był własnością rodziny Markiniuszy. W latach 1792-1798 w pałacu mieszkał, po swojej abdykacji cesarz Reinhold II (1704-1798 r.). Lata świetności pałacu przypadają na przełom XVIII/ XIX wieku , gdy zarządzał nim Konstanty Markiniusz, który założył tam w 1802 roku ordynację. Przebudował także pałac, z zamysłem, by uczynić z niego najbardziej reprezentacyjną i monumentalną siedzibę rodu. Ogród liczący sobie 16 hektarów otaczający rezydencję został zaprojektowany w barokowym stylu. Nieopodal pałacu mieści się także wzorowana na wersalskiej kaplica, Od 1857 roku, czyli czasu gdy został ofiarowany jako posag dla cesarzowej, pałac stał się własnością rodziny cesarskiej. Od 1870 roku został uznany za oficjalna letnią rezydencję Cesarzy , a w latach 1874-1876 przebywał tam Cesarz Dobiesław (1806-1876 r.). Następnie w latach 1902-1918 w Pałacu mieszkała Księżna Katarzyna de Cizen, cesarska matrona. Dzięki jej staraniom wnętrza pałacu odrestaurowano, dzięki czemu są idealnie utrzymane przez co cechują się bardzo rzadkim autentyzmem. Ostatnim właścicielem z rodziny cesarskiej była Księżna Maria; po jej śmierci w 1926 roku władze państwowe przejęły nieruchomość. W latach 1930-1997 pałac służył jako ośrodek wypoczynkowy dla elit politycznych. Dopiero w roku 1999 udało się władzom Margon nabyć od Skarbu Państwa prawa do obiektu i zapoczątkować jego renowacje. Od roku 2007 pałac jest dostępny dla zwiedzających. I stanowi ważna atrakcje turystyczną rejencji i wyspy.



Ratusz w MARGON
0Z87SdEx.jpg

Manierystyczno-barokowy główny budynek na Starym Mieście w dzielnicy portowej Margon. Znajduje się w północnej pierzei Rynku Wielkiego, po stronie wschodniej , jest nieco wysunięty do środka rynku. Posiada 52-metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody.
Budowę pierwszej formy ratusza rozpoczęto w roku 1521. Początkowo, jego frontowa elewacja nie była wysunięta do środka rynku, tak jak jedynie wieża, ale na linii kamienic północnej pierzei rynku; ponadto podobnie jak kamienice posiadał po tej stronie podcienia . Pod koniec XVI wieku ok. 1590 r. wieżę, której groziło zawalenie, umocniono dodatkowo solidnymi skarpami.
Większych zmian, opracowane przez Jana z Hull i Wolffa z Mirii, dokonano podczas przebudowy w pierwsze połowie XVII wieku w latach 1619–1625, został on wówczas rozbudowany na sąsiednich od wschodu i zachodu parcelach. Oraz do środka rynku i podwyższony, dobudowano trzecią kondygnację, ozdobiono go attykami, małymi wieżyczkami w narożach oraz różnymi ornamentami w stylu manierystycznym. Jego wystrój uzupełniono łagodnymi pilastrami oraz pustymi niszami między oknami obu pięter i na attykach, również typowymi dla manieryzmu, z arkadą w formie muszli (poza niszami drugiego piętra). Oddzielony został ponadto od kamienic po obu stronach – powstała tym samym po wschodniej stronie ul Adomińska. Dzięki temu posiadał podcienia nie tylko od strony Rynku Wielkiego od frontu, ale też po obu bokach. Podwyższono również jego wieżę, o kształcie typowym dla takich budynków z okresu renesansu, tj. z czterema bokami w dolnej części oraz ośmioma w górnej. Ratusz pełnił wówczas funkcję nie tylko urzędową, ale także handlową. W wyniku toczonych na wyspie walk z najeźdźcami w II poł. XVII wieku miasto, jak i sam ratusz podniosły nieznaczne straty w wyniku pożarów i grabieży.
W II poł. XVIII wieku przeprowadzono kolejne zmiany w ratuszu. Wybudowano wówczas dzisiejsze wachlarzowe, dwuskrzydłowe schody 1777–1780, prowadzące do głównego wejścia z barokowym portalem na I piętrze (z XVII w., przeniesionego z parteru). Nieco wcześniej, od frontu dobudowano niewielki odwach (1758 r.), który znajdował się pod dzisiejszymi schodami i był połączony z ratuszem. Jego wieża została wzbogacona większym dachem hełmowym oraz zegarem, dodano nowe attyki, a w narożach umieszczono także małe hełmy.
Przy wejściu do ratusza, do którego prowadzą wspomniane schody, znajduje się tarcza z herbem miasta, na której widać w polu błękitnym klucz złoty skrzyżowany z mieczem. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra białe.

Na wieży ratusza codziennie o godzinie 12.00 jest odgrywany miejski hejnał, ale tylko w trzy strony świata – poza północną , ponieważ wg legendy pierwszy mer miasta, odwołany były marszałek królewski Rupert Gushall z Bello zakazał grać trębaczowi w kierunku Ruhnhoff , czyli ówczesnej siedziby Króla Markiniusza II (1503-1547 r.) którego nie popierał i żywił osobista urazę. Obecnie mieści się tu Urząd Miasta Margon (ratusz i oficyna). Ratusz ten uchodzi za najbardziej rozpoznawalny symbol miasta, jest to też obowiązkowy punkt zwiedzania.



Kamienica Huberów w ARGON CUX
ho241suy.jpg

W dzielnicy Argon Cux znajduje się wybudowana w stylu renesansowym , następnie przebudowany w stylu barkowym wspominana kamienica. Budowla sięga swoją historią XVI wieku, a obecny wygląd zawdzięcza przebudowie z 1847 roku. Znajduje się na rogu Al. Księcia Piotra Mikołaja i ulicy Endersjańskiej. Obecnie Kamienica jest własnością prywatną


Początkowo był to kamienica w stylu renesansowym wybudowany około 1550 r. i należał do rodziny kupców z Sangrii. Z rąk tych kupców przeszła za długi na własność rodziny Merw, a następnie poprzez małżeństwo Teofili Merw z Gustawem Bello- rajcą miejskim na rzecz jego rodziny. Kamienica przez kolejnych kilkadziesiąt kolejnych lat pozostawał w rękach tego rodu, aż w roku 1653 została ponownie przebudowana. Autorem projektu przebudowy był Radomir z Grodek architekt Królewski. Była to wówczas budowla jednopiętrowa z wysokim dachem. W 1707 roku kamienica , poprzez żonę Annę Bello stał się własnością markiza Karola Lothara Hubera Zaniedbywana przez właścicieli kamienica ulegał stopniowej ruinie, w 1768 uległa zniszczeniu podczas pożaru wschodnich rubieży miasta . Nie odnawiany, w roku 1789 przeszedł na własność rodu Wegnerów. W 1807 roku zdewastowany gmach zakupił na licytacji burmistrz miasta Albert Huber i przekazał go ponownie swojej rodzinie. W latach1809-1812 obiekt gruntownie przebudowano na styl barokowy i podwyższono na dwa piętra; Autorem tej przebudowy był Ziemowit Stanford. W 1827 roku decyzją namiestnika miasta Margon – generała Herberta de Troll kamienicę skonfiskowano rodzinie i przeznaczono na siedzibę Komisji Obronny Miasta. Po kolejnym pożarze w 1847, roku kamienicę ponownie odbudowano, tym razem według projektu Henryka Drublla. Budynek otrzymał wówczas obecny, klasycystyczny wygląd.
W okresie od 1860 roku mieściła się tu siedziba generał-gubernatora Wyspy Detzonii . W nocy z 6 na 7 lipca 1890 roku w pałacu utworzono rząd Ludowy Miasta Margon pod przewodnictwem Fryderyka du Vallon. Budynek został ponownie zajęty przez wojska cesarskie w dniu 14 lipca, a sam Fryderyk uwieziony i przewieziony do Srebrnego Rogu. Dziś wydarzenie to upamiętnia tablica przy głównym wejściem. Kamienica ponownie stała się siedzibą generała-gubernatora do roku 1925 gdy zreformowano system administracyjny Cesarstwa. Kamienice przekazano dla magistratu miejskiego, następnie w roku 1960 obiekt sprzedano prywatnemu inwestorowi. Obecnie służy jako obiekt gastronomiczno-hotelarski.


Kamienica Rugowy ARGON CUX
m6a741fd.jpg

W dzielnicy Argon Cux, znajduje się kolejna zabytkowa kamienica. Na północnym narożniku Al. Księcia Piotra Mikołaja i ulicy Dębowej. Znajduje się zabytkowa kamienica w stylu barkowym według projektu Tylmana Garemka.
Pierwszymi właścicielami obiektu była rodzina Magnus . Za inwestora uważa się Jeremiego Magnus, potem dwór przejął jego syn – Herakliusz , a następnie posiadłość przeszła w ręce Anieli Janko, która w latach 1725-1728 przy współpracy z architektem Franciszkiem Mayerem przeprowadziła przebudowę obiektu.
W roku 1732 roku Kamienica przeszedł w ręce rodziny Rugowy poprzez małżeństwo Anieli Janko , wdowy po Detwinie z Augustem Rugowy, starostą Detzonii. Związani z Ruhnhoff bogaci kupcy Rugowie nie mieszkali w Margon , traktowali posiadłość jako jedną z wielu ważnych inwestycji , powierzając go opiece kolejnym rezydentom. Jednak od tamtego czasu Kamienice nazywano ich imieniem. Ostatnimi właścicielami z rodu byli Kazimierz i Izabela Rugowy , którzy w 1857 roku sprzedali kamienicę wraz z posesją, notariuszowi Marcinowi Wergun. W następnych latach kamienica i zabudowania, pozostając w rękach rodziny Wergun. Z zapisków z lat 70. XIX wieku wynika, że mimo przemysłowej eksploatacji budynku przez fabrykę tabaki i tytoniu kamienica nadal wyglądał imponująco. W roku 1893 roku posesję nabył bankier Leopold von Trublla w celu dalszego prowadzenia fabryki. Jednak 6 lat później fabrykę zlikwidowano, a kamienicę przejęli nowi właściciele. Odtąd przez pewien czas będą się oni zmieniali niemal co kilka lata : Kazimierz Wiecki kupili kamienicę w 1901 roku , Igor Grynberg w 1907 , Miller Massalski w 1910 , Edmund Cukier w 1913 ,Michael Frajda w 1915 , w 1918 roku posesja stała się własnością Wiktora Michelina, po którego śmierci odziedziczyła ją żona Emilia i jeszcze w latach trzydziestych była jej właścicielką. Powyższa sytuacja nie sprzyjała utrzymaniu budynku w dobrym stanie.
Ostatecznie w roku 1936 władze miejskie Margon zdecydowały w ramach rekompensaty za nie zapłacone podatki przejąć obiekt; wypłacono symboliczną kwotę w postaci 1000 dukatów krewnym zmarłej Emilii. W 1937 roku zdarzył się niefortunny wypadek który zapoczątkował serie podobnych incydentów w obiekt trafiła bomba lotnicza z przelatującego nad nim wojskowego samolotu , a w 1942 roku został zaprószony pożar przez przebywających w nim na spotkaniu oficerów armii . Na szczęście pożar nie wpłynął na układ wnętrz. Rok później rozebrano spalone mury przylegające do kamienicy , plac uporządkowano i rozpoczęto odbudowę na postawie projektu architekta Doriana Dernałowicza, w wyniku której przywrócono pierwotny układ wnętrz, wprowadzono instalacje i podwyższono dachy. W odnowionym obiekcie urządzono Dom Turysty, co przyczyniło się do znacznej eksploatacji budynku. W 1970 roku kamienica stał się siedzibą Towarzystwa Przyjaciół Miasta Margon, pozostała nią aż do remontu. Po wykonaniu w latach 1984-1988 kapitalnego remontu budynku przywrócono mu jego reprezentacyjny charakter i na nowo stał się siedzibą TPMM.


Hotel de Imperial w ARGON CUX
vKq0bMIc.jpg

W dzielnicy Argon Cux znajduje się wybudowany w II poł. XVIII wieku zabytkowy w stylu barokowym Hotel. Znajduje się on na zbiegu ulic Obrońców Margon i Dębowej w północnej części miasta.

Ten luksusowy hotel został wybudowany na cześć Cesarza Arona „Silnego”(1656-1725 r.) po jego śmierci w 1725 roku. Zaprojektował hotel znany architekt Bonifacy Krysycki, budowa trwała w latach 1725-1728 a pierwszym właścicielem był Stanisław Bruda, szlachcic i patriota Teutoński. Na początku hotel nosił inną nazwę; Hotel Arona , lecz po wizycie cesarzy Reinholda (1688-1751 r.) i Reinholda II „Pobożnego”( 1704-1798 r.) nazwa została zmieniona na tą którą widzimy dzisiaj.
Dostojny w skali ówczesnego miasta, imponujący architekturą i standardem, zawsze przyciągał gości swoją nowoczesnością i komfortem. W tamtych czasach bawili tu głównie bogaci przybysze ze sfer ziemiańskich i arystokratycznych. Budynek już wówczas posiadał luksusowe łazienki, a na parterze restaurację i cukiernię hotelową. W kompleksie mieściły się ponadto: wytwórnia rękawiczek, skład galanteryjny, perfumeria dla wygody pań i zakład optyczno-fizyczny.
Hotel gościł też wielu innych wspaniałych obywateli Teutonii. Wymusiło to gruntowaną przebudowę obiektu w latach 1820-1825 co wpłynęło na poprawę luksusu i stylu wykończeniowego obiektu. W 1878 roku ówczesny właściciel hotelu, sprowadził do Argon Cux telefon i tu dokonał próby tego wynalazku.
Bardzo dużo wybitnych przedsiębiorców przebywało w hotelu w latach 80 XIX w. Tak jak reszta miasta, hotel podupadł w wyniku następstw Rewolucji Przemysłowej . Goście nie wynajmowali pokoi i właściciele szybko zbankrutowali po czym hotel został podzielony na małe mieszkania. Dopiero po wzroście turystyki w mieści hotel został kupiony przez Maurycego Mochałę w 1911 i odremontowany. Obecnie, fasada została przebudowana i hotelu mieści się sławna restauracja Pod Hotelem de Imperial. Dodatkowo można zwiedzać zarówno pokoje w których gościli Cesarze jak i korzystać z usług hotelowych; Hotel posiada w swojej ofercie zarówno pokoje o wysokim standardzie jak i ekonomicznym.



Dworzec kolejowy w MARDUK
90NmYYtA.jpg

Został zbudowany w roku 1879 aby podkreślić rozkwit i dobrobyt w mieście, kiedy przemysł rybny działał w pełnej parze. Była to wtedy stacja końcowa linii Ruhnhoff- Marduk. Architektem jak i nadzorcą prac był pułkownik Stefan von Ludowic, inżynier wojsk cesarskich.

Budowla została wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta, złożona z trzech części: skrajnych parterowych i środkowej piętrowej. W częściach parterowych południowej i środkowej można do dziś podziwiać bogaty wystrój architektoniczny ścian i sufitów, wśród których wyróżnia się profilowane gzymsy, stiuki, pilastry i kolumny żeliwne, które również mają za zadanie podpierać zadaszenia peronów. W pobliżu budynku murowanego z cegły częściowo podpiwniczonego powstało osiedle dla kolejarzy, pracowników komory celnej, funkcjonariuszy straży granicznej, wojska i żandarmerii. Wraz z rozwojem miasta powstawały tu hotele, poczta, bloki mieszkalne, cerkiew, kaplica rzymsko-katolicka, szkoła powszechna. Dworzec jest duży i często używany zarówno przez mieszkańców Marduk, jak i turystów którzy pragną odnaleźć w tym mieście ciszę i spokój. Dworzec podupadł wraz z upadkiem przemysłu rybnego w Regionie. Był on sceną wielu strajków i protestów biednych rybaków, po ich migracji do innych Teutońskich miejscowości, domem dla wielu bezdomnych i biednych. W raz z wzrostem turystyki w mieście w latach 1933-1939 dworzec został gruntownie przebudowany. Dodano między innymi; dwie wieże po bokach i nowy peron. Obecnie, budynek jest całkowicie odremontowany i działa regularnie. Turystów przyciąga zarówno piękna architektura jak i wystawa starych parowozów.



Kościół Św. Jana Nepomucena w MARDUK
ke4JAe3K.jpg

Niegdyś jedna z najwspanialszych świątyń na terytorium południowej Enderasji, kościół pod wezwaniem Św. Jana Nepomucena został wybudowany w 1820 roku. Był to okres rozkwitu regionu; pieniądze które wpływały z handlu rybami sfinansowały budowę wspaniałej świątyni z której mieszkańcy miasta byli bardzo dumni. Nowy kościół zastąpił stary kościółek jako główny obiekt posługi w Marduk.

Budowa trwała w latach 1818-1820 nadzorowana przez architekta Szymona de Bergu. A kościół został poświęcony przez arcybiskupa Teutonii Bolesława Zehra dnia 07 lutego 1820 roku. W roku 1828 ten sam arcybiskup wybrał ten piękny kościół na miejsce wizytacji ważnych osobistości Kościoła w ramach Wielkiego Zjazdu. To wydarzenie było bardzo ważne równie dla parafii jak i miasta. W zjeździe uczestniczyli nie tylko wierni chrześcijanie ale również większość nie-chrześcijańskich mieszkańców miasta. Wzrosła też liczba mieszkańców z powodu ogromnego wzrostu prestiżu miasta. Kościół był znacznie przebudowany w latach 1879-1884. Wieża została znacznie powiększona i umieszczono na niej zegary oraz dobudowano większą Zakrystię. W dodatku, odremontowano wnętrze świątyni.
Budynek szczycić może się nie tylko wysoką wieżą i okazałym kształtem ale również zadbanym wnętrzem. Kościół podzielony jest na trzy nawy oraz mieści się w nim łącznie siedem bogato zdobionych ołtarzy. Godne uwagi są również duże organy które znajdują się nad wejściem.
Dotacje
Ten artykuł dotowali: Irmina de Ruth y Thorn, Andrzej Fryderyk.
Serduszka
Nie jesteś zalogowany i nie dodasz serduszka
Komentarze
Lubią ten komentarz: Gotfryd Slavik de Ruth.
Irmina de Ruth y Thorn, 12.12.2016 r. o 18:29:44
Mężu znakomity artykuł. :) Podróż w głąb Teutonii to jest to co uwielbiam. Nie mogę się doczekać kolejnych wydań :*
odpowiedz
Lubią ten komentarz: Irmina de Ruth y Thorn.
Gotfryd Slavik de Ruth, 12.12.2016 r. o 18:47:55
Staram się opowiadać ciekawie o Teutoni- Enderasji :)
Fajnie że ci się podoba kochana. Miło mi to usłyszeć.
Dodaj komentarz

Nie jesteś zalogowany