6179. dzień niepodległości Księstwa Sarmacji
176. dzień panowania Piotra III Łukasza
Teutoński Instytut Historyczny, Gotfryd Slavik de Ruth, 08.04.2019 r. o 13:15:25, tantiemy: 5 500.00 lt
Bitwa pod Sekrem 1240r.
acpE4c73.png
Bitwa nad rzeką Sekrem. Stracie zbrojne w dniu 20 sierpnia 1240 roku. Pomiędzy siłami Slavian, pod wodzą Robesława z Tello ( 1192-1242) a siłami Normanów. Pod wodzą hrabiego Sorena de Rulla (1178-1240 ) W wyniku zwycięskiej bitwy, powstańcy z Księstwa pokonali w polu doborowe siły okupantów. A powstanie wzniecone, przez rdzenną ludność zyskało na sile. W konsekwencji Książę Żywisław II (1183-1244), rozpoczął gwałtowny, proces odzyskiwania ziem na południu Slavii.


Przed Bitwą:
Od wiosny 1236r. pogranicze Hrabstwa Slavii i Hrabstwa Ulfsen, ogarnęło powstanie przeciw Normanom. Na jego czele stanął drobny rycerz -Robesław z Tello, który skutecznie prowadził partyzanckie działania. Zyskiwał nowych zwolenników, a na północy Hrabstwa wybijał garnizony wroga. Choć oddziały hrabiego Erikka z Dybca pod Niellno (12 czerwca 1238r.) zmusiły do kapitulacji, siły slaviańskich panów, nie zmieniło to zbytnio sytuacji. W ciągu następnych miesięcy, powstańcom udało się zająć osadę Sole oraz zamki Urd i Baal.

Początkowo Knut II (1170-1243) przygotowujący się do wyprawy na Eltdorf. Nie mógł uwierzyć w doniesienia o tych wydarzeniach.Dopiero po ich sprawdzeniu, nakazał hrabiemu Sorena de Rulla pełniącemu funkcję hrabiego Grodka i Hugonowi de Cressa skarbnikowi, wyruszyć z siłami z hrabstwa Ulfsen i stłumić „bunt”.

W lipcu 1240 roku obaj dowódcy wyruszyli z Ulfsen, prowadząc ze sobą 100 ciężkozbrojnych jeźdźców, 300 łuczników i około 10 000 piechurów. Oddziały te składały się głównie z doświadczonych żołnierzy. Wśród Normanów panowało przekonanie, iż zwycięstwo nad „buntownikami”,będzie szybkie i łatwe.Pomaszerowali w kierunku północno-wschodnim, by wzmocnić załogę zamku w Indro; a potem ruszyć na odsiecz miastu Arba obleganemu przez Slavian.

Tymczasem Robesław z Tello, na wieść o marszu wojsk normandzkich, zostawił pod Arba niewielki oddział, a z resztą sił pospieszył na południe. Po drodze połączył się ze zbrojnymi Księcia Żywisława II ( 300 konnych, 200 łuczników, 3 000 piechoty) w sumie mieli około 13 000 ludzi, głownie piechoty- wyposażonej po części w czerto metrowe włócznie, by skutecznie walczyć z kawalerią. Wszyscy Slavianie, choć słabo w porównaniu z Normanami uzbrojeni, byli gotowi do walki na śmierć i życie z wrogiem.
h543EwC7.jpg
W dniu 12 sierpnia 1240 r. Robesław i Książę Żywisława II dotarli w okolice przeprawy przez rzekę Sekrem. Zajęli pozycję na północ od ruin zamku, na paśmie wzgórz zwanych „małymi głowami”. Mieli stamtąd dogodny widok na dolinę rzeki odległy około 400 m, wąski - na 1 lub 2 jeźdźców albo 2 do 4 piechurów,drewniany most.Położony był w zakolu rzeki, nieopodal ruin zamku.

Żywisława II, opracował plan bitwy- zakładał oparcie się o linię wzgórz, by zmusić Normanów do atakowania pod górę. Ze szczytu wzgórz,można było swobodnie obserwować ich ruchy i wybrać odpowiedni moment do walki. Także i inne warunki im sprzyjały; za wąskim mostem droga biegła groblą wiodącą przez nadrzeczne, podmokłe łąki. Twardy grunt rozciągał się dopiero opodal osady Cebra,położonej na lewo od grobli, blisko wzgórza.

Tymczasem do obozu slavian, przybyło kilku rycerzy na czele z hrabią Angusem. Usiłowali oni skłonić Żywisława II do poddania się, ale były to zabiegi bezskuteczne. Następnie udali się do obozu wojsk normandzkich (19 sierpnia), które dotarły już do Sekrem. Powiadomili de Rulla o niepowodzeniu swej misji i obiecali mu, że następnego dnia przyprowadzą mu posiłki.


Bitwa:
20 sierpnia pierwsze normandzkie oddziały zaczęły przechodzić przez most. De Rulla, zmuszony do działania na wybranym przez wroga, niekorzystnym dla siebie terenie. Postanowił jak najszybciej obsadzić koniec grobli i wyprowadzić swoje wojsko w okolice Centu- na twardy grunt. Następnie planował jakoś wywabić Slavian z zajmowanych pozycji, na płaski teren, gdzie łatwo zostaliby rozbici przez ciężką jazdę.

Działania jego sił zostały jednak niespodziewanie zakłócone. Gdy straż przednia przeprawiła się na drugi brzeg, nie otrzymała dalszych rozkazów, bowiem stary hrabia zasnął w swoim namiocie. Normanowie więc wycofali się; Po obudzeniu dokonał pasowania na rycerzy kilku szlachciców i dopiero potem rozkazał ponowną przeprawę. Tym razem przerwało ją przybycie niewielkiego oddziału hrabiego Angusa .Normandzki wódz postanowił dać, jeszcze jedną szanse Slavianom na poddanie się i wysłał do nich dwóch rycerzy. Jednak i ta propozycja została odrzucona. Hrabia zwołał więc naradę wojenną

Wszystkie te wahania spowodowane były, obawą przed trudnością przeprawy przez wąski most. Hrabia Angus, zaproponował iż z częścią wojsk, sforsuje rzekę przez jeden z sąsiednich brodów i zajdzie Żywisława II od tyłu. W tym samym czasie przez most przeszedłby sam Sorena de Rulla wraz z resztą armii. Hrabia jednak, nie ufając Slavianom ,obawiał się podziału swych sił. Natomiast de Cressa gwałtownie zaczął domagać się rozpoczęcia bitwy. Uważał, że nie należy stosować wobec „zbieraniny” żadnych podstępów i nie przeciągając kampanii od razu uderzyć. Ostatecznie jego zdanie przeważyło i wojska normandzkie znów rozpoczęły przeprawę przez most.
K18F4Pn0.jpg
Normandzka straż przednią, która miała zająć koniec grobli i osłonić marsz reszty sił, stanowiła setka rycerzy, dowodzonych przez Haakona „Kruka” Za nimi posuwały się kolejne oddziały pod komendą de Cressa.

Tymczasem buntownicza armia slavian na wzgórzu, obserwowała ruchy przeciwnika i jego przeprawę. Była podzielona na trzy oddziały: prawoskrzydłowym dowodził Żywisław II , natomiast tym w centrum Robesław z Tello i na lewej flance Mścisław z Reso. Slavianie czekali, na dogodny moment do ataku…

Około południa, na drugim brzegu rzeki Sekrem, było ponad 5000 ludzi. Czyli około połowa armii Normanów. Wówczas to Robesław dał sygnał do natarcia, dla siebie i Mścisława; atakujący w biegu Slavianie uderzyli z impetem, zbiegając ze wzgórza, a zaskoczeni Normanowie nie zdołali sformować szyku bojowego. Z uwagi na grząski teren ich jazda nie mogła też wykonać szarży. Robesław i Mścisław związał przeciwnika walką od czoła, a Żywisław II obszedł Normanów z boku. Część jego włóczników zablokowała most, uniemożliwiając udzielenie pomocy zakatowanym.

Masa Slavian spychała na siebie poszczególne normandzkie oddziały. Ciężkozbrojni rycerze normanów łatwo ich rozbili, jednak nie ruszyli w pościg, bowiem zobaczyli co dzieje się z tyłu i zaczęli się wycofywać, walcząc pośród ciżby przeciwników. Ale przez most zdołał się przebić jedynie Haakon „Kruk” z garstką 12 jeźdźców.

Tymczasem Slavianie rozdzielili siły de Cressa na dwie części, które wkrótce rozbili na mniejsze grupy. Łucznicy, którzy w zamieszaniu i tłoku, nie mogli skutecznie się bronić i ostrzeliwać przeciwnika, bardzo szybko zostali wycięci w pień. Bitwa zamieniła się w rzeź. Tylko nielicznym Normanom udało się przepłynąć rzekę i dostać się na drugi brzeg – ewakuacja przez most była niemożliwa, ponieważ po przejeździe ludzi Haakona uległ on zawaleniu.


Po Bitwie:
Reszta armii Sorena de Rulla, bezradnie patrzyła na masakrę swoich ludzi. Hrabiemu nie pozostało nic innego jak pospiesznie wycofać się z powrotem do Ulfsen, po zostawieniu załogi w Indro i spaleniu za sobą ziemi. W czasie odwrotu na normandzką straż tylną uderzył hrabia Angus, do tej pory przyglądający się z daleka wydarzeniom. Udało im się zdobyć tabory wycofującej się armii
fm85hpAl.jpg
Bitwa zakończyła się zwycięstwem Slavian. Jednym gwałtownym atakiem Slavianie unicestwili połowę normandzkiej armii (wśród zabitych znalazł się de Cressa )Straty Normanów szacuje się na 4700 zabitych. Sami Slavianie ponieśli niewielkie straty, prawdopodobnie 400 zabitych i około 1200 rannych.

Po bitwie siły Powstańców i Regularnej armii Slavian, skutecznie działały na terenie Hrabstwa. Ostatecznie do sierpnia 1241 roku, w zasadzie 2/3 hrabstwa Ulfsen zostało opanowane przez Slavian. W nagrodę za odniesione sukcesy, w wrześniu 1240 r. Mścisław i Robesław zostali pasowani na Komesów Księstwa. Robesław w marcu 1242r. zmarł z odniesionych ran podczas oblężenia Ulfsen, co było wielką stratą dla Slavian. Mścisław brał udział w wojnie do końca, a potem dowodził w bitwie pod Kurhanem. Natomiast Żywisław II z powodzeniem poprowadził najazd na ziemie Normanów; Ostatecznie w 1243 roku udało mu się porwać Knuta II i utopić go w morzu, czym zakończył okres zmagań z Normanami.

Oraz całkowicie podporządkował Hrabstwo pod Księstwo Slavii, tak oto zakończył się trwający od 919 roku konflikt z Normanami. Zakończony sukcesem i znacznym wzmocnieniem gospodarczym. To dzięki okupacji normanów, slavianie zreformowali rolnictwo i pojawiły się podwaliny pod system feudalny. Rozwijały się miasta; gdzie chłopi mogli nabywać i zbywać produktu. Nastawał czas pokoju i wzmożonej, odbudowy potencjału Księstwa.
Dotacje
Nikt jeszcze nie zasponsorował tego artykułu.
Serduszka
Nie jesteś zalogowany i nie dodasz serduszka
Komentarze
Dodaj komentarz

Nie jesteś zalogowany