6044. dzień niepodległości Księstwa Sarmacji
41. dzień panowania Piotra III Łukasza
Kuryer Impertynencki, Vladimir ik Lihtenštán, 07.02.2018 r. o 15:29:24, tantiemy: 6 050.00 lt
[No. 5] Ekologia dialogu
Seria wydawnicza: Felietony Kuryera
X8u2tTIh.png
964IDtCN.png
X8u2tTIh.png
C R A C O F F I A 7 lutego 2018 roku
WYDANIE V
mpPp1rYh.png
X8u2tTIh.png


Witamy w kolejnym wydaniu „Kuryera”,


N
a życzenia naszych czytelników, Redakcja postanowiła przychylić się do prośby zmiany głównej czcionki. Mamy nadzieję, że ułatwi to lekturę naszych tekstów i poprawi styl pisma. W razie kolejnych uwag, prosimy o nieskrępowane dzielenie się własnymi opiniami.


z38IJ797.jpg
Autorem felietonu jest Vladimir ik Lihtenštán



EKOLOGIA DIALOGU


N
eil Postman, amerykański badacz i krytyk mediów, ukuł na potrzeby swoich teorii dwa terminy, które, przy niewielkiej modyfikacji, można zastosować również w Księstwie, szczególnie w kontekście zapowiadanych przez JKM Roberta Fryderyk dyskusji nad kształtem sarmackiej federacji.

Z pewnością dyskusja jest pożądana, a sama gotowość i otwartość nowego Księcia są godne pochwały, niemniej muszę dodać łyżkę dziegciu do beczki miodu. Zanim usiądziemy do produkcji postów, zastanówmy się nad kształtem samej dyskusji, bo w przeciwnym razie najprawdopodobniej nie zaowocuje ona żadnymi działaniami – jak większość egalitarnych dyskusji.


Informacyjny śmieć, czyli powszechna produkcja aktywności


U
zależnienie od Wittowskich rankingów, w których widząc naszą mikronacyjną ojczyznę na prowadzaniu, szczególnie gdy wyprzedza Dreamland, cieszymy się, jakbyśmy rzeczywiście osiągnęli coś wyjątkowego, jest bardziej szkodliwe, niż wielu mogłoby sądzić. Aktywność dla samej aktywności, masowa produkcja kolejnych wiadomości na forum, w DSG, ćwirku, IRCu i Wanda wie, gdzie jeszcze, tylko po to, by pokazać konkurentom, że jesteśmy w stanie zasypać ich stogiem bzdur. Sam Książę, o ile mnie pamięć nie myli, obwieścił przed elekcją, że nie jest fanem elitarnego rozumienia aktywności (jakość, nie ilość).

Powyższe podejście prowadzi do pojawienia się hałd informacyjnych śmierci – bezwartościowych wypowiedzi, w których się gubimy, bo jest ich po prostu za dużo; których nie potrzebujemy, by rozwijała się kultura i polityka. Za przykład posłużyć może sarmacki ćwirek lub dyskusja nad konstytucją zapoczątkowana przez JKW Tomasza Ivona Hugona.

Wyżej przywołane exemplum posłużyć może doskonale za antywzór. Same intencje były słuszne, ale wykonanie kiepskie. Jego Książęca Wysokość wyprodukował kilkadziesiąt inicjalnych postów, w których za temat posłużyły ustępy z obowiązującej ustawy zasadniczej. Następnie zleciało się grono obywateli, którzy dorzucili swoje trzy grosze, wypluli kilkadziesiąt nowych wypowiedzi i na tym koniec. Dyskusja jest już od dawna gnijącym truchłem, a większość, o ile nie wszystkie, posty w niej, nie przedstawiają żadnej wartości.

Jeśli chcemy, by dyskusja przebiegała w pożądanym kierunku i naprawdę nam zależy na skutkach dyskursu, dyskutantom powinno się przedłożyć konkretny temat; propozycję do rozważenia. Rzucenie ogólności nie zaprowadzi donikąd – co najwyżej zaowocuje pozbawioną znaczenia i wartości aktywnością.


FJ140Evi.jpg

Tak chętnie eksponowany podczas kampanii elekcyjnej przez JKM Roberta Fryderyka „dialog” może stać się źródłem nijakości, bezwartościowej aktywności i informacyjnych brudów.



Ekologia mediów dialogu w Sarmacji


M
ikronacje to rzeczywistość utkana ze słów i obrazów. Język, podstawowe narzędzie komunikacji, kreuje w naszym przypadku ramy rzeczywistości jako takiej – staje się namacalnym przedmiotem, środowiskiem, w którym żyjemy. Skoro realnie dbamy o środowisko naturalne, tak też powinniśmy zadbać, według Postamana o środowisko medialne, w którym człowiek znalazł się po przejściu z natury przez kulturę, według mnie o środowisko dialogu, w które wskakujemy z każdym logowaniem do DSG i z produkcją każdej pojedynczej wypowiedzi.

Naiwnością jest sądzić, że w dyskusji każdy głos się liczy; że każdy jej uczestnik wnosi wartość swoją wypowiedzią. Nie oszukujmy się, taki dyskurs przerodzi się prędzej, czy później w bełkot. Jeśli Księciu zależy na wyhodowaniu nasion, które mają dać początek reformom w kształcie i rozumieniu naszej wspólnoty, powinien ograniczyć krąg dyskutantów.

Co ciekawe, że tak wtrącę na marginesie, widzę u siebie pewien dysonans. Gdybym mi przyszło dźwigać sarmacką mitrę, kazałbym sobie przedstawić konkretne propozycje różnych środowisk i z nich autorytarnie wybrałbym najlepsze rozwiązanie. Nie ma nic bardziej męczącego dla monarchy, niż rozgadana demokracja. Z kolei jako obywatel nie chciałbym, by podejmowano decyzje o mnie beze mnie. Ot, paradoks.

Najlepszym wyjściem byłby elitarny egalitaryzm – zaproszenie skierowane do zamkniętej i ograniczonej grupy złożonej z osób, które reprezentują sobą konkretne wizje oraz z głów samorządów. Zamiast powszechnej dyskusji raczej koło doradców. Tylko wtedy uchronimy się przed zalaniem forumowymi fekaliami.


Oświecona tyrania


C
zasami myśl, że byłoby dobrze, gdyby każdy człowiek dysponował z góry zdefiniowanym zasobem słów przyznanych mu w chwili narodzin. Być może wtedy potrafilibyśmy lepiej i precyzyjniej wyrażać nasze myśli, unikając produkcji informacyjnych odpadów. Niestety, język to dobro, które możemy gwałcić w nieskończoność. Niewyczerpalne źródło bezpłciowej gadaniny i grafomanii.

Mam nadzieję, że Książę przyjmie postawę tyrana dialogu, organizując konsultacje w ograniczonym gronie. A obywatele i demokracja? – ktoś by zapytał. Nie bądźmy naiwni – odpowiedziałbym. – Większość nie ma zdania, dopóki się im go nie włoży do głów.

Jako że nikt nie chce być postrzegane jako bezwolna marionetka, mam nadzieję, że powyższe słowa zmuszą wielu do wypracowania własnego stanowiska.




Dla „Kuryera Impertynenckiego” — Vladimir diuk ik Lihtenštán



ZJC1Ro1B.png



X8u2tTIh.png
Dotacje
Ten artykuł dotowali: Tomasz Mancini.
Serduszka
Nie jesteś zalogowany i nie dodasz serduszka
Komentarze
Ten komentarz czeka na serca.
Helwetyk Romański, 07.02.2018 r. o 15:42:37
Abstrahując od brzydkiego słowa na „f”, bo przesłanie można bez trudności uogólnić: wydawać by się mogło, że w określonym celu wybieramy Sejm…
odpowiedz
Lubią ten komentarz: Tomasz Mancini.
Vladimir ik Lihtenštán, 07.02.2018 r. o 15:44:18
@Helwetyk Oczywiście, wszystko można streścić, ale również nie mogłem się powstrzymać przed kreatywną defekacją.
odpowiedz
Ten komentarz czeka na serca.
Robert Fryderyk, 07.02.2018 r. o 15:59:54
@Helwetyk z tym wybieraniem Sejmu jest tak... że wybrany Sejm jest dobry, póki kontestuje, gdy, nie daj Powago, jest nadto spolegliwy mówi się o tym, że wola Narodu to tylko referendum. Been there, done that. Problem nasz polega na tym, że chcemy mieć zabawki demokratyczne, a jednocześnie wybieramy do zabawy tylko te, które w danym momencie są nam niezbędne do realizacji partykularnych interesów. Nam dziś znacznie bliżej do Trybunów i Demagogów niż do dojrzałej demokracji parlamentarnej.
odpowiedz
Helwetyk Romański, 07.02.2018 r. o 16:09:50
@RCA Nie zgadzam się z poglądem, że celem Sejmu jest kontestowanie czegokolwiek. Celem Sejmu jest, przeciwnie, czynne sprawowanie władzy (w tym kontekście podnoszę, jedynie lub aż, zarzut przypadkowego ustawodawstwa). Jeżeli obywatele wybrali „źle”, to ich problem — trzeba było głosować mądrzej.
odpowiedz
Lubią ten komentarz: Helwetyk Romański.
Robert Fryderyk, 07.02.2018 r. o 17:26:36
@Helwetyk ależ absolutnie prawda! Nie napisałem, że celem Sejmu jest kontestowanie. Być może źle dobrałem słowa/szyk. Chodziło mi o to, że w moim odbiorze często jest tak Sejm postrzegany — póki nie pomaga Kanclerzowi/Księciu/politykowi przez nas nielubianemu to jest OK. Gdy pomaga, to hurr durr Naród powinien się wypowiedzieć w referendum. Nie raz tak było, nie raz tak będzie. W tym kontekście to napisałem :) Poza tym absolutnie się z Wami zgadzam!
odpowiedz
Lubią ten komentarz: Tomasz Mancini.
Vladimir ik Lihtenštán, 07.02.2018 r. o 20:30:06
@RCA Niechęć i antypatia to bardzo dobre podstawy do kreacji aktywności. Nie oceniałbym tego tak surowo i negatywnie.
odpowiedz
Ten komentarz czeka na serca.
Prokrust Zombiakov, 07.02.2018 r. o 23:32:03
Moja opinia jest taka, że jestem absolutnie przeciwko zamykaniu się w pałacach i polityce kółek wzajemnej adoracji.

Jasne - nie każda wypowiedź wniesie wartość ale z drugiej strony uważny słuchacz/czytacz nawet w takich wypowiedziach może coś wyłapać. Nawet nie na temat a istotnego gdzieś indziej.

Otwartość debaty nie eliminuje możliwości udziału w niej doradców. Prędzej czy później to grono i tak musi się udać na stronę żeby przygotować finalny projekt - bo tego tłum nie zrobi. Ale czy nadmiar dyskusji ustrojowych czy politycznych jest jakimś realnym problemem Księstwa ?

Co do Sejmu mam pełną świadomość, że nie jest on przedstawicielem społeczeństwa w kwestiach poglądów. Bardziej reprezentuje sympatie i przynależność samorządową wyborców niż faktyczne poglądy. Stąd nie ma on mandatu żeby zastąpić społeczeństwo w dialogu - czy się to komuś podoba czy nie :)
odpowiedz
Ten komentarz czeka na serca.
Vladimir ik Lihtenštán, 08.02.2018 r. o 08:14:46
Quote:
[...] Ale czy nadmiar dyskusji ustrojowych czy politycznych jest jakimś realnym problemem Księstwa ? [...]

@Zombiakov Nie powiedziałbym, że doświadczamy nadmiaru dyskusji (choć to zależy, co za dyskusję uznajemy). Dla mnie wypowiedzi, które pojawiają się na ćwriku, w komentarzach pod artykułami lub w prywatnych kręgach nie są dyskusjami. Ot, zwyczajne rozmowy, które mogą być bodźcem do podjęcia działania, ale nie muszą. Dla mnie dyskusja musi mieć konkrety temat/propozycję, grono osób, które rzeczywiście mają zdanie i kończyć się musi konkretnymi działaniami.
odpowiedz
Dodaj komentarz

Nie jesteś zalogowany